Zondag 8 Juli
Na een gezellige zaterdagmiddag en avond gebeuren op de braderie was het vanochtend vroeg tijd om op te staan. Laatste spullen gepakt en om 6 uur kon de reis der reizen voor ons gaan beginnen. Reis is voorspoedig gegaan , wat wil je met een ervaren amerika ganger. Korte rij weten te vinden op Schiphol en bij de customs in San Francisco. Het blijft een eind vliegen, Sophie werd dat toch wel zat. Boris vond het spannend. Al met al waren we rond 13.00 in het Hotel. Effe douchen voor Dirk, was echt nodig en hup de stad in. Alle vijf waren liever gaan slapen, maar je moet het ritme oppakken. 3 dagen kaart gekocht voor openbaar vervoer en met een trammetje uit begin vorige eeuw richting fishermans warf, wat een kermis. De bordjes gevolgd om de zeehonden te zien, nou we hebben ze alle twee zien liggen, morgen nog maar eens komen kijken. Misschien is het dan ook een stuk rustiger dan op deze zondag. Sophie stort inmiddels bijna in. Met de cable cart terug richting Hotel, echt grappig die cable carts, maar niet voordat we bij Starbucks op dringend verzoek van Floor koffie hadden gehaald. Nog even China Town in geweest en daarna echt tijd voor avondeten. Is het wel avondeten, je lijf zegt het is half drie ’s nachts en de klok zegt half zes ’s avonds.
Een echte rock’n roll diner room inclusief jaren 50 Ford in de zaak geparkeerd met juke boxen en flipper kasten. De eerste hamburger is verorberd. Sophie moet nu echt naar bed, de rest heeft ook rode ogen en dat komt niet door de flits. Ik typ dit nog even terwijl Boris al in katzwijm ligt. Dag 1 zit er op, ongelofelijk we zijn er, Amerika. Lekker ronken en morgen de rest bekijken hier.

Maandag 9 Juli
Dagje San Francisco verkennen.
Meerdere keren wakker in de nacht, nee het is pas 11 uur in de avond, nog maar even doorslapen, o het is nu 3 uur. 7 uur Dirk en Boris waren al gedoucht en wel. Meiden iets later. Eerste ramp: Floor haar stijlstang werkt niet (220 volt), wat nu zo kan ze niet de stad in. Lekker simpel ontbijt in hotel en we kunnen weer. Veel rustiger bij de cable carts nu. Ritje genomen naar Lombard street waar de auto’s slingerend een heel steil stukje weg afdalen. Daarna door naar Fisherman’s warf, veel winkeltjes gezien. Misschien vandaag wel zeeleeuwen, nee in de zomer zijn er nog een paar van de kudde hier, staat erop de borden en die twee hebben we vandaag weer gezien. Met de cable carts terug naar China Town. Wat een hoop chinezen. Na lunch bij de Mac op verzoek van Sophie met de bus naar Painted Lady’s geweest. Daarna met bus naar de Golden Gate Bridge, mist en bewolking eindelijk weg. Hij staat er mooi bij, wat een ding en wat gaan daar een hoop auto’s overheen. ’s Avonds lekker Italiaans gegeten en nog wat souvenirs geshopt in China Town. In Hotel camping voor morgenavond gereserveerd. 21.00 de dames liggen te bed . De mannen computeren nog wat.

Dinsdag 10 Juli
Vandaag gaan we de camper ophalen.
We worden tussen 9.30 en 10.00 opgehaald door Patricia van Road Bear die ons naar de camper brengt. Een hele uitgebreide uitleg, dat is wel nodig want het is me daar een gevaarte. Goed rond 13.30 rijden we het terrein af, Dirk weet nu al dat hij vanavond een douche nodig heeft, het is iets groter dan een personen auto. Op zoek naar een supermarkt, gevonden, nu alleen nog parkeren. O jee hij zwenkt wat uit met de achterkant. Dat vond een man van 82 jaar niet zo fijn, zijn Honda civic had in een klap 3000 dollar schade. K…… Familie in paniek, wat nu, schade invullen en we moeten zo weer terug naar Road Bear. Boodschappen(2 karren vol) gedaan inclusief stijlstang, snacken en terug naar Road Bear, nee we liggen lekker op schema. Road Bear deed niet zo moeilijk, camper had nl niet zo veel, zijlampje kapot en er zit een bumper achterop die veel opvangt en bij een ander meer schade maakt. 15.30 gaan we op pad en we moeten nog een stukje. Files om bij San Francisco weg te komen. Aan het einde van de route nog een stukje scenic route, Conny kon het niet maar dit betekent omhoog met slingerwegen met fantastisch uitzicht. We zijn er bijna en het wordt alleen maar mooier, mooie plaatsjes en een leuke camping: Yosemite Pines. Nou nog dat bakbeest op zijn plek zetten en aansluiten. Dat was een meevaller want Boris weet hoe je een camper goed moet neerzetten . Koffers uitgepakt, Conny lekker gekookt. Floor haar haar gestyled. Genieten op een echte Amerikaanse camping. Er stonden nog een paar grotere types RV met aanhang. Toen het donker was konden we de sterren zien en hier zie je er echt veel.

Woensdag 11 Juli
Even wennen aan de bedden, maar toch goed geslapen. Ontbijt buiten en we gaan op weg naar Yosemite. Een van de mooiste nationale parken van Amerika en daar is niks aan overdreven. Bij de ingang stond een mooie blonde park ranger die ons hielp. Direct maar meteen jaarkaart voor alle parken gekocht, er staan er nog een paar op het programma. Prachtige natuur met hoge rotsen, hele hoge bomen. Uitzichten zijn prachtig. El capitan is ongelofelijk indrukwekkend . Yosemite falls leuk om die gasten te door het water te laten gaan. Half Dome is overweldigend natuurspektakel. Onderwijl lopen er gewoon een paar herten voorbij, eekhoorntjes in overvloed. Na een paar wandelingen werd Sophie het zat, ze wilde naar een zwembad op de camping. Rond 16.30 park verlaten op weg naar de volgende camping (KOA Midpines) en zoals beloofd lag die kleine om 17.00 in het zwembad terwijl Boris en Dirk camper op zijn plek zetten inclusief water pas zetten en aansluiten. Op deze camping veel verhuur campers en erg veel Nederlands sprekende gasten. Een mooie dag zit er op.

Donderdag 12 Juli
Vandaag gaat de reis naar het zuidelijke gedeelte van Yosemite. Kort ritje van 1,5 uur om daar te komen. Met shuttle busje naar mariposa grove waar giant sequoia’s staan van meer dan 1000 jaar oud. Die zijn dik en hoog, erg indrukwekkend. We hebben niet de hele wandeling gedaan, want dat zou teveel worden voor onze kleinste kanjer. Na veel dikke bomen de shuttle bus weer terug genomen naar onze RV. Uurtje rijden naar de volgende KOA camping in Coarsegold waar we lekker uitgebreid in het zwembad hebben gezeten. Afkoeling is nodig want het is hier goed warm.

Vrijdag 13 Juli
We hebben heerlijk geslapen, gelukkig koelde het genoeg af in de nacht om lekker te slapen. Airco aanhouden ’s nachts maakt knap herrie, benieuwd hoe dat straks gaat in de woestijn. De eekhoorntjes en de konijntjes dartelden in de ochtend heerlijk rond de camper. Vandaag weer terug naar de kust gereden. Onderweg boodschapopen gedaan bij de Wallmart in Los Banos, jammer dat ze geen verse groenten en vlees hadden. Dat slaan we later in. Lunch bij de Subway. Met een RV kom je wat moeilijker een parkeerplaats af, dat blijft even wennen en na de ervaring van de 1e dag blijven we iets voorzichtiger. Er staat inmiddels een knap windje wat de RV heen en weer schud op de snelweg, daar staat deze streek ook bekend om, Gusty winds. Vlak voor de kust veel landbouw en om de paar honderd meter een markt standje met verse kersen, aardbeien, perziken, abrikozen, knoflook( we reden vlakbij bij het plaatsje Garlic!!). We zijn ook even gestopt om vers fruit in te slaan. Aangekomen op de camping(KOA Salinas/Monterey) hadden we een kleine afknapper. Gewoon een parkeerplaats met uitzicht op het benzine station en geluid van de highway. Hier gaan wij niet buiten eten. Het weer is ook niet waar we 9000KM voor hebben gevlogen. De komende dagen meer bewolkt dan zon en we zijn net terug aan de kust. Ook hier kunnen we niet naar het strand. Niet getreurd, even schakelen, we rijden naar Monterey. Ook hier een Fisherman’s Warf, ook deze is gezellig met shops en restaurantjes. Hier zijn wel zeehonden te zien en ook pelikanen. Heerlijk gegeten bij Isabella’s, Boris ging voor de fried Catfish en Floor voor een all american Cheese burger. Met de schemering zijn we weer aangekomen op de camping.

Zaterdag 14 Juli
Vandaag geen zon. In de camper ontbeten, niet alleen vanwege het weer maar ook vanwege de mindere plek naast de snelweg. Pech geen gebakken ei want we krijgen geen gas op het gasfornuis, onderweg maar langs een RV repair rijden, alleen zijn die nu dicht omdat het weekend is. We gaan naar Monterey toe om naar de Cannery row en het aquarium te gaan. Dit was vroeger de plek waar de gevangen sardientjes aan land kwam om na het schoonmaken direct in blik te gaan(Cannery). Ze hadden echter zoveel vis gevangen dat er op een gegeven moment geen sardientje meer was. Inmiddels zijn de oude inblik gebouwen opgeknapt en zijn er winkels, restaurantjes en het aquarium in gevestigd. Vanuit het aquarium heb je uitzicht op de zee en konden we ook zeeotters zien. Voor vanavond een betere plek voor de RV gevonden bij Marina Dunes RV Park. Vanaf deze camping loop je door de duinen zo het strand op. Geen weer om te zonnen, wel heerlijk over het strand gewandeld. In de avond heerlijk een kampvuurtje gemaakt.

Zondag 15 Juli
We gaan naar het zuiden. Eerst over de 17 mile drive. Dat is een speciale weg door het miljonairs gedeelte van Monterey en Carmel wat langs de ruige kust loopt. Heel veel plekken waar mannen knikkeren die niet meer kunnen bukken. Heel veel mooie huizen, maar ook heel mooie uitzichtpunten over de zee. De nodige zeehonden, pelikanen en zeeotters gezien. De reis gaat verder langs de kust (Big Sur genoemd). Een prachtig gebied langs nog meer ruige kust. Alleen heel veel slinger wegen, waar ik met een personen auto al duizelig van zou worden maar met een RV van 10 meter ben je na 100 KM bochtje links rechts, heuvel op af wel een beetje gaar. Ik had via Google in Nederland een plek gevonden waar een kudde zee olifanten op het strand ligt. Daar kwamen meer mensen kijken, het strand kon je niet op, maar wat een fraai uitzicht, honderden zee olifanten op een rijtje bij de branding. Een paar die hun mannelijkheid bewijzen in het water. Een aantal op het strand en wat een kanjers. Niet geheel onbelangrijk, we rijden al een tijdje in de zon wat het vakantie gevoel compleet maakt. De camping voor vanavond is er weer aan het strand: Morro Dunes RV Park. Weer lekker door de duinen het strand op. Vlakbij ligt een gigantisch rots in het water. Hier kun je niet bijkomen omdat er duizenden beschermde vogels op nestelen die je alleen met de verrekijker kon zien. Hoewel door de branding diverse prachtige water vogels kleine zeebeestjes aan het eten waren. Inmiddels voelen wij ons echte kampers, op de deze camping meerdere brede Amerikanen bij hun RV of trailer. Weer een kampvuurtje en we hebben marshmallows geroosterd op het vuur. Duurde wel een beetje lang voordat zo’n blok hout uit gebrand is.

Maandag 16 Juli

We proberen vanochtend eerst het gasfornuis te laten repareren, dat lukt niet bij de RV repair in Morro Bay. Hierdoor verliezen we wat tijd, eentje snapt het wel, maar zijn hulpje is een echte G.. Enfin we rijden verder richting Santa Maria, ik laat even zien welke tuin ik al twee keer geweest ben: Windset Farms. Het is tijd voor lunch, bij Stinky’s. Lekkere echte hamburgers gegeten. We zitten goed vol en kunnen verder, de reis gaat verder via de California 1. Vlak voor Santa Barbara zijn twee campings langs het strand, de eerste is vol, de tweede(El Capitan State Beach) heeft nog een plekje. Het is op een parkeerterrein, maar wij staan aan de rand en hebben een prachtig uitzicht op de Pacific.
Tijd om naar het strand te gaan want het is fantastisch weer. Heerlijk gezwommen op een prachtig strand. De pelikanen blijven overvliegen, je ziet ze ook duiken in het water naar de vissen. We hebben geen electriciteit en water aansluiting, dus voor de magnetron ed moet de generator aan. Wat een k…. herrie maakt dat ding. We zitten heerlijk voor de camper nadat de genrator weer uit is.

Dinsdag 17 Juli

We zijn er vroeg uit vandaag, het programma van vandaag begint met een bezoek aan Santa Barbara. Daar staat nog een oude Spaanse missie. Hierna door Santa Barbara gelopen, natuurlijk voor koffie bij Starbucks gestopt. Downtown is prachtig, leuke winkels en restaurantjes. Dirk en Boris hebben allebei nog een California T shirt gescoord. Ook hier een prachtige houten pier in de oceaan met shops en restaurantjes.
Hierna gaan we naar Road Bear LA om het gasfornuis te laten repareren. Binnen 3 kwartier zijn we geholpen en hebben we weer een werkend gasfornuis voor de rest van de vakantie. Op naar Malibu. Alweer een heerlijke plek op de camping. We zien de Pacific, het waait wel een beetje, dat geeft niet, koelt het ook genoeg af in de nacht. Morgen staat Universal Studios op het programma.

Woensdag 18 Juli:
De wekker stond extra vroeg vandaag. Universal Studios gaat 07.30 al open en dan willen we voor de poort staan, dat betekende dus een belletje om 5.00 want het is ook nog een uurtje rijden. Floor en Boris zijn nog nooit zo makkelijk op gestaan. Om 7.15 staan we op de parkeerplaats, kaartjes gekocht en nog even een snel ontbijt in de camper(handig als je alles overal mee naar toe neemt). Het is nog rustig dus de eerste attracties zijn zo gescoord. De studio tour was de eerste, je rijdt tussen de verschillende opname studios door. The voice of america, america gots talent, csi Las Vegas(we zitten ten slotte in LA) en vele andere. Daarnaast wordt je nog door vele buiten opname locaties gereden waar alle gebouwen nep zijn, maar echt lijken in de film shots die ze daarvan tussendoor tonen. Hierna is het pretpark aan de beurt. Simsons Ride, transformers en Jurrasic park volgen. Het is allemaal een heleboel herrie in een soort van flight simulators waar je in zit, maar dan heel goed uitgevoerd. De buitenshow Waterworld is super. Het voordeel van er vroeg zijn komt er in de middag uit, het is iets drukker geworden en wachttijden lopen op tot meer dan 1 uur. Voor Sophie is er niet echt veel, het is ook niet handig als je geen engels verstaat als ze in de special effects show alles in het engels uitleggen. Rond 20.00 zijn we een beetje klaar en gaan buiten het park iets eten in een saloon. Geweldige tent, afhandeling mag iets vlotter, wel nog een geweldige suikerspin op tafel met de rekening. Snel nog even langs de winkeltjes en terug naar de camper. Rond 22.00 terug op de camping, welcome home zegt de persoon bij de poort. We hadden niet veel nodig om in slaap te vallen.

Donderdag 19 Juli:
Heerlijk geslapen, alleen wordt mijn rug er met de dag ietsje slechter. We gaan naar Hollywood. Bij de receptie adviseren ze om de bus te nemen naar Santa Monica, maar die rijd om het half uur en de laatste terug gaat om 19.00. Dat zou veel wachten worden. Op mij laatste tripje hier had ik een goede parkeerplek valkbij de pier in Santa Monica. Daar gaan we nu dus weer naar toe. Bij die parkeerplek moet je 4 plekken kopen(32 dollar tegen over 16 dollar met de bus), maar we zijn van niemand afhankelijk. Om 11.00 is het hier nog rustig, ik zet hen even gunstig neer bij de uitgang zodat ik vanavond makkelijk kan wegrijden(daar had ik om 20.00 geen spijt van, de parkeerplaats was overvol). Kaartjes voor de hop on hop off bus gekocht op de pier en we kunnen op weg. Lekker bovenin zodat we alles goed kunnen zien. We springen er uit bij rodeo drive. Bij de meeste winkels mag je alleen op afspraak komen winkelen. We hadden geen plannen hiervoor dus ook geen afspraak gemaakt. De bus weer gepakt en op weg naar de walk of fame. De HOLLYWOOD letters hadden we inmiddels al gespot in de bus. Bovenin de bus in het zonnetje is wel wat warm rond 13.00 kan ik je vertellen. Er liggen heel wat sterren op de grond bij de walk of fame, we hebben ze niet allemaal gezien. Sophie was erg in haar nopjes met het bezoekje aan de M. Bij Chinese Theatre de bus weer gepakt om terug te gaan naar Santa Monica. Met alle verkeer drukte en de hele rit waren we rond 18.00 weer bij de pier. Mijn rug is er nu helemaal klaar mee, die buschauffeur kon er niks van, wat een horten en stoten. Maar goed:Hollywood en Beverly Hills is gezien, het turfje staat. Even de zwembroek aan in de camper, we staan tenslotte aan het strand hier. Nog een voordeel als je continue je huisje bij je hebt. We lopen eerst nog de pier op. Hier staat een pretpark op en shops en restaurantjes en dat allemaal het hele jaar door. De kids gaan nog even in de roller coaster en daarna is het tijd voor de oceaan. Er zijn hier wat grotere golven wat het spectaculairder maakt. We rijden in de schemering terug naar malibu RV park en door de ervaring die we inmiddels hebben met de RV staat die heel snel aangesloten en wel op zijn plekje.

Vrijdag 20 Juli
Mijn rug is een beetje kapot, het pretpark en hopon en hopoff bus hebben de rug niet goed gedaan. Ik loop een beetje kreupel. Maar goed zonnetje schijnt, lucht is blauw. Kolibries vliegen in de ochtend van bloem naar bloem. De meiden gaan nog even met de palmbomen op de foto en bye bye Malibu. We hebben vandaag een lange reis naar Needles op de grens van Californie en Arizona, het wordt een uur of 5 rijden. Na 1,5 uur hebben we verassing in petto voor Floor: we gaan naar een mall(de Ontario Mills). Dirk gaat even liggen en de rest gaat alvast de mall in. Dirk is opgeknapt en we gaan shoppen, geen zakken vol in geslagen maar iedereen wat. We hadden geen tijd om hem helemaal te zien want we moeten nog een stukje tuffen. Mijn rug gaat beter dus we kunnen. Jammer dat we even in een file kwamen, gewoon 4 breed langzaam rijden. Na Barstow gaan we echt richting dessert. Ik denk dat we 150 km gereden hebben zonder dat we een huis hebben gezien waar iemand nog in woont. De mojave dessert. Eindeloos droog, het is inmiddels ook wel stukje warmer geworden. Bij Needles richting camping die aan de orginele Route 66 ligt. Het staat zelfs op het asfalt, dus tijd voor een foto shoot. Boris vond het asfalt te warm om op te liggen, zeker als je zus er op duikt. Op de camping aangekomen is het heet, ruim 45 graden. Gelukkig hebben ze een zwembad. We hebben bij de camper in het donker gegeten met de zwemkleren aan onder een fantastisch sterrenhemel. De Airco van de camper draait overuren, die hebben we de nacht maar even laten doordraaien. Ik werd hem midden in de nacht wel even zat, hij is niet echt geluidloos, maar na een uur zweten hem toch maar weer aan gezet. Een hete nacht in een koude RV, zou zomaar een plaatje kunnen worden.

Zaterdag 21 Juli

Ontbijt maar even in de camper gedaan, het was al vroeg warm of is het helemaal niet afgekoeld? Even lekker zwemmen en de camping voor vanavond geregeld. De dame bij de receptie had nog een paardenmiddel voor mijn rug. We rijden Arizona in, het gebied van de route 66. Begin van de middag ging het toch even stevig regenen, van afstand zagen we al donkere luchten met de bliksem, wel een fascinerend gezicht. Je kon ook kleine zand tornado’s zien. Toen we bij Williams aankwamen was het wel lekker afgekoeld, voor Sophie hoeft het niet allemaal zo warm te zijn. Williams is een groot Route 66 museum, bij het visitor center nog de camping voor zondag geregeld op 10 km van de Grand Canyon. Bij een restaurantje wat geluncht. Hier verkopen ze de beste pie uit de omgeving met allerlei ingrediënten naar keuze. Floor nam ipv eten een stukje aardbei, stukje zeg maar gerust een grote homp. Er stonden wat dames af te rekenen en gekeken naar hun omvang kwamen ze hier vaker een stukje pie halen. Bij het treinstation hier kun je ook nog met een oude trein naar de Grand Canyon.
De weg naar de camping gaat door de bossen, ik zeg nog hier zullen ’s avonds wel eens een paar herten oversteken, prompt zien we een prachtexemplaar met gewei lopen. Ankers uit en foto maken. Op de camping zijn we echt in cowboy land. We hebben een mooie plek met vuurplekje tussen de stenen, vanavond weer marshmallows. De jongens duiken snel het zwembad in. We zitten vlakbij bij de receptie waar een BBQ aan staat en je voor weinig een maal kan bestellen. En dan ook nog live country muziek. Aan de picknick tafel met een biertje en een wijntje en de avond kan niet meer stuk. Boris stookt het vuurtje op.

Zondag 22 Juli

Op de Grand Canyon KOA camping maken ze ook een ontbijtje. We bestellen pancakes, dat zijn er 2 per portie. Ze zijn een beetje dik, in Nederland zou je er 5 hebben. Maar ze smaken goed. We rijden richting Flagstaff via een gedeelte van de route 66, ook wel mother road genoemd. Flagstaff bezocht, er kwamen heel wat goederentreinen voorbij, 4 locomotieven voorop en een flinke rij wagons met dubbele lading containers erop.
De reis gaat verder richting de Grand Canyon waar we plekje hebben op Grand Canyon Camper Village in Tusayan op 1 mile afstand van de entree van het park. Een erg grote camping, lijkt meer op een grote parkeerplaats, niet erg gezellig. Het dreigt ook nog te gaan regenen. We eten wat en pakken de shuttle bus naar de Grand Canyon. Je hebt helemaal niet het idee dat je vlakbij zoiets ongelooflijk groots bent. Het zijn bossen waar je door rijd, je parkeert tussen de bomen, volgt de bordjes en ineens staat je aan de rand van een ongelofelijke grote scheur in de grond. Onecht als je er staat en ook niet in een foto vast te leggen. We dalen ook een stukje een trail af, Conny vindt het niks langs die steile afgronden. We gaan weer terug en merken direct dat omhoog gaan moeilijker is dan afdalen. We wilden nog verder met de shuttle bus, maar de dreiging van onweer zorgde ervoor dat de rode route stopte. We gaan weer terug naar de camping, waar we aankomen in de miezer regen.

Maandag 23 Juli

Grand Canyon Camper Village is geen aanrader, toiletten en douches zijn niet het schoonste en ook het terrein is een beetje een bende. Voordeel blijft wel dat we dicht bij ingang staan en dit voor onze geplande route richting Monument Valley ideaal is. We gaan nu niet naar de grand canyon village maar richting de oostelijke ingang en rijden daarbij langs de South Rim met diverse mooie uitzichtpunten over de Grand Canyon. Nou mooi, noem het gerust schitterende uitzichtpunten. Zelfs Floor die natuur saai vindt is onder de indruk . Diverse foto sessies gedaan, die kunnen echter het totaal plaatje niet vastleggen. Nadat we via de oost uitgang het park hebben verlaten komen we diverse indianen standjes tegen waar je juwelen en andere indianen souvenirs kan kopen. We rijden door het indianen reservaat van de Navajo’s. De reis gaat verder naar Monument Valley. De reis hier naar toe is echt schitterend, wat kan een landschap in een paar uur rijden vaak veranderen. Van bos naar woestijn naar rode rotsen, naar prairie landschap. Af en toe heb je het idee dat je over een mars landschap rijdt. Het laatste stuk naar Monument Valley verschijnen de eerste Mitten die je doen denken aan Western films, die zijn hier ook in overvloed opgenomen. De camping Goulding’s Campground is ook schitterend, we staan tussen de rode rotsen met uitzicht op Monument Valley. De temperatuur is goed. De kids duiken even het zwembad in, dit keer een overdekt zwembad wat anders binnen de kortste keren onder de rode stof zou zitten als het een buiten zwembad was.
Dirk zijn rug gaat beter en daarom kunnen Boris en Dirk een mooie trail lopen net buiten de camping. Kortom dit zijn geen indianen verhalen.

Dinsdag 24 Juli

Regenachtige nacht, wel lekker afgekoeld. We waren vroeg wakker en konden de rode ochtendgloed zien over Monument Valley vanuit bed door het achterraampje. Heerlijke plek gehad op Goulding’s Campground, volgens Conny 1 van de mooiste plekken. Als eerste bezoeken we het Navajo Park Monument Valley. Hier heb je de wereld beroemde Mitten of Butten staan. Ongelofelijk prachtig. Hier zijn we voor omgereden en het is het waard. We rijden hierna iets noordelijkere om de foto shoot op de highway te maken met de rotsen op de achtergrond.
Hierna is de bestemming Lake Powell. De 2 uur durende reis hier naar toe is ook weer alsof je door een film van National Geographic rijdt. Vlak voor page zien we bordjes staan met Tour Antelope Canyon en we besluiten om dit direct even mee te pakken. Antelope Canyon is een zogenaamde slot canyon. Er schijnt er nog 1 in Australie te zijn.
Ze liggen in Navajo land dus alleen de Navajo indianen verzorgen er een tour doorheen. Je stapt bij een indiaan in een Suburban en die gaat als een gek door het mulle zand rijden om bij de ingang te komen. Een achtbaan is er niks bij. Die indiaan is ook direct je persoonlijke gids in de canyon. We hadden er al foto’s van gezien op internet, maar er in staan is een mooie ervaring. Prachtige lichtval op de rode rotsen. Het kaartje van de digitale camera is bijna vol. Onze gids geeft goede tips voor het nemen van de foto’s. Na een uurtje gaat de scheurpartij weer terug door het mulle zand. Alle 5 onder de indruk van dit prachtig stukje natuur.
Hierna wist ik nog een mooi puntje, de horshoe bend in de Colorado rivier. Voor Sophie was dit iets te ver lopen in de zon. Maar voor Floor, Boris en Dirk niet. De beloning was een fantastisch uitzichtpunt op een bocht in de vorm van een hoefijzer die de Colorado maakt voordat hij de grand Canyon in gaat.
Als toetje van deze dag hadden we ook nog eens een fantastische plek op camping Wahweap RV Park in het national park Glen Canyon. De camping ligt aan Lake Powell, daarin zijn we nog even heerlijk gaan zwemmen. Vanaf onze campingplek hadden we een prachtig uitzicht over Lake Powell en de rots formaties er omheen en met een lekker kampvuur en marsmellows wordt deze prachtige dag afgesloten met miljoenen sterren boven ons.

Woensdag 25 Juli

Ook vandaag weer zon, Conny vindt het niet erg om wat koelere omgeving op te gaan zoeken. Vandaag rijden we naar Bryce Canyon, camping Ruby’s Inn vlakbij de ingang van het national park Bryce Canyon is gereserveerd voor de komende 2 nachten.
We verlaten Arizona en gaan Utah binnen, de tijd verschuift een uur omdat Utah wel mee doet aan de zomertijd en Arizona niet. De rit naar Bryce is weer prachtig, wat een omgeving. We rijden door nog wat westernachtige stadjes en het laatste is door een dal waar de eerste mormonen waren neer gestreken. Bij een benzine station zag Conny een mormonen familie staan in traditionele kledij.
Ruby’s Inn is 1 al western. Er is een lekker zwembad en we gaan om 19.00 naar de rodeo show. Voordat we bij de rodeo zijn zien we prairie hondjes, normaal moet je ervoo naar Blijdorp, hier lopen ze gewoon rond. De rodeo begint met het binnen dragen van de vlag van Amerika en de staat Utah, hierna moet iedereen gaan staan en wordt het Amerikaanse volkslied afgespeeld. Een leuke wedstrijd met comboys en cowgirls.
Voor de verandering sluiten we deze dag maar weer eens af met eten rond het kampvuur, een biertje voor de mannen en marsmellows. O ja, die miljoen sterren waren er ook weer.

Donderdag 26 Juli

Wat is het al weer een eeuw geleden dat we bij de Golden Gate stonden in San Francisco. Elke dag weer nieuwe belevenissen en indrukken.
Na weer heerlijk gebakken ei van Conny bij het ontbijt gaan we naar het National Park Bryce Canyon. 1 van de kleinere National Parks, maar wat ik van andere had begrepen 1 van de mooiste. We stappen op de gratis shuttle bus die voor de camping een halte heeft. Onderweg direct al een paar herten langs de weg. De chauffeur vertelde het Navajo verhaal over het ontstaan van de Bryce Canyon, iets anders dan het geologische verhaal. Ik zei nog bij het verlaten van de bus, thanks for the true story. Hij zei: no problem man, but all my stories are true. Hmm Hmm. Het uitzicht vanaf Bryce point (verste halte met shuttle bus) is overweldigend. We stappen weer op de shuttle naar een plek waar Boris en Dirk de navajo trail gaan lopen. De meiden zouden wat eten. De trail was fantastisch, die canyon is van boven mooi, maar als je ertussen loopt. Elke bocht is een foto waard. Er stond 1½ tot 2 uur voor de trail, maar wij hadden hem met een uur gedaan en konden nog aanschuiven in de lodge voor het eten met de dames die nog bezig waren.
Op de terugweg nog even langs de Ruby´s Inn gegaan om kaartjes voor de Country Westen Diner Show te halen voor vanavond. Op de camping weer heerlijk naar het zwembad.
De diner show bij Ebenezer’s Barn en Grill was wel toeristisch maar ook grappig. We hadden een ronde tafel vlak voor het podium. Voor het eten kwam er al 1 van de band langs elke tafel om iedereen welkom te heten en waar iedereen vandaan kwam. De voorshow was een sheriff die allerlei trukjes deed met zijn pistool, iemand die goed kon lasso werpen en iemand die met een zweep kon slaan. Het eten was een echte comboy maaltijd with real comboy beans. Na het eten een optreden van de Bar G Wranglers, wie kent ze niet. 2 mannen en 1 vrouw met gitaar, 1 man met een contrabas en eentje op de viool en we kunnen los. De meeste nummers waren niet echt om mee te zingen. We waren niet de enige die het repertoire niet konden. Gelukkig speelden ze Take Me Home Country Boy. Nee, zonder dollen het was leuk. Gert, je zus vond het erg leuk.
Na de show nog een drankje bij de RV en deze topdag zat er op.

Vrijdag 27 Juli

We hadden vannacht lekker veel regen en onweer en met het ontbijt was het al weer knap warm in het zonnetje. De kids doken nog even lekker het zwembad in voordat we verder trokken. Vandaag een klein ritje naar Zion waar we in het park een plekje hebben op Watchman Campground. De rit was weer geweldig, eenmaal in het park waren de rotspartijen geweldig om te zien. Om bij het centrale gedeelte te komen moesten we door de eerste tunnel die in de US is aangelegd(ca 1930), die is niet voorzien op RV’s van 2 kanten. Dus als je daar aankomt moet het verkeer aan de andere kant worden stil gelegd zodat jij in het midden van de tunnel kan rijden zonder dat de slaapcabine van Floor en Sophie er af wordt gereden. Na de tunnel nog een prachtige slingerafdaling, gek maar Conny heeft alleen een boek zitten lezen. Rond 14.00 waren we op de camping en wat een topplekje in een dal (Canyon) tussen hoge rotsen. Om de haverklap zie je herten lopen en je hebt hier meer eekhoorntjes dan mussen. We staan vlakbij een riviertje met stenen dus lekker waterpret. Na het eten zijn we Zion gaan verkennen met de shuttle bus, onze eerste stop was Weeping Rock. Na een kleine wandeling kom je bij een overhangende rots waar het water van afdruipt. Heel bijzonder. Hierna naar de laatste halte van de shuttle bus bij de Temple of Sinawava. Je loopt hier vandaan naar het begin van de canyon. Het wordt steeds smaller totdat je niet meer naast het water kan lopen, maar er doorheen moet waden om verder te kunnen. Conny en Sophie bleven achter, de rest ging door op blote voeten. Een Amerikaan vond het erg onverstandig om op blote voeten verder te gaan, je kan zomaar je enkel verzwikken. Dat is wel zo, maar de kans bij een Amerikaan is iets groter. Daar heeft de gemiddelde enkel iets meer gewicht op te vangen. Met stokken waden we verder totdat je niet meer verder kan behalve als je het water hoger als je middel wilt hebben. Maar voor ons was het genoeg. De wanden waren hier goudkleurig, hoe dat komt moet ik nog even Googlen, maar het was prachtig.
De wandeling en bus rit terug leverde weer genoeg eekhoorns en herten op en op de camping doken de jongens weer in de rivier om de dam te vergroten en hiermee de waterversnelling groter te maken. En met de donkere schaduw van de rotsen, het licht van de maan en een paar sterretjes sluiten we dag af met een kleine borrel.

Zaterdag 28 Juli:
We genieten nog even van een ontbijtje buiten op onze mooie campingplek in Zion. De jongens gaan nog even naar de rivier en wij maken de camper reisklaar. De rit naar Las Vegas is ook weer prachtig met veel afwisseling. Het laatste stuk is woestijn en je vraagt je af waarom daar die grote stad Las Vegas daar staat. Het is er warm en dan bedoel ik goed warm. Gelukkig hebben we een plekje valbij het zwembad. De camping zelf is niet zoveel bijzonders, een heel groot parkeerterrein met heel veel RV’s en trailers. Maar ja, we staan wel in de achtertuin van Circus Circus. We duiken eerst even het zwembad in.
Rond 16.30 gaan we de boel verkennen. Bij Circus Circus heb je een mega grote overdekt pretpark. Daarnaast heel veel gokkasten, restaurantjes, shops en nog eens gokkasten. Wat een tent. Hierna gaan we de strip verkennen. We lopen een grote fashionmall binnen. Daarna langs treasure island. We steken over naar The Palazzo en Venetian met gondels en San Marco plein binnen en overdekt. Als je ergens naar binnen gaat is het lekker koel. Deze stad verbruikt megaveel aan elektra voor airco’s.
Bij Venetian gaan we lekker Italiaans eten, zijn we toch nog op vakantie in Italie.
Het is inmiddels donker geworden buiten en ook een heel stuk drukker. Wat een stad, overal lichtreclames, het ene casino nog mooier dan de andere. Bij Ceasars Palace hebben ze nog even de Trevi Fontijn na gebouwd. Bij Bellagio bekijken we de fantastische waterfontijn show. Tegenover staat casino Paris met eifeltoren, arc de triomph en gokkasten. Deze stad slaat helemaal nergens op. Gokkers en nog eens gokkers en dat terwijl we nog een dag geleden in Utah waren waar meer dan de helft mormoon is. En nu zijn we in Sin city, op elke hoek van de straat krijg je kaartjes voor mooie dames om te bellen. Bambi, Karen en Devi accepteren Visa en Mastercard. Sophie is het zat en we pakken de bus terug richting de camping. Voordat we de camping op gaan wordt nog even de rollercoaster gedaan in Adventure dome bij Circus Circus. We slaan nog even wat souvenirs in en de dag wordt nog even afgetikt met een biertje. Viva Las Vegas.

Zondag 29 Juli

We zijn er vroeg uit, want we hebben nog een heel programma voor vandaag op staan.
Het is al te warm buiten dus ontbijt binnen. We gaan als eerste naar een outlet mall toe. Floor heeft eindelijk haar gala kleren voor het kamp. In haar enthousiasme vergeet ze haar grote portemenee waar haar Ipod in zat. We hebben nog gezocht maar die zijn we kwijt, balen. Floor zit even in een wak.
We pakken de bus weer naar de strip. We gaan van het ene absurde over in het andere. Het zijn heel veel casino’s met heel veel gokkasten en daarbovenop hotels. Er omheen shops, restaurants en ander entertainment voor de hele familie, zolang pa en ma maar blijven gokken. Bij New York New York hebben ze de Brooklyn Bridge, Vrijheidsbeeld, Empire Statement en diverse andere gebouwen nagebouwd en daar draait dan ook nog een giga rollercoaster omheen die Boris en Floor nog even hebben uitgeprobeerd. 14 dollar pp, maar hij was VET. We hebben er ook nog wat gegeten in een jaren 50 restaurantje. Daarna hebben we nog wat gewandeld langs de strip en toen de bus gepakt. Alleen verkeerde halte uitgestapt waardoor we wel nog even in de grootste souvenirs winkel ter wereld kwamen(volgens guiness book of records). Alleen daarna nog wel lang moeten lopen in de hitte. De jongens namen een frisse duik in het water en wij zijn de koffers voor vertrek al een beetje in orde gaan maken.
Eigenlijk komen we tijd te kort om alles te zien, we besluiten om nog even naar het oude casino gedeelte te gaan in down town Las Vegas. Daar staat die Comboy en heb je de Golden Nuggets casino. De casino straat is helemaal overdekt en om 8 uur werd daar op het plafond een fantastische film met muziek op gepresenteerd. Muziek van Don Mcclean American Pie. Lichten van de casino’s gaan dan uit en werkelijk iedereen staat naar boven te kijken. Geweldig om dit nog even mee te pakken. We nemen de bus terug naar de strip. De express bus en die gaf even gas. Bij een hobbel schijnt er achterin wat gebeurt te zijn. Bij een halte liep iemand naar de chauffeur dat er iemand gewond was geraakt. Alleen die rukker liep gewoon naast de bus, maar wilde natuurlijk wat gaan claimen, bus bleef staan. Chauffeur staan, welcome to america. Die vriend van die vent was ook een G… Wat een dwaas. OK en nu, Andre halte gelopen, toen weer terug want de volgende express kwam er aan. Nee dat was lekker, zit daar een of ander Boy groep in die hun liedje nog moesten oefenen. Aan de hoogte van de stem te horen waren ze allemaal geholpen. Er had zelfs eentje en staart aan zijn broek hangen. De hele tijd hetzelfde liedje over een Climax. Bij Bellagio eruit en we hebben nog even een fontijn showtje meegepakt. Sophie was blij vanwege de snack die bij de Mac werd gescoord.
Daarna nog even casino in en uit gelopen, gegokt maar niks gewonnen. Bij 1 werd er gedobbeld en een hoop geschreeuw als er goed gegooid werd. We gaan maar eens terug naar de RV. Oogjes lekker dicht en what happens in Vegas stays in Vegas. Airco maar aangehouden om geen waterbed te krijgen.

Maandag 30 Juli
Wekker stond nog vroeger, we pakken alles in en gaan naar Road Bear om die grote bus maar eens in te leveren. Alles goed en worden naar de luchthaven gebracht.
Laatste winkeltjes en gokkasten en we vertrekken.
Inmiddels zitten we in de lucht en hebben Boris zijn verjaardag gevierd, Nederlandse tijd is het namelijk al 31 juli. Happy Birthday Boris.
Vanuit de lucht ergens tussen Las Vegas en Minneapolis de groeten.
Iedereen bedankt voor het lezen en de reacties via mail.
Dinsdag middag zijn we weer thuis. Mzzzl