Alles Amerika
Afdrukken

Reisverslag Stan Gobien (Stan.Gobien): van Phoenix, AZ naar Phoenix, AZ

Startdatum: 2016-06-17 Startpunt: Phoenix, Arizona
Einddatum: 2016-07-08 Eindpunt: Phoenix, Arizona
Aantal volwassenen: 2 Vervoermiddel heen & terug: Vliegtuig (United Airlines)
Aantal kinderen: 0 Vervoermiddel ter plaatse: Auto (National)
 
Informatie, inleiding en conclusie:
Inleiding:
Het is nu de 9de keer dat we de grote plas oversteken. We bezoeken deze keer de staten Arizona, New Mexico, Colorado en Utah. Sommige gebieden hebben we in 2009 vluchtig bezocht, andere in 2010. Sommige gebieden hebben we nog nooit bezocht.
De keuze om op Phoenix te vliegen was volledig bepaald door de prijs. We vonden namelijk tickets van Brussel naar Phoenix en terug voor 420€ per persoon.

Conclusie:
Deze reis stond voornamelijk in het teken van de natuurparken in de zogenaamde Grand Circle, maar ook het verkennen van nieuwe gebieden zoals west-Colorado en rijden van vele scenic Byways waarvan de Utah State Highway 128 toch wel de mooiste was.

Feiten:
Afstand gereden: 3803 miles ofwel 6120 kilometers. Toch wel weer een flinke afstand.
Hoogste temperatuur tijdens de reis: 42°C in Phoenix.
Laagste temperatuur tijdens de reis: 8°C boven op Grand Mesa.
Mooiste overnachting: The View Monument Valley.
Beste kamer: Bryce Canyon Lodge.
Beste ontbijt: aangeboden in Globetrotter Lodge, Holbrook, AZ
Beste avondmaal: El Tovar Lodge restaurant Grand Canyon South met runner up Bryce Canyon Lodge restaurant.
Slechtste koffie: Bijna alle hotels in het zuidwesten bieden 's ochtens vreselijke koffie aan.
Route van dag tot dag:
Dag 1: Phoenix Sky Harbor International Ai, AZ
naar Phoenix, AZ
Dag 2: Phoenix, AZ
naar Holbrook, AZ
Dag 3: Holbrook, AZ
naar Aztec, NM
Dag 4: Aztec, NM
naar Durango, CO
Dag 5: Durango, CO
naar Ouray, CO
Dag 6: Ouray, CO
naar Grand Junction, CO
Dag 7: Grand Junction, CO
naar Moab, UT
Dag 8: Moab, UT
naar Moab, UT
Dag 9: Moab, UT
naar Moab, UT
Dag 10: Moab, UT
naar Monticello, UT
Dag 11: Monticello, UT
naar Monument Valley, UT
Dag 12: Monument Valley, UT
naar Torrey, UT
Dag 13: Torrey, UT
naar Torrey, UT
Dag 14: Torrey, UT
naar Bryce Canyon National Park, UT
Dag 15: Bryce Canyon National Park, UT
naar Zion National Park, UT
Dag 16: Zion National Park, UT
naar Mt. Carmel, UT
Dag 17: Mt. Carmel, UT
naar Kanab, UT
Dag 18: Kanab, UT
naar Page, AZ
Dag 19: Page, AZ
naar Grand Canyon Village, AZ
Dag 20: Grand Canyon Village, AZ
naar Phoenix, AZ
Dag 21: Phoenix, AZ
naar Phoenix, AZ
Dag 22: Phoenix, AZ
naar Phoenix Sky harbor International Ai, AZ
 
 
Terug naar boven Dag 1: Vrijdag 17 Juni 2016
Van: Phoenix Sky Harbor International Ai, AZ, United States
Naar: Phoenix, AZ, United States
2016-06-17 12.20.22.jpg
2016-06-17 20.02.32.jpg
Chicken or Pasta?
Deze reis vliegen we met United richting Phoenix met overstap in Washington D.C. vanuit Brussel. Door de vele problemen op de luchthaven van Brussel-Zaventem de laatste maanden en het wispelturige verkeer op de Brusselse ring plannen we om 3h op voorhand op de luchthaven aanwezig te zijn. We calculeren ook nog 30min extra voor verkeer. De vlucht vertrekt om 12h en dus vertrekken wij thuis om 7h30. :zzz:
De ochtendspits is eigenlijk zo goed als onbestaande, vreemd genoeg hebben we bijna geen last van vertraging of file, op misschien 5min voor de viaduct van Vilvoorde na.
Wanneer we bijna aan de luchthaven zijn horen we verontrustend nieuws op de radio. Swissport, de bagage afhandelaar van 60% van de vluchten heeft last van een spontane staking van zijn medewerkers. We proberen op te zoeken als United hun ook gebruikt, en het lijkt van wel. :(
Op de luchthaven aangekomen gaan we naar de check-in balie van United en checken onze koffers in, we vragen aan de medewerkster of er problemen zijn door de staking, maar zij weet van niks. Bizar. We gaan door passport controle en security en dat gaat ook bijzonder vlot. We gaan richting onze gate en bezoeken daar de Starbucks voor een ontbijt.
Ondertussen probeer ik United te bellen en te tweeten om meer nieuws te krijgen over de bagage problemen. Zonder succes. Zo rond 11uur krijg ik bericht dat de vlucht vertraagd is met 30min. Ik ga aan de gate kijken en zie een United medewerkster, ik vraag hoe het zit met de bagage problematiek en zij geeft aan de vertraging daarmee te maken heeft. Ze vertrekken niet zonder bagage en er zijn slechts enkele mensen aan het werk op de bagage afdeling. We hebben 3h overstap in Washington D.C. dus 30min is geen probleem. Wanneer 12h nadert krijg ik een nieuw bericht, de vlucht is nu 1h 30min vertraagd. Oei, dat wordt wel problematisch. Er wordt zelfs gesproken van 2h 30min vertraging, maar uiteindelijk gaan we door een supersnelle boarding en afhandeling de lucht in met 2h vertraging. Als dat maar gaat goed komen met onze overstap, we moeten immers door immigration, de koffers van de band halen, door douane, koffers terug op een band plaatsen en dan door security alvorens we naar de gate kunnen van onze vlucht naar Phoenix.
Tijdens de vlucht van 8h 20min slapen we beide een beetje, Stephanie leest wat en kijk nog naar een film. Doordat we een beetje wind in de rug hebben komen we aan in Washington D.C. met 1h 15min overstaptijd. We haasten ons naar immigration controle voor transfers en vreemd genoeg, maar gelukkig voor ons, staat er daar werkelijk niemand! Ook de koffers komen snel op de band. De meeste tijd verliezen we nog bij security maar dat blijft eigenlijk ook beperkt tot 15min. En zo komt het dus dat we op tijd bij de gate toekomen, het boarden gaat juist beginnen. Als de koffers nu ook nog op tijd in het vliegtuig geraken loopt alles gesmeerd.
De tweede vlucht zou 4h 50min duren maar dat blijkt slechts 4h 15min te zijn, maar toch lijkt deze langer te duren dan de eerste vlucht. Zelfs na reeds 8 keer naar de V.S. te vliegen blijven die vluchten toch lastig. In Phoenix komen onze koffers netjes van de band gerold en dus kunnen we concluderen dat alles uiteindelijk goed gekomen is! :)
We gaan de huurauto ophalen en rijden daar dankzij National Emerald Executive status met een dikke Ford Explorer Limited Edition naar buiten. We rijden naar ons hotel, Best Western Plus Mesa om in te checken en rijden dan naar The Cheesecake Factory in Mesa. We beginnen licht (alhoewel ...) met een pasta met gepaneerde kip. Na het avondmaal gaan we vlug terug naar het hotel want we vallen om van de slaap. We zijn ondertussen 24uur wakker, er is een 9uur tijdsvershil.

 
Terug naar boven Dag 2: Zaterdag 18 Juni 2016
Van: Phoenix, AZ, United States
Naar: Holbrook, AZ, United States
_DSC9789-thumb.jpg
_DSC9819-thumb.jpg
_DSC9860-thumb.jpg
40°C in de schaduw is echt warm!
We hebben ondanks het tijdverschil toch geslapen tot 7u15, we waren allebei zeer moe. Na een verkwikkende douche herschik ik de koffers en plaats alles dat we nodig hebben voor de komende anderhalve week in 1 reistas. Ik kijk even facebook en zie dat de Belgen 3-0 voor staan tegen Ierland. Hoera! :D :star:
Daarna maken we gebruik van het aangeboden (typisch Amerikaans) basis ontbijt. Vervolgens laden we de auto weer volledig vol, checken uit, en gaan op weg.
Vooraleer we echt op weg kunnen moeten we nog wat boodschappen doen, dus we stoppen eerst aan de Safeway, voor drank en eten en vervolgens nog bij Walmart voor stoeltjes en een koelbox.
Nu kunnen we dus echt op weg. :D We rijden via de Apache Trail, een zeer mooie scenic route die gedeeltelijk graded dirt road is, tot aan Roosevelt Lake en Dam, we maken diverse korte foto stops langs de soms steile maar vooral hobbelachtige route. Onderweg komen we nog Goldfield ghosttown tegen, maar dat is volledig gecommercialiseerd en een klassiek touristtrap. Even verder passeren we Tortilla Flat, waar we ons broodje (deze ochtekd gekocht in de Subway) opeten. In de giftshop van Tortilla Flat kopen we al een eerste souvenir en in de grocery store kopen we een bol cactus ijs! :D
We vervolgen de route en op het einde aan de dam gaan we naar rechts voor een bezoek aan Tonto National Monument, hier hebben de Salado indianen woningen in een overhangende rotswand gebouwd. We moeten via een kort maar steil wandelpad tot aan de ruines lopen, maar met 40°C is dat toch afzien en in 20min tijd nuttigen we ook 2 flesjes water. We waren trouwens net op tijd want om 16h sluiten de ruines en om 17h ook het visitor center. Daarna is het nog 3h rijden naar ons hotel in Holbrook en we komen aan tegelijk met de ondergaande zon om 19h45. We slapen in de Globetrotter Lodge, waar we in 2012 ook al eens overnacht hebben, een zeer mooi en charmant motel uitgebaat door een familie Oostenrijkers. We sluiten de avond af met een cheeseburger en repen aardappel die voor frieten moeten doorgaan.

 
Terug naar boven Dag 3: Zondag 19 Juni 2016
Van: Holbrook, AZ, United States
Naar: Aztec, NM, United States
_DSC9896.jpg
_DSC9971.jpg
2016-06-19 16.27.36.jpg
Stephanie heeft te warm!
We worden al vroeg wakker door de zon die recht onze kamer binnen schijnt en de gordijnen houden het niet goed tegen. We woelen (ik dan vooral) nog anderhalf uur en staan dan maar op. Na de nodige badkamer rituelen gaan we naar de lobby voor ons ontbijt. Net zoals 4 jaar geleden is het ontbijt hier goed verzorgd en mogen we warempel gebruik maken van echt bestek, borden en tassen. Dat eet toch iets aangenamer dan plastic. Op onze tafel staat een Belgisch vlaggetje en een Engelsman iets verder begint spontaan over het EK voetbal. Na even palaveren blijkt wel dat hij onze vlag voor Duitsland gehouden had en dus dacht dat we Duitsers waren. D:
Moesten we gisterenavond 3 uur rijden naar ons hotel, vandaag moeten we eerst 3 uur rijden alvorens we op onze eerste bestemming toekomen. We verliezen ook nog eens een uur wanneer we New Mexico binnen rijden. De tijdzone is daar namelijk wel hetzelfde maar in tegenstelling tot Arizona (als enigste) gebruiken ze daar wel zomertijd. Onderweg tanken we nog de auto weer vol in Gallup en iets later gaan we noordwaarts richting onze eerste stop, Chaco Culture National Historic Park. Dit park huisvest enkele van de grootste en goed bewaarde ruïnes van de Chacoan Pueblo indianen van 850 na Christus. Om in het park te geraken moet je via de zuidelijke aanrijroute wel zo'n 45min over een dirt road rijden die op sommige plekken nogal hobbelig is. Niets dat onze Ford Explorer met z'n grote banden niet aankan. De inhoud van de wagen wordt soms wel eens goed dooréén geschud. XD
Ondertussen is de temperatuur alweer opgelopen tot zo'n 35°C in de schaduw. Aangekomen bij het visitor center maken we een sanitaire stop, tonen onze toeganspas en rijden dan de korte loop road die langs de belangrijkste ruïnes passeert. We wandelen eerst de korte trail naar Chetro Ketl de 2de grootste ruïne, en trekken natuurlijk enkele foto's. Stephanie krijgt wat last van de warmte want ze begint nogal rood aan te lopen. Gelukkig hebben we op advies van de ranger in het visitor center 3 flesjes koel water mee. De volgende korte wandeling is naar de mooiste en grootste ruïne, Pueblo Bonito. Hier zijn er nog kamers waar je echt in kan en dat levert ook weer mooie foto's op. Als laatste nog een korte stop bij Casa Riconada, maar nu krijg ik last van de warmte en begint mijn hoofd te kloppen. Dus vlug weer naar de auto en veel water drinken!
Het wordt weer al 5h in de namiddag als we vertrekken uit Chaco Culture National Historic Park. We rijden weg via de noordelijke route, die ook over dirt roads gaat, maar minder lang, doch wel met een kort slecht stuk. Dat slechte stuk blijkt goed mee te vallen en we schieten goed op. Binnen 30min zitten we weer op de Highway.
Iets verder maken we nog een korte stop bij Angel Peak Scenic Area. Vanaf de Highway zien we niks liggen, maar plots is er een grote canyon met prachtige badlands en mooie kleuren. We rijden de dirt road langs de rim naar de enkele viewpoints, door de late namiddag zon komen de kleuren goed uit, uitgezonderd dan wanneer het viewpoint op het westen uit kijkt.
We zijn hier toch iets langer dan gepland gebleven en rijden nog zo'n 45min verder naar ons hotel in Aztec. In dit kleine stadje is er niet veel keus qua avondeten, we hebben de keuze tussen fastfood en meer fastfood. We besluiten op de Pizzahut! We nemen een Large pizza en hetgeen we over hebben nemen we mee in een doggybag voor morgen. :)

 
Terug naar boven Dag 4: Maandag 20 Juni 2016
Van: Aztec, NM, United States
Via: Mesa Verde NP
Naar: Durango, CO, United States
_DSC0037.jpg
_DSC9978.jpg
2016-06-20 18.48.39.jpg
Dinner and a show!
Het wordt al gauw routine, opstaan, douchen, ontbijt nuttigen, tanden poetsen en uitchecken. Hier dicht bij bevindt zich Aztec National Monument, ook weer ruïnes van de Pueblo indianen. Uniek aan deze ruïnes is de grote kiva (ronde ceremoniële kamer) die volledig gerestaureerd is. OP die manier krijg je dus een goede indruk van hoe dit er vroeger uit zag. Na dit korte bezoek gaan we terug op weg, want vandaag steken we de grens met Colorado over en bezoeken Mesa Verde National Park. :star:
In dit park bevinden zich de grootste rotswoningen van het zuidwesten. We stoppen eerst aan het nieuwe visitor center voor een sanitaire stop en inlichtingen. Om de 2 bekendste rotswoningen, Cliff Palace en Balcony House, te bezoeken moet je reserveren, maar je moet ook ladders beklimmen en dat lukt niet met Stephanie haar hoogtevrees. Er is 1 rotswoning die je kan bezoeken zonder ladder, Spruce Tree House, maar jammer genoeg is deze sinds eind vorig jaar afgelosten wegens kans op rotsval. :(
We rijden de route naar Chapin Mesa, eerst stoppen we aan het Chapin Mesa museum waar we een mooi uitzicht hebben op de afgesloten Spruce Tree House. We rijden daarna verder naar de verschillende overlooks, waarvan het uitzicht op Square Tower House toch wel de meest indrukwekkende is. Iets verder krijgen we ook nog een zeer mooi uitzicht op een grote canyon met Cliff Palace in de wand. Het is toch wel indrukwekkend om te weten dat de indianen telkens de steile rotswanden beklommen om naar hun woning te gaan. Balcony House kun je niet zien liggen, tenzij je net zoals wij doen een korte wandeling van 2km maakt. We besluiten ons bezoek en rijden weer de 20mijl switchbacks naar beneden naar het visitor center. We eten hier op het gemak wat fruit, nemen nog een sanitaire stop, en daarna gaan we terug op weg.
We rijden naar Durango, naar het schijnt een gezellig toeristisch stadje. We slapen daar in een historisch hotel van 1889, het General Palmer Hotel. Het is ondertussen 18h maar de meeste winkeltjes zijn nog open. Het is inderdaad een gezellige mainstreet en we wandelen het grootste deel te voet af. Voor ons avondeten valt ons oog op de Diamond Belle Saloon, deze saloon is authentiek gerestaureerd zoals hij vroeger was. Ook de barman, de piano speler en de serveersters in korsetpakjes voegen toe aan de sfeer. We zitten eerst aan de bar tot er een plaats vrij komt, maar plots wordt de muziek onderbroken wanneer 2 bandieten met revolvers binnen vallen. Ze dreigen dat ze de nieuwe sheriff gaan vermoorden. Wanneer iets later de nieuwe sheriff en deputy toekomen ontstaat er natuurlijk een vuurgevecht! :D
Na de show is onze tafel klaar en Stephanie neemt de Cowboy burger en ik de Rock Mountain Trout (forel). Ons eten wordt opgediend door iemand die verdacht veel lijkt op de deputy van daarnet. ;) Ons bezoek aan de saloon, inclusief live piano muziek en de show was absoluut memorabel. Zeker een aanrader. We wandelen terug naar ons hotel en kopen nog enkele souvenirs.

 
Terug naar boven Dag 5: Dinsdag 21 Juni 2016
Van: Durango, CO, United States
Via: mil. $ Hwy
Naar: Ouray, CO, United States
_DSC0103.jpg
_DSC0125.jpg
_DSC0138.jpg
Meer stress dan op het werk!
We verlaten het leuke Durango en rijden vandaag de million dollar Highway, US-550, tot in Ouray via Silverton. Eerst maken we gebruik van het aangeboden ontbijt, in een sjieke klassieke voorkamer in het hotel. Stephanie moet een beetje opletten wat ze eet of drinkt, want ze sukkelt nu al 5 dagen met haar maag. :(
Na het uitchecken tanken we de auto weer vol en beginnen we aan de rit van vandaag. De Million Dollar Highway is één van de mooiste scenic ritten in Colorado. De weg slingert op en neer langs de San Juan bergen, westelijke uitlopers van de Rocky Mountains. We maken enkele korte stops langs uitzichtpunten en na de eerste pas slaan we af een goede dirt road in voor een rit van 5min naar Little Molas Lake. Een klein meertje met campground en korte trail bij. Geen goede reflecties, te veel wind, maar toch een mooi tafereel. We vervolgen de route en komen via nog enkele uitzichtpunten uiteindelijk aan in Silverton. Dit pittoreske, ouderwetse, bergstadje ligt halverwege onze route. We wandelen hier wat rond, langs verschillende winkeltjes en nuttigen ook een luch. :)
Als volgende staat Animas Forks ghost town op de route. Dit is zo'n 45min a een uurtje rijden over dirt roads en dan weer terug. De weg begint nog op asfalt, verandert dan naar graded gravel, dan naar goed begaanbare dirt maar uiteindelijk naar zeer rotsige en hobbelige slechte dirt road. Zeker het laatste stuk worden serieus dooréén geschud. Stephanie vindt dit absoluut niet leuk, en zegt zelfs meer stress te hebben dan op het werk! o.O
We zien ons eindpunt liggen en houden dus vol, het is trouwens zowel bij Animas Forks als de weg er naar toe druk, met veel quads, buggies en jeeps. En ja ook af en toe een zot zoals ik met een SUV en zelfs iemand met een familiewagen! Animas Forks werd gesticht in 1873 als een mijnerstadje en ligt op 3400m boven de zeespiegel. De winters waren zeer hard en de mijnopbrengsten waren niet zoals gehoopt. Tegen 1920 was het stadje verlaten. Er staan nog een tiental intacte gebouwen, sommige hebben recent enkel noodzakelijke restauratie werken ondergaan om de veiligheid van de bezoekers te garanderen. Wij bezoeken verschillende van de houten gebouwtjes. Na zo'n 45minuten houden we het voor bekeken en starten we de weg terug, de wolken beginnen ook serieus donker samen te pakken, en ik ben liever weer op het betere stuk van de weg alvorens het begint te regenen. :|
Wanner we terug in Silverton aankomen eten we elk nog een klein ijsje en Stephanie koopt nog een aanstootgevende T-shirt D:
We vervolgen de rest van de weg en komen ook nog langs het uitzichtpunt van Yankee Girl Mine, de dirt road er naar toe bekijken we even maar slaan we bewust over na de stressvolle ervaring van daarnet ;)
Na nog enkele uitzichtpunten, een bulderende waterval bij Red Mountain Pas, en tientallen switchbacks komen we uitendelijk aan in Ouray. Ook dit bergstadje ademt gezelligheid uit. Na het inchecken slenteren we langs de verschillende winkeltjes en besluiten om te gaan eten in de Outlaw dining, nummer 2 op Tripadvisor maar wel ietsje duurder dan we gewoon zijn. Stephanie eet Linguini met Clam sauce en ik een Ribeye steak. Het eten is meer dan in orde, en de ober, die van Bulgarije is, zeer sympathiek. Na het eten doen we nog korte wandeling rond enkele blokken in het stadje alvorens we terug naar ons hotel keren.

 
Terug naar boven Dag 6: Woensdag 22 Juni 2016
Van: Ouray, CO, United States
Naar: Grand Junction, CO, United States
_DSC0207.jpg
_DSC0248.jpg
_DSC0263.jpg
8°C en regen boven op Grand Mesa, is dit België?
Van het hotel kregen we 2 vouchers voor een ontbijt (zonder drank) bij Timberlinde Bakery iets verder in Ouray. We hebben de keuze uit 3 opties. Stephanie neemt 2 pieces of French Toast (wentelteefjes) en ik neem een egg, ham en cheese sandwich met toast brood. De kaas smaakt niet echt naar kaas, en de wentelteefjes (of klakoards zoals ze bij ons zeggen) waren ook niet de beste ooit, maar het kan er allemaal mee door. Het is eens iets anders dan iedere ochtend brood toasten met confituur of choco. Ik probeer nog in de wagen de Sirrus satellietradio aan de praat te krijgen via trial activatie, maar dat lukt niet. We zullen dus de match van de Rode Duivels tegen Zweden niet live kunnen volgen. :/
We gaan terug op weg, en vandaag verlaten we de San Juan mountains en rijden noordelijk. We bezoeken vandaag Black Canyon of the Gunnison National Park. Dit is een smalle en redelijk diepe canyon van donker gesteente dan door de Gunnison rivier uitgesleten werd. Wij bezoeken enkel de South Rim, want voor de North Rim moeten we 2 uur omrijden. Er is een klein, charmant visitor center. We rijden met de auto de Rim Drive af en stoppen langs diverse viewpoints en overlooks, de Painted Wall overlook is veruit de mooiste en de kleine wandeling bij Cedar Point is zeer leuk, vol met wildflowers die bloeien! We besluiten ook nog de East Portal Road af te rijden, een zeer bochtige weg (16% helling) naar de bodem aan het begin van de canyon. Bijna op het einde zijn er echter wegwerkzaamheden en staan we vast, ik zie de kans om te draaien en rijd weer naar boven.
We rijden het park uit en stoppen in Montrose bij de McDonalds, we eten nuggets als late lunch en maken gebruik van de WiFi om de match van de Rode Duivels te volgen tegen Zweden. We zijn net op tijd want er is een Goal gescoord door de Duivels en het is nog slechts 10min. :D :star: We eten nog een ijsje om het te vieren.
We verlaten Montrose weer en zetten koers richting Grand Junction, maar we rijden een beetje om via de Scenic Grand Mesa byway. Grand Mesa is de grootste tafelberg ter wereld, hij is 1300km² groot en steekt 1800m boven de omliggende valleien en 3400m boven de zeespiegel uit. Wanneer we de berg op rijden komen we door slecht weer met veel regen en boven aan de top bij het visitor center is het slechts 8°C en ligt er nog wat overschot sneeuw! :O Wat een contrast met de gemiddelde 30°C van de afgelopen dagen.
We rijden aan de noordzijde de berg weer af en dan via de freeway Grand Junction binnen. We checken in bij ons hotel, gaan eten in Applebee's en gaan naar de Walgreens op zoek naar medicatie voor Stephanie haar maag. Het wordt al gauw 20h 's avonds en we rijden nog vlug naar het vlakbij geleden Colorado National Monument om nog laat avond licht te fotograferen, maar wij zijn een beetje te laat. We krijgen alsnog een mooie zonsdondergang te zien. We rijden terug naar ons hotel maar rijden eerst nog eens door het echte centrum, best wel gezellig naar Amerikaanse normen.

 
Terug naar boven Dag 7: Donderdag 23 Juni 2016
Van: Grand Junction, CO, United States
Naar: Moab, UT, United States
_DSC0327.jpg
_DSC0396.jpg
_DSC0502.jpg
Superlatieven schieten tekort!
We checken uit ons hotel en gaan weer op weg. We rijden door downtown Grand Junction, waar het nog erg kalm is, richting de oost ingang van Colorado National Monument. Een relatief klein park met enkele mooie canyons. Doet een beetje aan Canyon de Chelly denken maar kleiner. Vlak na de oost ingang doen we eerst de korte hike naar Devil's Kitchen, een leuke wandeling waarop we veel konijntjes en hagedissen tegen komen. Na de wandeling rijden we via de verschillende switchbacks de Rim Drive af en stoppen aan verschillende viewpoints en overlooks. Onderweg komen we verschillende wielertoeristen tegen en ook één die teken doet als we wat water kunnen missen. Ik geef de man 2 flesjes koel water en we geraken aan de babbel. Het gaat toch minstens 10min over wat we zeker niet mogen missen in de streek. ;)
We rijden verder en rond het middaguur plaatsen we onze bij Walmart gekochte klapstoeltjes onder de schaduw van de kofferklep en eten cornflakes als lunch. Tijdens ons maal passeert dezelfde wielertoerist weer en hij babbelt weer 15min over van alles zoals zijn job, gun control en politiek. Hij meldt er graag nog bij dat mensen van Texas dom zijn en dat er geen geneesmiddel voor is, enkel in Louisiana zijn ze nog dommer. Zijn woorden niet de mijne. :O
Na een bezoek aan het visitor center rijden we het park via de westingang uit en stoppen iets verder voor een milkshake en fountain drink bij McDonalds. Zo zijn we uitgerust voor de rit naar Moab. Eerst een klein uurtje op de Freeway en dan via een verlaten gat dat Cisco noemt de US-6 op om iets later de prachtige UT-128 Scenic Byway te rijden. Deze weg slingert langs de Colorado rivier langs grote kliffen, machtige buttes en mittens. Superlatieven schieten echt tekort voor deze weg. De mooiste weg die we al ooit gereden hebben. De Fishers towers en Castle Rock zijn zeer fotogeniek. Rond 17hr komen we aan in Moab en checken in bij ons hotel Inca Inn. B)
Na het inchecken gaan we weer op weg want we gaan nog de La Sal Mountain en Castle Valley loop rijden. Deze loop gaat iets ten zuiden van Moab de bergen in, de temperatuur zakt van 36°C naar 26°C tijdens onze rit. We genieten van het fris briesje en de vele vergezichten. Wanneer we de berg afrijden krijgen we prachtige uitzichten voorgeschoteld op Castle Rock en de mittens, dezelfde als eerder maar nu van ver met een prachtig hooggelegen uitzichtpunt. We rijden van het ene prachtige zicht naar het volgende tot we weer op de UT-128 uitkomen en met laaghangeden zon weer naar Moab rijden. Tegen 20h zijn we weer aan ons hotel en we gaan een hapje eten in de Moab Brewery. Smakelijk!

 
Terug naar boven Dag 8: Vrijdag 24 Juni 2016
Van: Moab, UT, United States
Naar: Moab, UT, United States
_DSC0569.jpg
_DSC0648.jpg
_DSC0712.jpg
Stom Brexit referendum!
Na het opstaan, controleer ik de EURO - DOLLAR koers en stel vast dat deze wel een redelijke duik genomen heeft. Dat komt natuurlijk allemaal door het referendum van de Britten. Ik probeer de uitslag op te zoeken maar die is er nog niet definitief. De laatste exit polls suggereren winst voor Remain in EU. Dus dat komt wel goed, hopelijk. :/
We springen eerst binnen in de lokale supermarkt voor ijs en een zakje snoep. In een lokale bakkerij (of wat er voor door gaat hier) halen we enkele dingen voor lunch. Daarna zetten we koers richting Arches National Park. Het is vandaag vrijdag en het valt allemaal zeer goed mee qua drukte. We stoppen eerst aan het visitor center waar we enkele spulletjes kopen ter ondersteuning van de parken. We vervolgen ons traject en de eerste stop bij Park Avenue is al direct een mooi uitzicht op indrukwekkende kliffen. Het gaat verder via Courthouse Tower en Balanced Rock alvorens we afslaan naar The Windows Section. Hier kun je via een makkelijk pad naar Turret Arch, North Window, South Window en Double Arch. Er staat een licht briesje maar dat neemt niet weg dat de 38°C (!) ons serieus uitput en uitdroogt, gelukkig hebben we veel water meegenomen. Na de wandelingen bekomen we even in de auto en eten onze lunch op, het is ondertussen iets na de middag en de zon wordt zeer sterk. We nemen het wijze besluit om eerst terug te keren naar Moab, naar ons hotel, en in de vooravond de rest van ons bezoek en de paar wandelingen te doen. B)
In een klein half uurtje staan we weer aan ons hotel in Moab. We gaan even afkoelen in het zwembad van het hotel. Na de verkwikkende korte zwembeurt gaan we naar het centrum om even langs de winkeltjes te struinen. We stoppen ook aan de Moab Diner voor een milkshake en banana split, alhoewel die laatste niet zo lekker was als gehoopt. In de Original Red Dirt winkel kopen we nog een paar t-shirts, de man aan de kassa vertelt ons dat Brexit stemming op een Leave uitgekomen is, oei dat zal niet goed zijn voor de koers en ons dus geld kosten! D:
Daarna gaan we weer richting hotel om onze schoenen weer op te halen. We zetten wederom koers naar Arches National Park want het is reeds 17h. In het park rijden we direct door naar ons volgende item op de planning, Delicate Arch viewpoint. Via een korte wandeling van 15min kun je naar een viewpoint van waar je Delicate Arch in de verte kunt zien staan. In 2010 hebben wij reeds de befaamde Delicate Arch van dichtbij bezocht via de lastige trail. Vervolgens gaan we naar Sand Dune Arch. Deze kleine arch staat tussen grote rotsen en dus volledig in de schaduw. De laatste stop is Devil's Garden, hier wandelen we de trail naar Landscape Arch maar we zetten niet verder naar Double-O-arch. Wel nemen we op de terug weg nog Tunnel Arch en de leuke Pine Tree Arch mee. Vooral die laatste was zeker de moeite. We waren nu het verst verwijderd van de ingang en rijden terug doorheen het park, ondertussen is het ruim 20h gepasseerd en de zon begint te zakken. Dat zorgt voor mooie uitzichten op verschillende viewpoints. Wanneer we bijna het park verlaten krijgen we een mooie zonsondergang te zien bij Courthouse Towers en aan het La Sal Mountain viewpoint gebruik ik de statief voor enkele mooie foto's van de ondergaande zon. :star:
We rijden terug naar Moab en gaan een pasta eten in de Moab Brewery, het kost weinig geld maar is toch lekker.

 
Terug naar boven Dag 9: Zaterdag 25 Juni 2016
Van: Moab, UT, United States
Naar: Moab, UT, United States
_DSC0812.jpg
_DSC0815.jpg
_DSC0861.jpg
Iemand is vergeten de batterij op te laden!
Dag 9 alweer. Vandaag zijn we zaterdag en hebben we de gehele dag voorzien voor Canyonlands National Park, Island in the Sky district en Dead Horse Point State Park. Eerst ontbijten we wederom in ons hotel en rijden daarna naar de supermarkt om ijs en water te halen. Het water gaat rap met zo'n warm weer.
We gaan op weg naar Canyonlands Island in the Sky, dat is zo'n 45min rijden van Moab. Eerste stop is gewoon langs de weg zonder markering waar we op de rotsen Intestine Man zien, rock art van de indianen van ongeveer 1500 jaar oud. Het is bij het fotograferen van deze rock art dat ik merk dat de batterij van de camera volledig plat is en dat de 2de batterij enkele dagen geleden reeds plat was en ik deze niet heb opgeladen. :O Dat is dus een probleem. De wagen waar we mee rijden heeft een 110V aansluiting waar ik de batterijlader kan op aansluiten middels de wereldstekker. Enige probleem is dat zowel de lader als de wereldstekker natuurlijk op de hotelkamer liggen. En zo komt het dus dat we 40min tijd verliezen door eerst weer naar het hotel te rijden om de lader in de wagen aan te sluiten en de camerabatterij op te laden. :/
Wanneer we eindelijk in Canyonlands Island in the Sky aankomen rijden we direct door naar de verste stop, Grand View, althans dat denken we want de GPS heeft precies kuren en stuurt ons richting Upheaval Dome. Wanneer we eindelijk bij Grand View aankomen is het reeds middag. We doen de wandeling van zo'n 3km naar het uitzichtpunt, onderweg heb je langs de ene kant uitzichten en op het einde langs de andere kant. De uitzichten zijn zodanig weids en de canyons ver dat het geen zo'n indruk maakt als bijvoorbeeld de Grand Canyon. Het is moeilijker om onder de indruk te zijn van deze vergezichten maar toch zeker de moeite van het bezoek waard.
Wanneer we terug bij de wagen zijn bekomen we met een energiedrank. Door de grotere hoogte is het slechts 30°C maar ook de zon is feller en dat merken we. We rijden terug richting begin van het park en stoppen bij Mesa Arch, er is net 1 parkeerplaats vrij maar het is zeer voorzichtig manoeuvreren want de 2 amerikanen er naast kunnen niet parkeren, daarom was de plaats nog vrij! We komen op de korte wandeling veel volk tegen dat terug richting parking gaat, en gelukkig voor ons is er bijna niemand bij Mesa Arch wanneer we er toekomen. Op een gegeven moment hebben we op 2 mensen na de Arch voor ons alleen. En dat laat toch een veel beter indruk na, dan wanneer je staat te drummen voor een foto. Wanneer wij terug bij de parking zijn is deze half leeg.
Volgende stop is de Green River Overlook, dit uitzicht is het beste in het park want het is iets dichter bij en iets minder weids, je ziet ook duidelijk de Green River stromen in de canyon. Na deze stop rijden we richting Visitor Center en stoppen nog voor een foto bij Shafer Trail Overlook, deze ruwe 4WD trail reden we in 2010 reeds. In het Visitor Center kopen we nog een T-shirt en enkele postkaartjes. Het is ondertussen reeds 16h gepasseerd en we rijden naar Dead Horse Point state park. Dit kleiner park biedt een mooi uitzicht op een grote bocht in de Colorado rivier en de buttes erond zo'n 700m lager. We stoppen ook hier in het Visitor Center en maken gebruik van de toiletten. Het uitzicht is zeker moeite van de ingangsprijs waard, we plannen om vanavond met zonsondergang hier terug te keren. :star:
We rijden dus terug naar Moab en gaan opnieuw eten bij The Moab Brewery, als het eten en de prijs goed is dan komen we graag terug. We eten weer elk een smakelijke burger, maar wat zijn die porties toch groot zeg. Na het eten gaan we weer terug naar het hotel om dan iets later terug naar Dead Horse Point te rijden, we hebben vandaag reeds betaald dus kunnen gewoon door rijden aan de ingang. Het uitzicht van Dead Horse Point is nu geheel anders door het warme licht en het schaduwspel van de ondergaande zon. Er is best veel volk maar er is plaats genoeg en niemand loopt in mekaar zijn weg. Na zo'n 20min is het welletjes geweest en rijden we terug naar Moab in de schemer. Het wordt echt donker wanneer we weer op grote Highway naar Moab afslaan. op de hotelkamer aangekomen laad ik de camera batterij op! ;D

 
Terug naar boven Dag 10: Zondag 26 Juni 2016
Van: Moab, UT, United States
Via: Chesler Park in Canyonlands NP Needles District
Naar: Monticello, UT, United States
_DSC0897.jpg
_DSC0965.jpg
2016-06-26 16.31.02.jpg
Te warm voor een lange wandeling.
Het was onze laatste nacht in Moab en na het ontbijt halen we de grote koffers uit de auto en herschikken alles. Vuile kleren gaan in de grote koffer, souvenirs worden verpakt en in de grote koffer geplaatst. Verse kleren worden aangevuld in de reistas. We doen alles op het gemak en het is reeds na 10h als we uitchecken. :zzz:
Origineel had ik een wandeling naar Chesler Park voorzien in Canyonlands National Park The Needles section, maar compleet met de loop is die wandeling meer dan 15km. Dat is te veel in temperaturen van 36°C. In de plaats zullen we 1 of 2 kleine wandelingen doen en eerst enkele afgelegen viewpoints bezoeken. ;)
We rijden weg uit Moab via de US-191 zuidelijk en rijden al snel voorbij Hole 'N The Rock wat we in 2010 uitgebreid bezochten. Iets later passeren we ook de grote Wilson Arch die even op de gevoelige plaat vast gelegd wordt. Een klein beetje verder slaan we rechts in, we rijden nu naar Anticline Overlook een doodlopende weg van 51km waarvan 27km op een gravel dirt road in goede conditie. Aangekomen bij de overlook halen we onze stoeltjes uit de wagen en eten eerst onze lunch van vandaag op, een french roll (soort pistolet) met ham, kaas en ei, die haalden we vanochtend in de Sweet Cravings Bakery. Na de lunch wandelen we via het kort paadje tot aan de overlook. We zien hier de Colorado River in de canyons stromen en zien in de verte de verticale wanden van Dead Horse Point en Canyonlands Island in the Sky. We staan nu letterlijk aan de andere kant van het uitzicht van gisteren. Op 1 auto na zijn we hier volledig alleen. In de trail register zien we dat er vandaag net voor ons Belgen geweest zijn. We rijden het stuk van 27km gravel dirt road terug en nemen dan de geasfalteerde afslag naar Needles Overlook wat nog zo'n 13km rijden is. Vanaf deze overlook zien we in de verte The Needles sectie van Canyonlands liggen en voor ons weer grote canyons. Ook hier was er slechts 1 andere wagen, een kleine RV. :O
We rijden terug naar de US-191 hoofdbaan en vervolgen het traject, tot we iets verder weer moeten afslaan en 36km rijden tot aan het visitor center van Canyonlands National Park, The Needles. Hier informeren we naar de beste korte wandelingen en viewpoints die we zeker niet mogen missen. We rijden vervolgens naar het einde van de weg voor de Big Spring Canyon overlook, wandelen daarna de leuke pothole point trail, en rijden de Elephant Hill dirt road tot op het einde en dan weer terug voor mooie views op The Needles. Het is ondertussen 18h als we het park verlaten en de weg terug aanvatten, iets voorbij Newspaper Rock slaan we de Harts Draw Road in, die weg gaat door de bossen en hoger gelegen gebieden tot aan Monticello, waar we overnachten, we zien onderweg nog mooie vergezichten met laaghangende zon, maar we komen vooral veel koeien op de baan tegen (open range). We komen rond 19h20 aan in ons hotel. O:)

 
Terug naar boven Dag 11: Maandag 27 Juni 2016
Van: Monticello, UT, United States
Via: Natural Bridges NM, Valley of the Gods, Monument Valley
Naar: Monument Valley, UT, United States
_DSC1019.jpg
_DSC1055.jpg
2016-06-27 20.05.07.jpg
Natural Bridges National Monument en afsluiten met The View!
Tijdens de controle van de uitgavenstaat van de kredietkaart zien we dat het hotel in Grand Junction (Comfort Inn) bijna 100$ USD heeft afgeschreven terwijl het hotel prepaid was via United Miles. Bellen met de klantendienst van United levert niks anders dan verwarrende antwoorden en operatoren die foutieve informatie geven. Zeer frustrerend. Aan de receptie van ons huidige hotel vraag ik na het ontbijt als ik de telefoon mag gebruiken om naar het hotel in Grand Junction te bellen. Ik leg aan de dame die antwoord de situatie uit, strikt maar beleefd, ik krijg echter een ongeïnteresseerd antwoord dat ik moet terugbellen tussen 15h30 en 23h als de assistant manager aanwezig is. Na mijn protest verbreekt ze het gesprek. Zeer frustrerend begin van de dag. Op de kamer stel ik alvast het formulier op voor het melden van een frauduleuze aanrekening op de kaart. :blue:
Door deze heisa zijn we een beetje laat op weg, en we twijfelen om de Abajo scenic backway over te slaan, maar gaan toch maar eens kijken, als we zien dat de GPS beweert dat we via een smal aarden weggetje het bos in moeten, keren we om en nemen we de gewone US-191 Highway. Langs die Highway zien we meerdere dode herten, gelukkig komen we geen andere tegen. Ik wil liever geen aanrijding aan 100km/h. Onze eerste echte stop is Natural Bridges National Monument, een klein park waar er 3 grote natuurlijk bruggen voorkomen. In tegenstelling tot een Arch die door erosie van regen en wind gevormd is, wordt een natuurlijke brug door stromend water zoals rivieren en beken gevormd. In het visitor center informeren we naar de wandelingen, maar een bus vol Aziaten is nogal luidruchtig, storend en loopt bruut in de weg.
Na een sanitaire stop gaan we op weg naar het eerste viewpoint, Sipapu Bridge, waar jammer genoeg ook de bus Aziaten staat. We besluiten om eerst onze lunch op te eten aan de wagen zodat de bus kan vertrekken. Na de cornflakes lunch bekijken we het viewpoint, vanwaar je de Bridge in verte en diepte ziet liggen. We rijden verder naar het volgende viewpoint, de Kachina Bridge, ook hier weer die bus. We bekijken de trail die naar de Bridge loopt, maar deze is te steil en smal voor Stephanie. We rijden verder naar de laatste viewpoint, de Owachoma Bridge, hier lopen we wel de trail tot aan de Bridge die makkelijker is. Tijdens het wandelen zie ik een Aziaat dwars door de beplanting spurten om toch een foto van dichter te maken. Ik krijg het op mijn zenuwen en roep dat hij op het pad moet blijven, hij verstaat me niet maar begrijpt mijn gebaren en loopt nu verder op het pad. Totdat ze weer een richel zien waar ze op kunnen kruipen voor een foto. We lopen verder tot beneden aan de Bridge, gelukkig blijven de Aziaten halverwege steken, waarschijnlijk gaat de bus binnenkort weer vertrekken. De sereniteit van de omgeving wordt verder verstoord door luid geroep van boven naar beneden. D:
Wanneer we bij de brug aangekomen zijn, zien we de Aziaten vertrekken en we zijn even helemaal alleen. We leggen ons neer op de slickrock onder de brug in de schaduw er van. Iets later komt een Texaanse familie toe maar die zijn stil en respectvol. Deze wandeling was echt een zeer leuke ervaring. We gaan weer op weg, na een sanitaire stop bij het visitor center. We rijden via de Moki Dugway richting Monument Valley, maar eerst rijden we via de dirt road door Valley of the Gods. De weg ligt er goed bij en we rijden langs Buttes en canyons met prachtige vergezichten. Wanneer we weer op de Highway zijn stoppen we nog in Mexican Hat voor benzine en softdrinks. Er is verder niks in de buurt. We steken de San Juan rivier over en stoppen iets later voor de gekende Forrest Gump Milemarker 13 fotostop.
We rijden iets later het Monument Valley Navajo Tribal Park binnen, betalen de 20$ entree en gaan inchecken in het hotel "The View" en die naam mag je echt letterlijk nemen. We checken direct ons uitzicht vanop de kamer en het is fenomenaal. :D
We kruipen weer in de auto om de loop drive te rijden, deze weg slingert rond de buttes en mesas. Door het late avondlicht (het is reeds 18h) lichten alle buttes mooi op en dat zorgt voor mooie foto's. Onderweg raken we nog aan de praat met een Brits stel van Engeland en die zijn beschaamd voor de hele Brexit heisa en grappen over emigratie naar Schotland of zelfs België. We zijn een beetje laat weer aan de parking en haasten ons naar het restaurant, als alles een beetje meezit kunnen we straks vanop het terras aan het hotel de zonsondergang kleuren op de Mittens fotograferen. Dat is buiten de trage service, naar Amerikaanse normen, in het restaurant gerekend. Wel krijgen we tijdens de maaltijd een prachtig schouwspel door de ruit te zien. Na het eten nemen we nog enkele foto's van de Mittens in het schemerlicht. Op het terras starten ze met projectie van een oude Western film met John Wayne (Fort Apache) die grotendeels in Monument Valley opgenomen werd. We kunnen zelfs vanop het terrasje aan onze kamer meevolgen, terwijl er koffie en een snoepje genuttigd wordt. Na de film probeer ik nog wat sterrenfoto's te nemen, niet simpel, maar toch geen slecht resultaat voor een eerste poging. Ondertussen is het reeds na middernacht en ik zou graag de zonsopgang nog fotograferen en dat betekent opstaan om 5h30. Dat wordt een korte nacht.

 
Terug naar boven Dag 12: Dinsdag 28 Juni 2016
Van: Monument Valley, UT, United States
Naar: Torrey, UT, United States
_DSC1181.jpg
_DSC1232.jpg
_DSC1269.jpg
There is a deer outside eating fruit from the Orchard!
Gisterenavond heb ik dan aan de receptie van The View gevraagd om te mogen bellen naar het hotel in Grand Junction, Colorado. Ik heb de assistant Manager Josh te pakken gekregen, hij vertelde me een nonsens verhaaltje over dat de betaling via de 3rd party boekingsmaatschappij mislukte en dat ze dan maar mij aangerekend hebben. Ze hadden immers mijn kredietkaartgegevens. Ik zeg dat mijn kredietkaart enkel nodig was voor eventuele schade (incidentals) en dat hij geen blad heeft met vermelding van het bedrag en mijn handtekening. Ik zal een een slechte review schrijven en een fraude claim indienen. Ook heb ik reeds contact opgenomen met Customer Care van Choice Hotels, de keten waartoe ze behoren. Mijn argumenten en lichte dreiging hebben effect, hij zegt het geld terug te storten en contact op te nemen met de boekingsmaatschappij om alles uit te klaren. Maar eerst zien dan geloven, dus we wachten enkele dagen af. ;)
Vanochtend stond ik vroeg op om 5h35, Stephanie kijkt even door het raam en kruipt dan weer in bed. Ik loop met de camera en statief naar het terras om de zonsopgang achter The Mittens vast te leggen, als ik kijk rond mij en op de balkons van de kamers staat eigenlijk het halve hotel te kijken. Ik kan enkele mooie foto's nemen. Zo'n half uurtje later kruip ik terug in bed, en probeer nog zo'n 45min te slapen voor de wekker weer afloopt. :zzz:
Ontbijt was niet inbegrepen maar we hebben er extra voor betaald, het is in het restaurant met buffet stijl en bediening van koffie/melk/fruitsap aan tafel. We eten wat toast, bagel, mini-muffin, yoghurt en zelfs wat fruit. Op de kamer schrijf ik nog het verslag van gisteren en de laptop valt zonder waarschuwing uit net wanneer ik klaar ben met schrijven maar voor ik kan publiceren! Grr. D:
Na een laatste blik op het uitzicht, gaan we weer op weg en rijden weer voorbij het Forrest Gump punt. We rijden bij Mexican Hat weer de brug van de San Juan over, slaan wat drank in bij de pomp en rijden wederom de Moki Dugway, maar nu omhoog i.p.v. omlaag. In de verte zien we wat donkere wolken over Monument Valley trekken. We rijden vandaag de scenic UT-95 Highway tot in Hanksville. Onderweg stoppen we nog aan Hite marina (voor 2 ijsjes) en de Hite overlook. Leprechaun slotcanyon stond ook op de planning, maar door dreigende lucht, wat gevaarlijk is, slaan we die maar over. Zo komen we in de namiddag aan in Hanksville bij Stan's burger shack voor een milkshake. Alhoewel ik dat geen milkshake noem maar softijs, je moet het eten met een lepel i.p.v. drinken. :o
We rijden verder via de scenic UT-24 naar Capitol Reef National Park. Onderweg zien we bizarre landschappen die eerder aan het maanoppervlak doen denken. We slaan nog even een gravel road in om dichter bij een enorm grote bizarre rots te komen. We rijden verder via de UT-24 en rijden langs mooie kliffen en een kabbelend beekje. We rijden nu Capital Reef National Park binnen. In het visitor center informeren we naar de weg voor morgen, ziet er niet zo goed uit.
Met het mooie late namiddag licht rijden we nog de Scenic Drive tot op het einde, inclusief Capitol Gorge road. In de boomgaard vlakbij het visitor center zien we herten fruit (of blaadjes?) eten van de bomen. We rijden daarna verder naar Torrey waar we verblijven in het Broker Spur Inn motel. Als we daar toekomen blijkt dat hetzelfde motel te zijn als 6 jaar geleden, maar met andere eigenaars en andere naam.

 
Terug naar boven Dag 13: Woensdag 29 Juni 2016
Van: Torrey, UT, United States
Naar: Torrey, UT, United States
_DSC1307.jpg
_DSC1322.jpg
_DSC1418.jpg
Regen!
Na het gewoonlijke ritueel gaan we nog naar de general store in Torrey om enkele dingen te kopen, zoals papieren zakdoeken. We rijden daarna weer naar het visitor center van Capitol Reef National Park. De vooruitzichten voor vandaag zien er niet goed uit, er is een waarschuwing voor bliksem en flashfloods in effect. Er is verder ook 40% kans op grote regenbuien. Voor onze geplande Cathedral Valley dirt road loop van 6 uur is dat zeer slecht nieuws, regen maakt de weg immers onbegaanbaar. De rivier waar we door zouden moeten oversteken staat dan ook nog redelijk hoog. We besluiten om slechts een klein stukje te rijden van 2 uur in de voormiddag terwijl het nog droog is en we de lucht in de gaten kunnen houden. We rijden via de verste ingang en rijden op de hobbelige dirt road tot dicht bij de Temple of the Moon. We keren daarna om en rijden weer weg naar de Highway.
Als we 20min op de Highway zitten begint het te regenen en tegen dat we weer aan het visitor center zijn begint het te gieten. :O In de richting van de scenic drive zie ik nog wat blauwe lucht, dus rijden we vlug die kant uit om van de regen weg te komen. We vinden een droog plekje en eten onze lunch op. In de verte zie ik het bliksemen op de kliffen. Ik ben telkens te laat om de foto te nemen. We stoppen nog aan de Grifford Homestead voor dessert, we delen een appeltaart. Smaakt goed. :)
We rijden terug naar het hotel om onze opties voor de rest van de dag te overlopen. We kunnen wachten tot het over gaat om nog een wandeling te doen, maar volgens de rangers kon het best de hele dag duren. We nemen een beslissing, we gaan richting de zon rijden, we rijden de UT-12 naar Kiva Coffehouse, een rit die we morgen eigenlijk doen, maar vandaag dus voor 2 uurtjes op rijden op zoek naar koffie op een gezellig terras. Onderweg zijn er mooie views. Het is 16h35 als we er aankomen en we grapten net nog i.v.m. het midpoint café waar we ooit aan de deur stonden terwijl het net minuten gesloten was, tijdens onze Route66 reis. Als we uit de auto stappen komt een stel net aangelopen en zegt dat we geen moeite moeten doen, ze sluiten om 16h30 en de deur is toe en ze laten niemand meer binnen. Ongelofelijk maar dus weer zo. Het gaat er bij ons niet, welke koffiezaak sluit er nu om 16h30. D:
We rijde nog 15min verder naar Escalante, een klein stadje, op zoek naar iets om te eten of te drinken. We stuiten op een soort eettentje waar je aan de ruit bestelt en buiten zit om op te eten. We bestellen 2 softdrinks en delen wat gefrituurde kip. Als we klaar zijn zien we dicht bij donkere dreigende wolken opdoemen, het weer heeft ons ingehaald. We gaan vlug weer op weg, terug naar Torrey. We kunnen de bui weer iets voorblijven en ik kan eindelijk eens de bliksem op de foto vast leggen. Als we Boulder Mountain afrijden en Torrey naderen is het volledig grijs en regenachtig. Hier blijven had dus sowieso geen nut gehad. Zo besluiten we deze regenachtige dag terug in ons hotel.

 
Terug naar boven Dag 14: Donderdag 30 Juni 2016
Van: Torrey, UT, United States
Naar: Bryce Canyon National Park, UT, United States
_DSC1512.jpg
_DSC1573.jpg
_DSC1594.jpg
Prachtige wandeling en afsluiten met veel regen!
Na het ontbijt en het inladen van de auto gaan we weer op weg. We rijden die prachtige UT-12 scenic byway, die we gisteren reeds een stukje reden. Vanuit Torrey gaat het eerst omhoog naar Boulder Mountain, de temperatuur zakt als we boven op de summit rijden. We zien een aantal herten langs de weg. Bovenop is er een weids uitzicht over het landschap met de kliffen van Capitol Reef in de verte. Dan gaat het terug naar beneden, de berg af en rijden we voorbij Boulder, een dorp met 1 pomp en bijhorend winkeltje en dat is het. :O
Na Boulder rijden we een stukje omhoog kliffen op en rijden we over een smalle heuvelrug met prachtige canyons langs beide zijden. Als chauffeur mag ik niet te veel kijken want de weg loopt vlak naast de afgrond. Er zijn gelukkig hier en daar enkele pull-outs. Iets verder komen we aan de Calf Creek Recreation area waar we een wandeling gepland hebben. We parkeren ons, betalen de verplichte fee voor gebruik van de parking en starten aan onze wandeling.
De wandeling is meestal vlak met hier en daar een klein beetje op en neer en volgt ruwweg de koers van de Calf Creek (beek). Onderweg zien we mooie canyonwanden terwijl we er tussen door wandelen. Het is best warm (29°C) en de wandeling is 4,5km enkele weg met hier en daar wat zanderige stukjes. De beloning is echter groot als we zo'n anderhalf uur later aankomen aan de prachtige Lower Calf Creek Falls. Onder de waterval is een kleine pool en mensen baden of zwemmen er even in. Het water is echt wel koud en niemand houdt dat lang vol. We nemen enkele foto's en rusten hier uit. Het is echt genieten in de schaduw met het prachtige uitzicht. :star:
Dan vatten we de terugweg aan, weer 4,5km over hetzelfde traject. Onderweg zien we vele hagedissen, of zijn het salamanders? We zien ook een reiger in het riet van de beek. Iets verder ook pictograms van Native Americans op de canyon wand. Tijdens de wandeling terug beginnen de wolken dik en dreigend te worden en we horen zelfs de donder in de verte rommelen. De vele mensen die we tegenkomen die nog aan de wandeling gestart zijn lijken zich daar niets van aan te trekken. De wandeling gaat wel niet door een slotcanyon, ook niet op hoge richels, dus niet echt een risico maar regen is toch ook niet leuk. Als de wolken dreigender komen, voeren we het tempo een beetje op, we hebben immers geen regenjas bij. Op zo'n 200m voor de parking begint het te regen. Ik berscherm de camera en doe een klein sprintje naar de wagen. Zo hebben we de wandeling kunnen doen zonder nat te worden op een paar druppels na. ^^; Het wast best een lastige wandeling met 9km over oneven terrein, en we hadden geen snacks bij. We vullen in de wagen ons energie niveau aan met een Red Bull en wat M&M's.
We rijden zo'n 20min verder naar Escalante waar we langs de weg bij Nemo's gefrituurde kip en frietjes eten, we eten ze in de wagen op want het regent hier ook. Het is ondertussen reeds na 15h dus gaan we vlug op weg richting Bryce Canyon, ons einddoel voor vandaag. We rijden nog langs verscheidene dorpjes, door valleien en langs kliffen van Grand Staircase Escalante National Monument alvorens we de afslag voor Bryce Canyon naderen. Helaas is het ook hier dik bewolkt en regent het. We rijden het park binnen en parkeren ons aan de lodge, hier slapen we vannacht. We moeten een spurtje door de hevige regen trekken richting ingang. Na het inchecken en bezoek aan de gift shop zetten we ons op het (overdekt) balkon van onze kamer. Wat is het hier rustig tussen de naaldbomen. O:)
Rond 19h gaan we naar het restaurant voor avondeten, we moeten 10min wachten en we gebruiken deze tijd om even de 100m tot aan de Rim te lopen voor het prachtige zicht op Bryce Canyon. Het is even gestopt met regenen maar nog sterk bewolkt. Stephanie eet een halve portie shortribs en ik forel. Het smaakt ons beide, al hoeft er van Stephanie niet zo'n grote hoeveelheid zoete BBQ saus op het vlees. Volgende maal maar apart in potje vragen. o.O
Na het avondeten is het weer beginnen regen, ik probeer nog een foto te nemen bij sunsetpoint maar dat valt in het water. Terug op de kamer zitten we nog op ons balkon let een koffietjes en een drankje. Ik zet de wekker om 5h35 zodat ik morgenochtend zonsopgang kan zien en fotograferen, als het weer het toelaat. :blue:

 
Terug naar boven Dag 15: Vrijdag 1 Juli 2016
Van: Bryce Canyon National Park, UT, United States
Naar: Zion National Park, UT, United States
_DSC1636.jpg
_DSC1691.jpg
_DSC1727.jpg
Die regen blijft ons parten spelen!
Het is 5h35 als mijn wekker afloopt. Ik doe stilletjes mijn kleren aan, pak het camera materiaal en ga naar buiten. Als ik buiten kom merk ik dat het nog regent, en best hard. Dus ik ga weer naar binnen, doe mijn kleren weer af en kruip weer in bed. :zzz:
Niet ver van de lodge zit een zaakje waar je enkele ontbijt gebakjes en koffie kunt krijgen, we lopen daar naartoe en Stephanie kan voor het eerst in lange tijd een echte caffè latte drinken en ik een warme chocomelk die nog lekker is ook. We nemen de drank terug mee naar onze kamer en nuttigen ons ontbijt (cornflakes) samen met de koffie op het balkon in de frisse dennenlucht. Ondertussen bekijk ik nog eens het weerbericht voor Bryce Canyon, het ziet er niet goed uit. Maar straks zou het toch even droog blijven maar wel zwaar bewolkt.
Na het uitchecken rijden we de scenic drive naar enkele viewpoints, Bryce Point is helaas afgesloten, maar Inspiration point is zeer mooi ondanks de dikke bewolking. We rijden daarna nog verder, stoppen nog aan enkele viewpoints en draaien om bij Natural Bridge viewpoint. Het blijft nog steeds droog, en af en toe komt al eens een zonnestraal door de dikke bewolking. We besloten terug te rijden naar de lodge en daar nog eens te voet langs de rim van sunset point naar sunrise point te wandelen. Deze 2 punten kijken pal op het mooiste stuk, het Bryce Canyon amphitheater. De kleuren van de donkerrode hoodoo's zijn toch spectaculair. Zeker een heel mooi park. :)
We rijden weg uit Bryce, het is ondertussen al 11h45, en vervolgen de UT-12 Hwy tot op het einde. Maar we rijden hier niet links via US-89 naar Zion maar gaan naar rechts. Ik heb immers een scenic omweg via Cedar Breaks voorzien. We rijden iets later door Panguitch en eten hier een hapje bij Henries, dat vol met locals zit. We vervolgen onze weg en rijden algauw weer kronkelend omhoog. We rijden nog voorbij Panguitch Lake, waar velen aan het vissen zijn. Iets later loopt de weg ten einde bij het mooie Cedar Breaks National Monument. Dit park is gelijkaardig aan Bryce, maar groter en ruwer. De hoodoo's staan verder uit mekaar en zijn niet zo mooi als die van Bryce, maar door de grootte van het amphitheater en de ruwheid is het ook zeer mooi. Hier hebben we trouwens wel zonneschijn met in de verte wolken, maar door de hoogte is het wel slechts 14°C, frisjes. We rijden enkele viewpoints af en bezoeken het (kleine) visitor center.
Van hieruit rijden we verder richting Cedar City, dit is een redelijke grote stad en er is warempel een Starbucks, daar moeten we dus even langs. Na het bezoek rijden we de interstate in zuidelijke richting. Iets verder is er langs de interstate toegang tot een afgelegen en weinig bezocht deel van Zion National Park, namelijk Kolob Canyon. Naast ons zien we een enorme donderbui in de lucht hangen. Oei oei. In het kleine visitor center krijgen we de waarschuwing dat ze regen verwachten, wanneer we er buiten lopen regent het reeds. We rijden vlug de scenic drive op maar de donderbui was sneller, het regent nu echt met bakken uit de lucht. Ondanks de regen zien we dat de canyon prachtig is. Helaas valt het bezoek er van een beetje in het water. :(
We rijden weer verder via de interstate tot de afslag richting de west ingang van Zion National Park, tenminste het hoofd gedeelte. We rijden met uitzichten en via stadjes zoals Hurricane, Rockville en Springdale naar Zion toe. We verblijven in de Zion lodge en dat wil zeggen dat wij met ons eigen auto binnen mogen tot aan de lodge, waar al de rest op de grote parking moet staan en busjes nemen. In Zion hangen er ook dikke wolken maar het is en blijft droog. Op onze kamer hebben we weer een balkon! OP het grasplein voor de lodge staan een stuk of 5 herten te eten. We zoeken ons avondeten, gaan nog even Springdale verkennen en kruipen daarna onder de wol. Morgen staan we vroeg op voor een serieuze wandeling ... :o

 
Terug naar boven Dag 16: Zaterdag 2 Juli 2016
Van: Zion National Park, UT, United States
Naar: Mt. Carmel, UT, United States
_DSC1802.jpg
_DSC1822.jpg
_DSC1900.jpg
Observation Point Hike!
We willen vandaag de Observation Point hike wandelen. Deze zware wandeling willen we, zeker op de heenweg, in de ochtend doen zodat we minder last hebben van de hitte. We staan dus vroeg en na het douchen, eten we weer ontbijt (cornflakes) op ons balkon. Helaas zitten we maar 1 nacht in de Lodge, alles was volboekt voor het 4th of July weekend. We laden dus de auto weer vol en checken uit, de auto laten we gewoon tot in de namiddag op de parking van de Lodge staan. De dame aan de balie is benieuwd wat we gaan doen en antwoord dan Observation Point wandeling haar ook zeer zwaar bevallen is. De wandeling is 13km heen en terug maar op de heenweg moeten we 750m stijgen.
En zo gaan we op weg, met onze wandelschoenen, 1 wandelstok, een rugzak vol water (+5liter) en natuurlijk een camera toestel. We nemen het verplichte shuttle busje dieper de canyon in, bij de eerste stop stappen een aantal hikers uit voor de Angels Landing wandeling. Deze kortere en minder hoge wandeling is de populairste van het park, maar bevat een gevaarlijk stuk met een fijne richel en kettingen. Die doen we dus niet. Bij de volgende stop, Wheeping Rock, stappen wij en een aantal andere hikers uit.
Het eerste deel is direct een keihard stuk, een groot stuk steile switchbacks. Gelukkig voor ons ligt deze zijde nog volledig in de schaduw, desondanks zweten we ons te pletter. Na de steile switchbacks komt een zeer mooi stuk met een nauwe wanden en een slotcanyon. Daarna zijn er enkele kleine switchbacks en een redelijk vlak stuk. De wandelgps heeft kuren en we hebben geen idee hoeveel km we reeds gedaan hebben. Er komt een nieuw zeer lang stuk met steile switchbacks en er lijkt geen einde aan te komen. We zijn beide af maar zetten door. De zon is ondertussen volop van de partij. Nu komt er een steil stuk schuin langs een richel met grote drop-offs, gelukkig is er plaats voor 2 want anders zou Stephanie niet verder durven. Na het lange steile stuk zien we het eindpunt verder liggen, het is nu nog een voornamelijk plat stuk. Wanneer we eindelijk op Observation Point aankomen genieten we van de weidse uitzichten, het harde werk wordt beloond. We zien aan de overkant van de canyon, lager dan ons, mensen staan op Angels Landing. Het is ondertussen ongeveer 12h30, we hebben iets meer dan 3 uur gedaan over de heenweg. We eten hierboven onze lichte snack op en genieten van de rust. Enkele mensen poseren wel zeer gevaarlijk al zittend op de rand of lopen nonchalant en struikelen vlakbij de afgrond. :o
Na zo'n half uurtje vangen we de terugweg weer aan. De steile stukken naar beneden zijn nu voor Stephanie wel angstwekkend omdat je in het naar beneden gaan continue de diepte ziet. Met mijn hulp komt dat wel goed. Wanneer we net aan het steile stuk beginnen komt een man in sport tenue ons al lopend tegemoet en loopt ons zo voorbij. Dat is echt one hell of a workout. We gaan verder en er lijkt maar geen eind te komen aan de steile switchbacks. Wanneer we aan het halfway point komen (dat we nu pas zien staan) komt de loper weer naar beneden en loopt ons zo weer voorbij. Wat een tempo! De zot! :o
We gaan verder en komen aan het slotcanyon deel dat nu grotendeels in de zon ligt. Ik voel de zon branden in mijn nek en besef dat ik geen zonnecrème mee heb om nog eens in te wrijven. Oei. Na de slotcanyon komen we aan de laatste switchbacks, we zien het einddoel beneden al liggen. De laatste loodjes zeggen we. Maar die laatste loodjes zijn nu met de zon die pal op ons schijnt en er lijkt maar geen eind aan te komen. Aan het begin van de switchbacks komen we de loper weer tegen, hij gaat nog eens al lopend omhoog. o.O Het is precies om te lachen met ons. Volledig afgemat komen we beneden aan en nemen de eerste bus richting visitor center. :zzz:
Op de wandeling naar beneden hadden we reeds plannen gemaakt voor een lekkere milkshake of ijsje aan de snackbar bij de Lodge. Aangekomen aan de lodge gaan we eerst naar de auto en doen onze wandelschoenen uit, dat doet deugd. We lopen dan naar de snackbar maar deze staat boemvol mensen in zigzagrijen aan het aanschuiven. Dat doen we dus niet! Er is voor de receptie van de lodge nog plaats op enkele schommelstoelen en we rusten hier zo'n 20min uit. We besluiten om het park uit te rijden, naar Springdale om daar iets te eten, we stoppen bij Blondie's Diner en eten een sandwich met ham en kaas (soort Croque Monsieur). :3
We hebben nog een deel van de middag over en besluiten om via de lange Scenic Kolob Terrace Road naar Lava Point Overlook te rijden. De weg er naartoe is echt prachtig, het viewpoint is zeer weids en niet zo indrukwekkend maar we zijn er helemaal alleen. Wanneer we de weg terug rijden staat de zon al laag en dat zorgt voor prachtige kleuren op de kliffen rond Zion National Park. Uiteindelijk rijden we het park weer in om door de Mt. Carmel tunnel weer het park uit te rijden via de prachtige Mt. Carmel Scenic Byway. Als we ons hotel in Mt. Carmel junction naderen zien we ook nog enorme donderwolken hangen in de verte. In het hotel aangekomen merk ik hoe erg ik verbrand ben. Mijn 2 armen en de achterkant van mijn nek zijn erg rood, dat wordt veel creme smeren en hopen dat het geneest en niet gaat vervellen.

 
Terug naar boven Dag 17: Zondag 3 Juli 2016
Van: Mt. Carmel, UT, United States
Naar: Kanab, UT, United States
_DSC1961.jpg
_DSC1989.jpg
_DSC2027.jpg
Kolob Canyons Poging 2
Alles op het gemak vandaag, we staan wat later op, ontbijten (cornflakes) op het gemak. We halen de grote koffers uit de auto om nog eens vuile kleren en propere kleren om te wisselen en ook souvenirs weg te steken. Het lijkt er op dat we ons al weer goed hebben laten gaan met souvenirs. :P
Het is 1 minuut voor elf als we uitchecken. Vandaag was een dag met meerdere opties, origineel voorzien voor The Wave maar helaas niet uitgeloot daar voor. Buckskin Gulch was ook een optie maar dat is weer 8km wandelen, dus dat slaan we maar over. Terug naar Zion National Park is ook een optie, en één die we gaan doen. Maar in plaats van de main canyon, willen we terug naar de Kolob Canyons, waarvan ons bezoek eergisteren in het water viel. Zo rijden we dus terug de Mt. Carmel scenic byway op richting de tunnel. Ik dacht dat het rond het middaguur wel wat kalmer zou zijn, maar dat dacht ik verkeerd, we verliezen zo'n 15min aan de ingang en nog eens zo'n 15min aan de tunnel. Er is weer enorm veel volk op de baan, in dit 4th of July weekend. Morgen is het zo ver dan zijn we de 4de en hebben de meeste amerikanen vrij. We rijden weer door Springdale en Rockville en gaan de autostrade op noordelijk richting Kolob Canyons. We zien in de verte weer enorme dikke, donkergrijze wolken hangen. We grappen tegen mekaar dat als het weer regent, we direct omkeren en naar Las Vegas rijden. Maar gelukkig is het nog droog en redelijk zonnig bij Kolob Canyons, de wolken komen wel dichterbij dus we rijden eerst de weg tot op het einde naar het viewpoint en bekijken nog een paar viewpoints op de weg terug. Bij één van de laatste viewpoints eten we onze lunch op, restjes van gisterenavond. De Kolob Canyons zijn echt wel zeer mooi en fotogeniek. De donkere wolken zijn nu zeer dicht en we gaan weer op weg. Ik plot de route naar Kanab en zie dat we dicht langs St. George passeren. Ik check op de GPS en er zit een Starbucks in St. George, die hebben we deze reis nog niet zo veel tegen gekomen, dus wordt dat de volgende stop. Met een lekker stukje cake en een lekkere koffie voor Stephanie. Het is hier trouwens zeer zonnig en zeer warm in St. George. Na deze break en een tankbeurt gaan we op weg naar Kanab. Onderweg gaan we de grens met Arizona over en winnen we een uur, we rijden voorbij een Pine Spring National Monument, ik had hier nog nooit van gehoord, dus we stoppen maar even. Het blijkt een Mormoon Pioniers fort te zijn en terrein met groententuin en paardenstal. In het visitor center is er een museum met uitleg over de indianen en pioniers die hier leefden. Beetje geschiedenis en cultuur, en dan gaan we weer op weg. We rijden d staatsgrens weer over en arriveren in Kanab. We checken in bij ons hotel, we hebben een petitie room met queen bed, en petite is het echt wel. :o
We willen iets simpels eten en gaan naar Wendy's, maar daar is er zo veel volk en stinkt het echt naar dode kip, dus dat wordt het niet. We gaan dan maar bij McDonals binnen, daar zijn ze onderbemand en loopt het natuurlijk ook mis. Nu ja, na het avondeten gaan we nog op pad naar het nabij geleden Coral Pink Sand Dunes State Park. De kleuren van de duinen komen prachtig uit met het licht van de ondergaande zon. Het enige storende element zijn een aantal quads en buggies die op en over de duinen rijden. Dat is blijkbaar toegelaten en populair hier. Het is nog best lastig wandelen in de duinen om enkele mooie foto's te maken. Als de zon begint bijna onder gaat kruipen we terug in de auto en rijden terug naar Kanab, we komen Kanab binnen met de vallende duister. We rijden terug naar McDonalds en halen dessert (Hot Fudge Sundae) om op te eten voor onze hotelkamer. Terwijl we buiten zitten haal ik ook 2 dagen verslag in.

 
Terug naar boven Dag 18: Maandag 4 Juli 2016
Van: Kanab, UT, United States
Via: Grand Canyon North Rim
Naar: Page, AZ, United States
_DSC2122.jpg
_DSC2142.jpg
_DSC2205.jpg
Happy 4th en Grand Canyon North Rim
Ontbijt wordt aangeboden in het zusterhotel aan de overkant. De ontbijt ruimte is verzorgd, maar de selectie van koud ontbijt nogal beperkt en er wordt niet rap bijgevuld. Ik probeer eens roerei en spek. Dat smaakt niet slecht, al smaken de eieren hier anders dan bij ons. Dan gaan we uitchecken en inladen. Als we wegrijden uit het hotel moet we een klein beetje omrijden, want de straat is afgesloten en de 4th of July parade is bezig. Al de toeschouwers staan de zwaaien met amerikaanse vlaggetjes en er rijden wagens voorbij met reclame, muziek en dans. We rijden verder en gaan op weg richting de staatsgrens met Arizona. We mogen de klok daar weer 1h terugdraaien en winnen dus 1h. We nemen de US-89ALT onderlangs naar Page (i.p.v. de US-89 bovenlangs) zodat we Grand Canyon North Rim kunnen bezoeken. Het is nog een lang eind rijden tot aan het visitor center van de North Rim.
Daar aangekomen lopen we eerst even het visitor center binnen voor wat informatie, vervolgens nog een sanitair bezoek en dan gaan we de lodge binnen en zetten ons op het terras met uitzicht. Na even te genieten van het uitzicht stappen we naar de 2 viewpoints vlakbij en keren dan terug naar het terras. Het is ondertussen 12h en we halen voor een elk een stuk pizza in de Deli naast de lodge. We nuttigen de pizza samen met een drankje op het terras met uitzicht. Helaas is de soft-ijs machine stuk dus hier valt geen dessert te krijgen. Stephanie drinkt wel nog een lekkere Café Latte. We gaan weer op weg en willen met de wagen de lange scenic drive naar Cape Royal afrijden met enkele viewpoints langs de weg. Deze bochtige lange weg loopt dood bij Cape Royal waar we de korte wandeling naar het viewpoint doen. Een jonge amerikaan vraagt of wij Duitsers zijn nadat hij ons hoort praten, nadat we uitleggen dat we Nederlands spreken en van België zijn, nemen we foto's van mekaar. Nadien grapt hij nog dat we inderdaad geen duitsers kunnen zijn, want die zijn veel stijver. Een duits stel dat iets verder staat kijkt maar nors :D
We rijden de scenic drive weer terug, met nog enkele viewpoints en stoppen dan bij de general store van de North Rim Campground, ze hebben hier ijsjes in de diepvries! We vatten de weg riching Page weer aan, toch nog 2h 30min rijden. In Page aangekomen gaan we eerst inchecken in ons hotel, Comfort Inn geboekt via priceline. De zonsondergang komt er binnen een uurtje aan en dus rijden we naar Horseshoebend Overlook voor het uitzicht vanaf de duizelingwekkende hoge klif op de bocht in de Colorado Rivier. Doordat de zon pal in de camera schijnt is het wachten tot ze achter de kliffen in de verte verdwijnt om foto's te maken. We hebben zo'n 45min daar op de kliffen door gebracht, en we waren zeker niet alleen. We wandelen terug naar de auto en gaan op zoek naar avondeten, we belissen om het op deze drukke 4th of July dag simpel te houden en gaan naar Burger King. Het is daar ook druk, vooral locals, maar ons order is toch helemaal correct (i.t.t. tot McDonalds gisteren), de Whopper van Burger King is echt wel beter dan McDonalds hier in de Verenigde Staten. Wanneer we iets later weer naar ons hotel rijden begint het vuurwerk hier in Page. Langs de kant van de weg staat het vol met auto's en mensen op stoeltjes met frigoboxen om het vuurwerk te bekijken.

 
Terug naar boven Dag 19: Dinsdag 5 Juli 2016
Van: Page, AZ, United States
Naar: Grand Canyon Village, AZ, United States
_DSC2261.jpg
_DSC2810.jpg
_DSC2862.jpg
Upper Antelope Canyon blijft mooi!
Ontbijt is aangeboden in het hotel maar alle tafeltjes in de ontbijtruimte zitten vol, dus gaan wij maar buiten zitten aan tafels met parasols. Hier zit namelijk niemand. Amerikanen zitten liever in de airco binnen dan in de schaduw buiten. :|
We hebben vandaag een Upper Antelope Canyon tour om 10h30 waarvoor we om 10h moeten inchecken. Dit is een prachtige slotcanyon die we 7 jaar geleden al eens bezochten, maar nu dus in herhaling. Na het inchecken vul ik nog water in de drinkbus, controleer de camera en dan krijgen we nog een traditionele Navajo hoolahoop dans voorgeschoteld. Om 10h30 laden ze ons de auto's in en gaat het met een rotvaart richting de slotcanyon. We worden in de zanderige aanrijroute goed dooréén geschud. Aan de canyon krijgen we instructies zoals bij onze gids blijven, rechts aanhouden als er tegenliggers zijn, altijd doorlopen als de gids het zegt en geen foto's op de terugweg tenzij bij de lichtschachten. Ondanks de drukte, de commercialisatie blijft het toch een prachtig bezoek. Je moet je gewoon aanpassen en zorgen dat je dicht bij de gids blijft voor de beste spots. Als we dan canyon weer uitkomen zijn we bedekt met een stoffigere zandlaag. :s
We worden terug gebracht naar het startpunt in Page. We bedanken de gids met een tip en gaan aan de overkant van de straat naar Safeway om wat fruit en ook omdat er een Starbucks zit en we koffie en cake halen. Daarna gaan we op weg richting Grand Canyon South Rim. We rijden via een saai stuk van de US-89 naar de oostingang. Eerste stop wordt Desert View, en de toren aldaar. Maar er hangt hier rook een van een kleine brand iets verder. We vervolgen de weg richting en maken nog 1 stop aan een viewpoint. Dan rijden we door tot aan de Bright Angel Lodge, waar we 1 nacht verblijven. Inchecken gaat vlot, en we kunnen de auto nog vlakbij onze kamer parkeren. Het is nu net 16h voorbij, eerst gaan we reserveren voor het restaurant van vanavond, de El Tovar Dining Room. We bekijken ook nog eens de gift shop.
Nu moeten we echt wel opschieten als we ook nog enkele viewpoints willen doen. We nemen het busje tot aan Hermits Rest, waar we een ijsje zouden eten, maar het ijs is op, weeral! Het blijft bij een drankje en een snickers die we daar op het gemak op eten. We wandelen vervolgens langs de Rim naar Pima Point. De zon begint al laag te staan en we nemen het busje noor Mojave Point om van daar enkele zonsondergang foto's te nemen. Bij Hopi Point hebben we dat enkele jaren geleden eens gedaan en was er een drukte van jewelste, hier op Mojave Point valt het goed mee. In de verte zie ik Hopi Point en ik kan zien dat het vol staat. Wanneer de zon onder is schuiven we aan voor de bus terug en na zo'n 20min kunnen ook wij weer met een volle bus terug naar de Lodge. Op de kamer verkleden we ons een beetje en lopen dan op het gemak naar het restaurant. Het was duur, maar zeer lekker. ^_^
Ondertussen is het een heldere nacht geworden, er zitten enorm veel sterren uit. Goede gelegenheid om nog eens sterrenfoto's te proberen. Ik ga alleen op pad met mijn materiaal op zoek naar de melkweg of andere interessante sterrenfoto's. Toch weer redelijk geslaagd. Iets na middernacht kom ik weer op de kamer en kruipen we onder de wol. :zzz:

 
Terug naar boven Dag 20: Woensdag 6 Juli 2016
Van: Grand Canyon Village, AZ, United States
Naar: Phoenix, AZ, United States
_DSC2867.jpg
_DSC2872.jpg
_DSC2894.jpg
Laatste dag natuur!
Het bordje Quiet Please dat in de gang van ons lodge gebouw hangt, telt volgens sommigen enkel 's avonds en niet meer om 6h 's ochtends. Maar dat even terzijde ;)
Onze melk ruikt niet meer zo fris, dus geen cornflakes voor ontbijt. We gaan naar de coffee corner in de Bright Angel Lodge en eten daar toast en muffins. Na het ontbijt pakken we weer alles in en checken uit. Helaas rijden we vandaag weg uit de natuur en naar Phoenix, dicht bij de luchthaven. Eerst stoppen we nog bij het visitor center en kijken nog voor een laatste keer naar de Grand Canyon bij Mather Point. Zelfs nu 's ochtends is het hier al ontzettend druk en de mensen blijven toestromen. Wij rijden weg via de zuidingang waar we zien dat er 5 loketten open zijn en toch een rij staat. En dat op een doordeweekse dag.
Na een lange saaie rit rijden we Williams binnen, waar er vele winkeltjes zijn. We kijken er wat rond en gaan hier ook lunchen bij een ouderwetse Diner. We eten elk een ham & cheese sandwich.
Wanneer we weer wegrijden uit Williams is het reeds 14h en we moeten nog veel doen. We rijden via de mooie, scenic Hwy AZ-89A naar Sedona. In Sedona stoppen we aan Starbucks op Hyatt Dr waar we drankje en cake nuttigen met uitzicht op de rode rotsen. We rijden dan een stukje op Dry Creek Rd voor de mooie uitzichten. We hebben nu de keus om via Hwy AZ-179 die tussen de rode rotsen loopt naar de autostrade (I-17) te gaan maar dat doen we niet. We rijden in de plaats verder via de AZ-89A die kronkelt over bergen en uiteindelijk rijden we door het charmante stadje Jerome. Daarna gaat het verder tot Prescott Valley vanwaar we de autostrade (I-17) nemen richting Phoenix. We rijden met zonsondergang Phoenix binnen. Het is weer wennen aan het drukke verkeer van en grootstad tegenover de eenzame banen van de laatste weken.

 
Terug naar boven Dag 21: Donderdag 7 Juli 2016
Van: Phoenix, AZ, United States
Naar: Phoenix, AZ, United States
2016-07-07 19.52.24.jpg
Vandaag is de gehele dag voorzien voor shoppen! Na het ontbijt in het hotel gaan we op weg naar de eerste bestemming. De Scottsdale Fashion Square. We parkeren ons in één van de parkeergarage maar horen een een soort sirene als we aan de mall ingang komen. Tussen de sirenes door horen we een stem die zegt dat er een fire emergency is en dat we het gebouw moeten verlaten. We zien aan de ingang personeel van verschillende winkels staan. Starbucks zit vlak naast de ingang en die doen rustig door, dus gaan wij ook een drankje kopen. In de starbucks horen we dat er een brand zou zijn in een parkeergarage. Iets later hoor ik dat het een auto betreft die brand gevat heeft. Na zo'n 10min stoppen de sirenes en zien we personeel weer naar binnen gaan. Dus wij gaan ook naar binnen en bekijken een aantal winkels.
Als we klaar zijn loopt het tegen de middag en we rijden weer terug naar het hotel om daar onze doggy bag van gisterenavond op te eten. Na het kleine intermezzo gaan we terug op weg, deze keer naar de Phoenix Premium Outlets. Er is weinig volk, het is natuurlijk een weekdag, maar wij zijn hier het grootste deel van de namiddag zoet. Iets na 17h rijden we nog verder naar het nabij gelegen Chandler Fashion mall. Hier bekijken we ook een aantal winkels en gaan we dan eten in de aanpalende Cheesecake Factory. Na het eten zoeken we nog een Walgreens pharmacy en gaan we nog tanken.
De schade van het shoppen valt nog best mee. De rest van de avond zijn we bezig met het verpakken van souvenirs en het schikken van alles in de koffers. Zoals gewoonlijk hebben we weer 1 extra koffer terug mee en dat kost ons 100$. Rond middernacht kruipen we onder de wol.

 
Terug naar boven Dag 22: Vrijdag 8 Juli 2016
Van: Phoenix, AZ, United States
Naar: Phoenix Sky harbor International Ai, AZ, United States
De wekkers, ja 2 voor de zekerheid, lopen af om 6h45 en we maken ons klaar en steken dan de laatste spullen, zoals toiletzakken in de koffers. Om 7h25 plaatsen we alles in de auto, checken uit en rijden naar het rentalcar return center. De auto terug inleveren gaat vlot en het busje brengt ons naar de terminal in zo'n 15min. We komen dus ruim op tijd aan in de luchthaven. Ook de 3 koffers inchecken gaat zonder problemen. Security personeel moet even de handbagage van dichtbij bekijken maar alles is in orde en zo zitten we iets later aan de start van de gates te ontbijten met elk een grote muffin en een fruitsapje. Bij de gate ploffen we ons neer en drinkt Stephanie nog een Café Latte. Ons vliegtuig vertrekt om 10h45 richting Chiacgo voor een 3h15min durende vlucht waar we na een overstap van 1h 30min de vlucht naar Brussel nemen die zo'n 8h 15min duurt.
Als het aan onze boarding group is roept de gatemedewerker af dat de overhead space vol zit en alle handbagage moet afgegeven worden voor het ruim en personal items moeten onder de stoel. Dat vind ik hoogst irritant. Ten eerste omdat ze in het begin van het boardingsproces niet aangegeven hebben dat het een volle vlucht betreft en als er mensen vrijwillig hun grote handbagage willen in het ruim inchecken. Het is een domestic vlucht en de meeste moeten betalen voor een koffer in het ruim, daarom proppen ze alles in een mega grote handbagage. Ten tweede omdat ik enkele breekbare Starbucks tassen in mijn handbagage geplaatst heb speciaal omdat er geen breuk zo zijn tijdens de bagageafhandeling. Ik probeer nog te discussiëren met het gate personeel maar het is hopeloos. Ze willen zelfs de koffer niet labelen tot Chicago zodat ik hem daar wel weer mee op het vliegtuig kan nemen, het moet direct tot in Brussel in het ruim. Wanneer we eindelijk op het vliegtuig kruipen en bij onze plaatsen aankomen is er nog een zee van ruimte in de overhead space. Ik kook bijna. Volgende keer maar geen United meer denk ik dan.
De vlucht zelf verloopt snel en we dutten een klein beetje. In Chicago hebben we anderhalfuur overstaptijd en we eten enkele kippets van de McDo en een drankje. De vlucht naar Brussel blijkt niet vol te zitten, er zijn nog enorm veel Premium Economy plaatsen over. Als ik informeer naar de mogelijkheid om zo'n plaatsen te krijgen wordt ik verteld dat we straks de kans krijgen om zo'n plaats te 'kopen'. Iets later verkondigen ze dat je voor 100$ per stoel kan verplaatsen. Zo'n belachelijk bedrag. Niemand gaat er op in. En zo vertrekt ons vliegtuig met het achterste deel, gewone economy vol, en het middendeel premium economy zo goed als leeg. Na het 'Chicken or Pasta avondmaal kijk ik nog 2 films en Stephanie leest, want slapen wil precies niet lukken. Voor ons is het eigenlijk nog maar namiddag.
We landen netjes op tijd in Brussel. De bagage komt vlot van de band en in onze handbagage blijkt gelukkig niks gebroken. Mijn grote koffer is door de TSA geïnspecteerd en ze hebben het lint er gewoon verfrommeld in gesmeten i.p.v. er weer rond gebonden. Vind ik eigenlijk niet oké, maar ja wat doe je eraan hé. We gaan met onze koffers naar het treinstation want we gaan huiswaarts met de trein, gelukkig is er een trein iets later die rechtstreeks tot in Roeselare gaat. Hoeven we maar 1 keer de koffers de trein op te sleuren. Het is kort na de middag op zaterdag als we in een zonnig Roeselare aankomen. Ik voel wel sterk de vermoeidheid.

 
Reeds maal gereageerd.

Aantal keren bezocht: 4783

©2001-2019 AllesAmerika.com | Aan deze website kunnen geen rechten worden ontleend. Deze website is auteursrechtelijk beschermd en mag zonder onze schriftelijke toestemming niet worden vermenigvuldigd of gekopiëerd, noch aan derden worden doorgegeven of toegankelijk gemaakt. Wederrechtelijk gebruik is strafbaar en verplicht tot schadevergoeding. | Privacy policy | Webhosting: Site Build It! | Design: ColoMedia | Adverteren op AllesAmerika.com?