We verblijven in het Hotel Schiphol A4, waar we een tarief geboekt hebben waardoor we de auto mogen laten staan tot 31 dagen. De bus van het hotel brengt ons stipt om 6h40 naar de luchthaven, het zit goed vol.
Op de luchthaven is het al druk, maar het inchecken van de koffers gaat vlot, op wat gesukkel met die stickers aan de koffers na (je moet ze nu zelf plakken). Op Schiphol kun je een security tijdslot reserveren (zonder extra kost) waarbij je de langere rij vermijdt en op zo'n 10 minuten er door bent. Zeer handige service. De passport controle gaat ook vlot en zo zijn we ruim op tijd.

We drinken eerst een drankje bij Starbucks om even te ontspannen. Het weer is hier zeer grijs en bewolkt. We slenteren dan nog even langs de winkels en nemen uiteindelijk plaats aan de gate. Het boarden gaat vlot en we installeren ons op het vliegtuig. Na zo'n 20 minuutjes lijkt iedereen aan boord, maar er zijn nog wat lege plaatsen en er was omgeroepen dat het een volle vlucht betreft. Dan komt plots een omroep, wegens problemen met connectiviteit (?) was er even gedacht om te moeten wisselen van vliegtuig, maar dat zal nu dus toch niet nodig zijn. Huh? Waarom juist, connectiviteit? We mogen blijven zitten, maar we moeten opnieuw geboard worden en ondertussen moet de vracht (koffers?) ook weer terugkomen. Enkele minuten later blijkt da we toch moeten uitstappen (maar alles laten liggen) en terug naar de gate om daar weer boarding pass te scannen en gewoon weer terug het vliegtuig op te gaan. We zien daar aan de gate ook nog een rij van mensen die nog moet boarden. Zeer bizar allemaal.

Hierdoor stijgen we uiteindelijk met zo'n 1,5 uur vertraging op. Maar de piloot zegt dat ze extra brandstof meegenomen hebben en de verloren proberen goed te maken. De vlucht is net geen 10 uur. We vullen de tijd met een paar korte dutjes, wat films en beetje lezen. De vlucht voorloopt verder voorspoedig zonder enige problemen. We landen uiteindelijk met zo'n 30min vertraging in San Francisco.

Ik heb de Mobile Passport Control app ingevuld en daardoor kunnen we aansluiten bij een korte rij aan de immigratie controle. Helaas blijkt als het net aan ons is dat dit niet lukt omdat het nieuwe passports betreft. We moeten toch gaan aanschuiven aan de gewone rij. Doordat de doorgang terug naar helemaal achteraan geblokkeerd wordt, laat de vriendelijke mevrouw die de rijen regelt ons tussen kruipen in de gewone rij en is het alsnog na 15 minuutjes aan ons, wat een chance!

De officier is vriendelijk, maar weel heel gedetailleerd en streng. Hij wil onze autohuur zien, controleert onze roadbook, vraagt als we er vrienden of familie hebben. Echt wel weer een ondervraging, dat was vorig jaar ook al zo. Maar, we krijgen dus uiteindelijk een Welcome en zijn binnen. Aan de kofferband aangekomen komen onze beide koffers juist tevoorschijn. We hebben dus veel geluk dat we met slechts een groot half uurtje door de controles heen zijn en met de koffers naar het treintje gaan dat ons tot bij het verhuurcenter brengt.

Daar aangekomen gaan we direct naar de garage en zoeken bij National in de Emerald en de Executive rijen naar de geschikte wagen. Het aanbod is enorm, het staat vol, ook met zeer grote wagens, zoals een Jeep Wagoneer, Chevy Tahoe of een Hyundai Palissade. Ik zie ook veel Nissans, enkele Mustang en ook een heuse Jeep Wrangler Rubicon met enorme banden, in het paars!
Uiteindelijk beslissen we de paarse Jeep mee te nemen. Het is eens iets anders

We rijden weg Uit de Bay area en gaan oostelijk. We rijden vandaag al zo'n 2 uurtjes oostelijk naar Modesto. Onderweg stoppen we nog aan de Whole Foods Market om inkopen te doen (drank, snacks, ontbijtgranen, ...). Het weer is prachtig en hoe oostelijk hoe warmer het ook wordt.

Aan het hotel aangekomen laden we alles uit en vullen onze reis sporttas met de kleren en benodigdheden voor de komende 10 dagen. Zo moeten we niet telkens de grote koffers meesleuren.

We gaan (chinees) eten bij Panda Express, fried rice met beef & broccoli voor mij en chow mein met beef & broccoli voor Stephanie. Terug op de kamer organiseren we nog de koffers verder en uiteindelijk gaan we wegens de vermoeidheid om 21h30 gaan slapen, in België is het ondertussen al 6h30 in de ochtend immers.

Doordat we nog moeten wennen aan het tijdsverschil zijn we al redelijk vroeg wakker. We douchen en werken de koffers af. Daarna maken we gebruik van het aangeboden continental breakfast, niet heel uitgebreid, maar zeker niet slecht. Wat sneetjes brood roosteren, want eerlijk gezegd dat is de enige manier om wat ze hier brood noemen lekker te maken. Ik maak ook een wafel met het wafelmachine. Voor mij nog een yoghurtje om te dag goed te beginnen.

Het is weer stralende zon, de temperatuur is aangenaam, maar zal tegen de middag hier al serieus warm worden. Maar wij gaan op pad en rijden via Hwy 120 naar Yosemite National Park. Één van de drukste parken in de V.S. en ook dus op de waar buitenlandse toeristen extra moeten betalen voor ingang. Je kan die hoge extra kost (100$ per persoon) vermijden door een Annual Interagency Pass te kopen, die trouwens ook duurder geworden is voor buitenlanders, 250$ i.p.v. 80$ voor inwoners. Maar dat kan ik enigszins nog begrijpen, en die 80$ was te goedkoop voor wat je er voor kreeg. Wel één voordeel voor ons, de 250$ pas komt met een mooie foto van een natuurlijk landschap. De 80$ versie voor inwoners komt met het portret van hun boos kijkende huidige president ...

We hebben Yosemite in het verleden al 2x bezocht, de hoofd reden van ons bezoek, buiten dat het wel paste op de route, is om de Starbucks tas van Yosemite te verzamelen, die je alleen hier kan kopen in de Starbucks bij de Lodge. Na het binnenrijden volgen we de loop en stoppen eerst bij Bridalveil Falls. Het is er zowel op de parking als bij waterval druk met bezoekers.

We vervolgen de loop en parkeren (na 5 minuten rondjes rijden) op de parking bij de Lodge. Eerste bezoek hier, de Starbucks natuurlijk. Jammer genoeg is er juist een grote schoolgroep toegekomen die ook staat aan te schuiven, maar gelukkig hebben ze wel de tas op voorraad. Dus dat is alvast geslaagd. Na het drankje wandelen we vervolgens nog naar de Lower Yosemite Falls om het uitzicht te bewonderen. We wandelen verder tot aan het visitor center en kopen nog een t-shirt en een coaster. Na het bezoek nemen we de shuttle bus terug naar de Lodge parking. Het is ondertussen al laat in de namiddag en het is nog even rijden naar onze slaapplaats voor vanavond, Sonora.

Sonora blijkt best een gezellig stadje, met een mooie main street. We eten een burger bij Applebee's en ronden af met een avondwandeling door Main street alvorens we ons terug trekken op de kamer.

We maken weer gebruik van het aangeboden ontbijt in het hotel en gaan weer op pad. We rijden op de state route 108, de Sonora Hwy. We gaan deze route volgen over de Sierra Nevada via de Sonora Pass op een hoogte van 2933m. Dat betekent dat we eerst via veel bochtenwerk meters klimmen.
Bij Donnel Lake Vista stoppen we om even kort de benen te strekken naar een uitzichtpunt op, je raadt het al, Donnel Lake vanuit de hoogte. Iets verder parkeren we voor een korte wandeling naar Columns of the Giants. Basalt kliffen in hexagonale vorm die door erosie afbrokkelen. Dat hexagonale patroon ontstaat wanneer lava stolt en afkoelt en dan in 120° hoeken inkrimpt en zo de hexagonale vorm ontstaat. Toch bizar hoe alles in de natuur eigenlijk wiskunde is.

Na deze korte stop rijden we verder en gaan al gauw de pass over. Ook de Pacific Crest Trail passeert hier trouwens, maar we zien geen wandelaars. We rijden nu naar beneden op de oostelijke flank van het Sierra Nevada gebergte. We stoppen nog bij een uitzichtpunt op een waterval, Leavitt falls, en eten hier onze lunch (bagel met choco).

Na de lunch rijden we nu de staatsgrens over en zijn nu in Nevada. We stoppen nog in Gardnerville bij Starbucks voor een drankje. We rijden nu richting Lake Tahoe, voor een kort bezoek. En we vermijden bewust de drukke stadjes zoals South Lake Tahoe, die we in 2018 al eens bezocht hebben. We stoppen vlak voor Cave Rock bij een mini parking, om een korte wandeling te doen naar het Cave Rock viewpoint, het is hier mooi weer, met een prachtig uitzicht over Lake Tahoe, het grootste alpine meer in Noord-Amerika.

We rijden na deze korte stop weer weg en rijden nu richting Carson City, de hoofdstad van Nevada (ja, dat is niet Las Vegas). We rijden langs de state capitol, en het ziet er eigenlijk nog een gezellig stadje uit. We rijden nu richting Virginia City, een oud mijn stadje, waar één van de eerste en grootste Zilver ontginning plaatsvond. Het stadje is mooi bewaard, en het is leuk om te bezoeken. We wandelen een klein uurtje langs de vele saloons en winkeltjes.

Na het bezoek rijden we richting Reno, waar we vanavond overnachten. Reno noemt zichzelf de biggest little city. Het is een echte gokstad, het kleine broertje van Las Vegas. Na het inchecken in ons hotel gaan we terug op pad om te gaan eten bij Olive Garden. Lekkere pasta eten .

Vlak naast ons hotel ligt de Reno Riverwalk, een parkje rond de rivier. Hier blijkt vanavond van 18hr tot 21hr een muziek evenement te zijn, met een DJ die house muziek speelt. We gaan natuurlijk even kijken, het is kleinschalig, met een DJ boot en zo'n 50 mensen die wat dansen op de muziek. Opvallend is dat het vooral alternatieve personen zijn met een hippie vibe. Bij ons is dat veel meer mainstream zo'n muziek. Het is leuk om hier even een uurtje te spenderen, wat people watching, even rondwandelen. Wanneer het donker wordt keren we terug naar onze kamer.

Geen ontbijt in het hotel, dus eten we cornflakes aan de grote tafel in onze ouderwets ingerichte kamer met veel houten kasten en spiegels. Een beetje ouderwets interieur maar wel proper.

We verlaten Reno terwijl de zon weer al volop schijnt. Het is eerst een lange rit van zo'n 4hr naar Lava Beds National Monument.

Daar aangekomen gaan we eerst naar het visitor center waar een permit krijgen om de caves te bezoeken na enkele vragen. We bezoeken als eerste de Valentine Cave. Alle "caves" hier zijn eigenlijk geen klassieke grotten, maar lava tubes.

Dat zijn ondergrondse tunnels waar gesmolten lava doorstroomde tijdens de laatste uitbarsting. Valentine Cave is zeer mooi omdat hier nog geen instortingen geweest zijn en je nog mooi de ronde vorm van de lava tube ziet. We hebben beide een hoofdlampje aan want het is pikdonker eens je weg bent van de ingang. De cave is niet zo diep, na een honderd meter loopt het dood.

Als volgt bezoeken we Skull Cave, deze is veel groter maar ook vol met brokstokken van delen van het plafond die naar beneden gekomen zijn. Deze cave gaat veel dieper, met trappen naar beneden en het wordt zeer koud. Helemaal beneden in de grot ligt een schedel van een ram, waaraan de grot zijn naam dankt. Ook is er permanent ijsvorming op de bodem van de grot. Zeer mooi om te zien, zeker het bezoek waard.

Na het bezoek aan de grotten, tenminste de 2 mooiste van de makkelijke variant, waar je niet hoef te kruipen, gaan we verder naar Schonchin Butte, een grote cinder cone heuvel, waar we de wandeling naar boven doen. Het is warm en de zon schijnt sterk, dus we gaan op pad met pet, water en wandelstokken. Ongeveer halverwege besluiten we om terug te keren, Stephanie krijgt teveel last van haar hoogtevrees.

We rijden nu weg uit het park met nog enkele viewpoints, en rijden noordwaarts naar Oregon. We steken de staatsgrens over, onze 3de staat deze reis en rijden verder naar Klamath Falls, waar we overnachten.

We verlaten Klamath Falls en rijden noordelijk tot aan de afslag voor Silver Lake waar we oostwaarts rijden. We rijden nu een dun bevolkt gebied van centraal zuidoost Oregon binnen.

We bezoeken eerst Fremont Point, boven op Winter Rim, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op Summer Lake en het woestijngebied er rond. Om er te geraken moeten we wel 1,5 uur heen en terug over een gravel road door het National Forest. Enkel het begin is een beetje wasboarded en op het einde is het een dirt road met spoorvorming. Niks wat onze Jeep Rubicon niet met het grootste gemak aankan.

Bovenop Fremont Point zien we nog een prachtige dreigende wolk hangen, een shelf cloud (of Arcus cloud) volgens ChatGPT. Gelukkig blijft het onweer en de regen op een afstandje en we nuttigen onze lunch hierboven. Er waren toen we toekwamen nog 2 andere wagens, maar ondertussen hebben we het voor onszelf.

Na de lunchpauze rijden we terug en vervolgen we onze route naar de volgende bezienswaardigheid, Fort Rock State Natural Area. Dit is een tuff ring dat ontstaan is toen lava in contact kwam met het water van het toenmalige meer. De geweldige stoom reactie zorgde ervoor dat lava en as in een ronde vorm opgebouwd werd errond. We doen een kleine wandeling van zo'n 2km waarbij we de binnenrand volgen, tot we weer aan de parking uit komen. Een mooi klein park om te bezoeken.

We rijden terug westwaarts, maar stoppen nog éénmaal bij Hole in the Ground. Ik vermoed dat ik niet de beste weg er naartoe gekozen heb, want onze Jeep kan het, maar ik zou het niet opnieuw doen en niemand deze route aanraden. Hole in the Ground is een vulkanische krater van 150m diep en zo'n anderhalve kilometer in diameter.

Na deze laatste stop rijden we nu verder naar Bend, een middelgrote stad en de enige stad van betekenis in centraal Oregon. We blijven hier 2 nachten.

Voor we inchecken stoppen we nog bij Starbucks, een mug van Oregon scoren natuurlijk, en rijden door downtown, dat er best gezellig uitziet.

We blijven 2 nachten in Bend, dus we hoeven niet uit te checken. Na het ontbijt gaan we op pad en rijden eerst naar The Whole Foods Market, waar we aan de salad bar onze lunch maken voor deze middag. Je kiest zelf wat je schept, zoals coleslaw, groentjes, gekookte zalm enzoverder, dat weer een zeer lekker slaatje.

We rijden verder iets zuidwaarts naar Newberry National Volcanic Monument, om 10hr hebben we een reservatie voor de Lava River Cave. Hier wisselen we eerst naar onze wandelschoenen, want met onze gewone schoenen bezochten we enkele dagen geleden al grotten. En dat wordt gevraagd om te vermijden, wegens een schimmelziekte die zich verspreidt onder vleermuizen, waaraan ze dood gaan.

Deze Lava River Cave is een grote lange lava tube, die nog in goede staat is. Na een korte briefing dalen we af in via een pad en een zo'n 180 trappen. We hebben beide een trui aan, want de temperatuur is slechts 5,5°C. We wandelen het 1,5km lange ondergrondse traject met onze hoofdlampjes tot waar we niet meer verder kunnen. Onderweg trekken we natuurlijk foto's. De grote camera doe ik zelfs de moeite niet om mee te nemen in grotten, de Smartphone kan dat zoveel beter met z'n nachtfoto optie.

Na de wandeling komen we terug in het felle en warme zonlicht, het is op één of andere manier ook een opluchting om terug aan het oppervlak te zijn. Je krijgt toch een soort gevoel van isolatie en desoriëntatie in zo'n lange grot.

We rijden de parking af en stoppen iets verder aan het Lava Lands Visitor Center, waar de parking vol staat. We gebruiken het toilet en wandelen de korte "trail of the molten land" door het lava veld, met mooi uitzicht op de met sneeuw bedekte bergtoppen van Mt. Bachelor & de Three Sisters. Na de korte wandeling zetten we ons aan een picnic bank en eten ons lekker lunchpakket op.

Voldaan rijden we verder naar de regio rond Paulina Lake. De volgende stop is Paulina Falls, waar we het upper & het lower viewpoint bezoeken, een zeer mooie dubbele waterval. Vervolgens rijden we iets verder naar Big Obsidian Flow. Deze wandeling gaat door een lava veld, waar de lava veel silicium bevat en zo krijg je stukken Obsidian wat in feite pikzwart glas is dus, zeer mooi om te zien.

Na de wandeling stoppen we nog even bij de mini winkel aan Paulina Lake om voor mij een ijsje te kopen en even het toilet te gebruiken. We rijden vervolgens nog een klein stukje richting Paulina Peak voor het mooie uitzicht op de meren.

We rijden nu terug naar Bend, om even het centrum te bezoeken en de winkeltjes te bekijken. Eerste stop is Dudley's book store & café, waar je een drankje kan drinken in de boekenwinkel. Zoals Stephanie het zegt, koffie en boeken gaan goed samen (ten minste als je niet morst).
Na het drankje bekijken we nog enkele winkeltjes en wandelen de 2 winkelstraten door. Ondertussen is het na 18 uur geworden, sluiten de meeste winkels en keren we terug naar het hotel.

Onze tijd in Bend zit er alweer op, na het ontbijt laden we alles terug in de wagen en gaan op pad. Maar eerst nog naar de Whole Foods Market om opnieuw een lunchpakket samen te stellen aan de salad bar.

We rijden noord- en oostwaarts via US26 naar onze eerste stop voor vandaag. John Day Fossil Beds National Monument, maar dit park bestaat uit 3 verschillende delen. We bezoeken eerst het Painted Hills deel, waar er mooie heuvels en landschappen zijn, die vooral een verhaal vertellen over het klimaat en de leefomstandigheden van miljoenen jaren geleden. De fossielen hier zijn dus vooral resten van bomen en planten.

We doen de kleine wandeling bij Painted Hills Overlook en daarna de kleine wandeling bij Red Scar Knoll. Bij deze laatste komen we enkele Jeep Wrangler & Rubicon rijders tegen en we slaan een praatje, onder andere over de banden, het rijgedrag, het kleur van onze Rubicon en het feit dat wij leren dat er een heuse community is en een speciale groet. We nemen afscheid en wij starten de kleine wandeling naar Red Scar Knoll. Bij terugkomst aan de auto staan er 2 rubber duckies als cadeau op de auto. Dit is ook zo'n Jeep Community ding, waarbij men een eendje plaatst op een Jeep Wrangler/Rubicon ter appreciatie. Stephanie is helemaal blij met haar 2 eendjes die nu trots op het dashboard staan.

Na deze leuke verrassing rijden we naar de picnic plek om er onze lunch op te eten. Hier staan enkele picnic tafels in groen gras onder de bomen. Echt een oase in deze warme droge omgeving. Na de lunch rijden we verder oostwaarts naar het volgende deel van het park, het Sheep Rock deel. Hier is ook het visitor center waar we binnen springen, er is hier ook een labo waar je de paleontologen aan het werk ziet.

Daarna gaan we naar de Blue Basin waar we de Island in Time trail wandelen. Een korte wandeling van iets meer dan 2km, en langer hoeft het niet te zijn met dit warme weer. We wandelen tussen Grey Claystone heuvels, versteend klei dus. Door vulkanische activiteit zo'n 44 miljoen jaar geleden waren er grote modderstromen (Lahars genoemd) die het grote delen van het gebied inclusief fauna & flora bedekten, waardoor er dus zoveel fossielen te vinden zijn. Na de wandeling gaan we terug op pad, stoppen nog een Overlook en rijden nu nog een lange rit naar Burns, centraal in Oregon, onze slaapplaats.

We verblijven hier in het Historic Central Hotel, een prachtig gerestaureerd hotel midden in het kleine stadje. We eten in het beste (en enige naamwaardige?) restaurant, The Pine Room. We stoppen ook nog even bij de Safeway supermarkt.

Geen ontbijt aangeboden, dus dat betekent dat we cornflakes eten, en dat doen we buiten op de patio in de zon. We hebben ook nog een pakje frambozen gekocht dat we opeten. We laden daarna alles terug in de wagen en nemen afscheid van dit mooie self-service boutique hotel, zeker een aanrader voor wie in Burns wil overnachten.

Vandaag staat een zeer lange rijdag op het programma. Simpelweg omdat er niet echt veel opties zijn in het oosten van Oregon, steken we de grens over naar Idaho. Maar we willen natuurlijk een mooie route rijden. Eerst tanken we de auto terug vol, dat is vandaag zeer belangrijk want we rijden een lang traject waar er zo goed als geen mogelijkheid is om te tanken.

We rijden zuidwaarts op de OR 205 Hwy, eerst passeren we een natuurgebied, waar we ook herten tegenkomen. We stoppen nog bij een Overlook met mooi uitzicht op Malheur Wildlife Refuge. Daarna rijden we verder naar het mini dorpje Frenchglenn waar we afslaan op de Steens Mountain loop. Ik heb vanochtend eerst nog gebeld naar het lokale BLM bureau om te controleren als de weg volledig open is, want normaal gaat deze pas begin juli open, maar we hebben geluk dat hij dit jaar vroeger open is, sinds een grote week al. De weg is een goede gravel road die 95km langs is en weer verder zuidelijk op de OR 205 Hwy uitkomt. Door de afgelegen locatie ben je best wel voorbereid. Onze Jeep Wrangler Rubicon is er uitermate geschikt voor, door de all-terrain banden en het grote reservewiel achterop.

We klimmen gestaag via de gravel road de flanken van de bijna 3.000m hoge Steens Mountain, helemaal alleen zijn we niet, we zien toch een stuk of 5 andere auto's en 1 crossmoto. Na een eindje rijden en een sanitaire stop bij Fish lake komen we bij het eerste spectaculaire viewpoint, Kiger Gorge Overlook. Hier heb je een prachtig zicht op U-vorm vallei door een gletsjer uitgesleten. Er bloeien ook tal van kleine alpine bloemetjes en het gonst van insecten, zoals vlinders, bijtjes, lieveheersbeestjes, sprinkhanen en vliegen.

We rijden verder tot aan de East Rim Overlook, waar we dicht bij de top zijn, op bijna 3.000m hoogte en een prachtig zicht hebben op de Alvord desert beneden in de diepte. We eten hier ook lunch, potato salad dat we gisteren kochten in de supermarkt, we eten er wat chips bij om de toch wel ajuin smaak weg te krijgen. Geen potato salad meer voor mij

We vervolgen de weg, die nu bergafwaarts gaat met op sommige momenten gevaarlijke afgronden naast de weg, tot aan het laatste uitzichtpunt, Big Indian Gorge Overlook. Ook hier weer een mooi uitzicht en vele bloemetjes en vlinders.

We rijden de volledige loop uit en komen weer op OR Hwy 205, waar we zuidwaarts rijden richting Fields, om dan noordwaarts te rijden langs de Alvord desert, een grote zandvlakte dat vroeger een meer was. Het is weer een lange gravel road om terug op OR Hwy 78 te geraken. Het is een eer eenzaam gebied, er is werkelijk niks van beschaving, enkel asfalt en kilometers vreten. Nu rijden we tot aan US Hwy 95 waar we dan oostwaarts rijden via Jordan Valley (de enige benzinepomp die er stond is nu gesloten) de grens over naar Idaho, waar we overnachten in Nampa, een grote voorstad die hoort bij de agglomeratie van Boise, de hoofdstad van Idaho. We eten lekkere ribbetjes in de Texas roadhouse.

Aangekomen bij het hotel geraken we nog aan de praat met de receptioniste. Ongelooflijk wat de kosten hier zijn voor medische hulp. Zij gaf als voorbeeld 4500$ om 2 x-rays te nemen voor haar zoontje, en dat was het zelf nog te betalen bedrag nadat de verzekering die ze hebben tussenkwam. Een normale bevalling met 2 dagen verblijf was 15.000$ eigen kost na verzekering. Waarschijnlijk is er wel de mogelijkheid om een duurdere verzekering af te sluiten (ze sprak van nu 100$ per maand) die wellicht meer tussenkomt, maar dan nog zijn dit astronomische bedragen.

Na het ontbijt gaan we weer op pad en verlaten Idaho alweer. We rijden westwaarts terug naar Oregon. Vandaag bezoeken we Leslie Gulch, de beelden hiervan op Instagram waren de inspiratie om deze reis te plannen.

Maar net zoals veel hier in oostelijk Oregon moet je wel eerst 25km over gravel roads rijden alvorens je er geraakt. Hier en daar is het ook serieus wasboarded en wordt de auto goed door elkaar geschud. Wanneer we Leslie Gulch naderen begint het gebied mooi te worden, met rock spires en ruwe canyon wanden. De weg in Leslie Gulch zelf is niet beter, integendeel, met meer stenen en soms diepe putten. Met een gewone sedan zou ik het niet rijden. We stoppen eerst aan Upper Leslie Gulch waar we even kort de benen strekken door het pad te volgen, maar het is een beetje overgroeid en we keren na 10min terug.

Zelfs hier in the middle of nowhere staan er toiletten (zonder water natuurlijk), maar toch staan we er altijd van versteld hoe goed de voorziening zijn hier. In Europa zou er zeker geen WC zijn in zo'n afgelegen ruw gebied. Onze volgende stop is Juniper Gulch, een zij-canyon waar we in de droge beek wandelen en genieten van het mooie landschap. We hebben onze pet aan en water mee, want het is hier serieus warm bijna 30°C in de schaduw, net zoals thuis in België op dit moment. We wandelen tot het te moeilijk wordt voor Stephanie en keren dan terug.

We eten nu eerst onze lunch op, overschot van gisterenavond, koude ribbetjes met wat chips er bij. Daarna rijden we verder tot aan Timber Gulch, ook zo'n zij-canyon die we ook in wandelen. Ook hier weer prachtige rotsen, en vele mini arches en hoodoos. Wederom een prachtige korte wandeling.

Terug bij de auto rijden we verder tot het einde van Leslie Gulch, waar het doodloopt aan Lake Owyhee. Er is ook een campground, waar we even stoppen om een Brownie te eten. We keren nu terug en rijden weer over de hobbelige weg tot we afslaan noordwaarts, richting Succor Creek State Natural Area. Via deze weg, die ook gravel is, kunnen we noordwaarts doorsteken naar Adrian, Oregon en hoeven we dus niet volledig terug te rijden naar Idaho.

Succor Creek State Natural Area is gelijkaardig aan Leslie Gulch qua mooi landschap maar een stuk kleiner, je daalt af in een mooie canyon, uitgesleten door de Succor Creek. We nemen mooie foto's en rijden verder noordwaarts tot we weer op asfalt uitkomen dicht bij Adrian, Oregon. We rijden nu verder nog zo'n 20-tal kilometers tot onze overnachting van vandaag in Ontario, Oregon. Na het inchecken in ons hotel zoeken we nog een plaats om een koffie te drinken, maar dat blijkt weer zeer moeilijk. Uiteindelijk kunnen we niet anders dan zoals ze hier meestal doen, en dan is met de wagen aanschuiven aan een drive-thru koffiehut van Dutch Bro's.

Alvorens we gaan eten gaan we met de auto naar de carwash, want na al die gravel roads van de afgelopen dagen is de auto zeer vuil geworden. Hij verdient een wasbeurt want is de perfecte wagen gebleken voor deze roadtrip.

In België is er ondertussen een ware hittegolf uitgebroken, met nog hogere temperaturen tot wel 40°C op komst, dat wordt afzien voor onze vrienden en familie. Hier kunnen wij enkel van geluk spreken met telkens mooi weer en temperaturen die schommelen afhankelijk van het gebied en hoogte tussen de 20°C en de 34°C. We hebben ook veel zon en nog geen regen gehad. Dat nu wel beginnen veranderen als we richting de westkust rijden. Oregon heeft namelijk aan de kust vele gematigde regenwouden, en dat komt door de vele neerslag daar. We zullen zien, en kunnen alleen maar hopen.

We rijden vandaag dus westwaarts, weg uit het noordoosten van Oregon terug richting de meer bewoonde wereld. Maar eerst moeten we nog een flinke afstand afleggen. Eerst rijden we een uurtje op de interstate noordwaarts tot we in Baker City er af gaan en nog even wat tanken alvorens we via mooie scenic byways door het national forest westwaarts rijden, i.p.v. alleen maar interstate te rijden.

Dit gebied noemt de Blue Mountains, maar noemen ze soms ook de Little Alps. Na even rijden komen we aan Anthony Lakes, waar we stoppen en we de 4,5km wandeling doen naar Hoffer Lakes. We sprayen met het anti-muggen product, maar niet genoeg zo blijkt. Als we Hoffer Lakes aankomen moeten we letterlijk de muggen van ons afslaan. De wandeling zelf is prachtig en overal staan mooie bloemetjes in bloei.

Na de wandeling sprayen we nog extra en eten onze cornflakes lunch aan een picnic tafel. We gaan weer op weg want het is nog een paar uur rijden. We rijden via de Blue Mountain Scenic Byway via kleine dorpjes zoals Ukiah,Lexington en Heppner tot we de grote Columbia rivier zien verschijnen. Nu is het nog een stukje via de I84 interstate langs de rivier tot aan The Dalles waar we overnachten.

The Dalles is een charmant stadje naast de gelijknamige stuwdam en we gaan eten in het centrum bij de River Tap Pub.