We verblijven in het Hotel Schiphol A4, waar we een tarief geboekt hebben waardoor we de auto mogen laten staan tot 31 dagen. De bus van het hotel brengt ons stipt om 6h40 naar de luchthaven, het zit goed vol.
Op de luchthaven is het al druk, maar het inchecken van de koffers gaat vlot, op wat gesukkel met die stickers aan de koffers na (je moet ze nu zelf plakken). Op Schiphol kun je een security tijdslot reserveren (zonder extra kost) waarbij je de langere rij vermijdt en op zo'n 10 minuten er door bent. Zeer handige service. De passport controle gaat ook vlot en zo zijn we ruim op tijd.

We drinken eerst een drankje bij Starbucks om even te ontspannen. Het weer is hier zeer grijs en bewolkt. We slenteren dan nog even langs de winkels en nemen uiteindelijk plaats aan de gate. Het boarden gaat vlot en we installeren ons op het vliegtuig. Na zo'n 20 minuutjes lijkt iedereen aan boord, maar er zijn nog wat lege plaatsen en er was omgeroepen dat het een volle vlucht betreft. Dan komt plots een omroep, wegens problemen met connectiviteit (?) was er even gedacht om te moeten wisselen van vliegtuig, maar dat zal nu dus toch niet nodig zijn. Huh? Waarom juist, connectiviteit? We mogen blijven zitten, maar we moeten opnieuw geboard worden en ondertussen moet de vracht (koffers?) ook weer terugkomen. Enkele minuten later blijkt da we toch moeten uitstappen (maar alles laten liggen) en terug naar de gate om daar weer boarding pass te scannen en gewoon weer terug het vliegtuig op te gaan. We zien daar aan de gate ook nog een rij van mensen die nog moet boarden. Zeer bizar allemaal.

Hierdoor stijgen we uiteindelijk met zo'n 1,5 uur vertraging op. Maar de piloot zegt dat ze extra brandstof meegenomen hebben en de verloren proberen goed te maken. De vlucht is net geen 10 uur. We vullen de tijd met een paar korte dutjes, wat films en beetje lezen. De vlucht voorloopt verder voorspoedig zonder enige problemen. We landen uiteindelijk met zo'n 30min vertraging in San Francisco.

Ik heb de Mobile Passport Control app ingevuld en daardoor kunnen we aansluiten bij een korte rij aan de immigratie controle. Helaas blijkt als het net aan ons is dat dit niet lukt omdat het nieuwe passports betreft. We moeten toch gaan aanschuiven aan de gewone rij. Doordat de doorgang terug naar helemaal achteraan geblokkeerd wordt, laat de vriendelijke mevrouw die de rijen regelt ons tussen kruipen in de gewone rij en is het alsnog na 15 minuutjes aan ons, wat een chance!

De officier is vriendelijk, maar weel heel gedetailleerd en streng. Hij wil onze autohuur zien, controleert onze roadbook, vraagt als we er vrienden of familie hebben. Echt wel weer een ondervraging, dat was vorig jaar ook al zo. Maar, we krijgen dus uiteindelijk een Welcome en zijn binnen. Aan de kofferband aangekomen komen onze beide koffers juist tevoorschijn. We hebben dus veel geluk dat we met slechts een groot half uurtje door de controles heen zijn en met de koffers naar het treintje gaan dat ons tot bij het verhuurcenter brengt.

Daar aangekomen gaan we direct naar de garage en zoeken bij National in de Emerald en de Executive rijen naar de geschikte wagen. Het aanbod is enorm, het staat vol, ook met zeer grote wagens, zoals een Jeep Wagoneer, Chevy Tahoe of een Hyundai Palissade. Ik zie ook veel Nissans, enkele Mustang en ook een heuse Jeep Wrangler Rubicon met enorme banden, in het paars!
Uiteindelijk beslissen we de paarse Jeep mee te nemen. Het is eens iets anders

We rijden weg Uit de Bay area en gaan oostelijk. We rijden vandaag al zo'n 2 uurtjes oostelijk naar Modesto. Onderweg stoppen we nog aan de Whole Foods Market om inkopen te doen (drank, snacks, ontbijtgranen, ...). Het weer is prachtig en hoe oostelijk hoe warmer het ook wordt.

Aan het hotel aangekomen laden we alles uit en vullen onze reis sporttas met de kleren en benodigdheden voor de komende 10 dagen. Zo moeten we niet telkens de grote koffers meesleuren.

We gaan (chinees) eten bij Panda Express, fried rice met beef & broccoli voor mij en chow mein met beef & broccoli voor Stephanie. Terug op de kamer organiseren we nog de koffers verder en uiteindelijk gaan we wegens de vermoeidheid om 21h30 gaan slapen, in België is het ondertussen al 6h30 in de ochtend immers.

Doordat we nog moeten wennen aan het tijdsverschil zijn we al redelijk vroeg wakker. We douchen en werken de koffers af. Daarna maken we gebruik van het aangeboden continental breakfast, niet heel uitgebreid, maar zeker niet slecht. Wat sneetjes brood roosteren, want eerlijk gezegd dat is de enige manier om wat ze hier brood noemen lekker te maken. Ik maak ook een wafel met het wafelmachine. Voor mij nog een yoghurtje om te dag goed te beginnen.

Het is weer stralende zon, de temperatuur is aangenaam, maar zal tegen de middag hier al serieus warm worden. Maar wij gaan op pad en rijden via Hwy 120 naar Yosemite National Park. Één van de drukste parken in de V.S. en ook dus op de waar buitenlandse toeristen extra moeten betalen voor ingang. Je kan die hoge extra kost (100$ per persoon) vermijden door een Annual Interagency Pass te kopen, die trouwens ook duurder geworden is voor buitenlanders, 250$ i.p.v. 80$ voor inwoners. Maar dat kan ik enigszins nog begrijpen, en die 80$ was te goedkoop voor wat je er voor kreeg. Wel één voordeel voor ons, de 250$ pas komt met een mooie foto van een natuurlijk landschap. De 80$ versie voor inwoners komt met het portret van hun boos kijkende huidige president ...

We hebben Yosemite in het verleden al 2x bezocht, de hoofd reden van ons bezoek, buiten dat het wel paste op de route, is om de Starbucks tas van Yosemite te verzamelen, die je alleen hier kan kopen in de Starbucks bij de Lodge. Na het binnenrijden volgen we de loop en stoppen eerst bij Bridalveil Falls. Het is er zowel op de parking als bij waterval druk met bezoekers.

We vervolgen de loop en parkeren (na 5 minuten rondjes rijden) op de parking bij de Lodge. Eerste bezoek hier, de Starbucks natuurlijk. Jammer genoeg is er juist een grote schoolgroep toegekomen die ook staat aan te schuiven, maar gelukkig hebben ze wel de tas op voorraad. Dus dat is alvast geslaagd. Na het drankje wandelen we vervolgens nog naar de Lower Yosemite Falls om het uitzicht te bewonderen. We wandelen verder tot aan het visitor center en kopen nog een t-shirt en een coaster. Na het bezoek nemen we de shuttle bus terug naar de Lodge parking. Het is ondertussen al laat in de namiddag en het is nog even rijden naar onze slaapplaats voor vanavond, Sonora.

Sonora blijkt best een gezellig stadje, met een mooie main street. We eten een burger bij Applebee's en ronden af met een avondwandeling door Main street alvorens we ons terug trekken op de kamer.

We maken weer gebruik van het aangeboden ontbijt in het hotel en gaan weer op pad. We rijden op de state route 108, de Sonora Hwy. We gaan deze route volgen over de Sierra Nevada via de Sonora Pass op een hoogte van 2933m. Dat betekent dat we eerst via veel bochtenwerk meters klimmen.
Bij Donnel Lake Vista stoppen we om even kort de benen te strekken naar een uitzichtpunt op, je raadt het al, Donnel Lake vanuit de hoogte. Iets verder parkeren we voor een korte wandeling naar Columns of the Giants. Basalt kliffen in hexagonale vorm die door erosie afbrokkelen. Dat hexagonale patroon ontstaat wanneer lava stolt en afkoelt en dan in 120° hoeken inkrimpt en zo de hexagonale vorm ontstaat. Toch bizar hoe alles in de natuur eigenlijk wiskunde is.

Na deze korte stop rijden we verder en gaan al gauw de pass over. Ook de Pacific Crest Trail passeert hier trouwens, maar we zien geen wandelaars. We rijden nu naar beneden op de oostelijke flank van het Sierra Nevada gebergte. We stoppen nog bij een uitzichtpunt op een waterval, Leavitt falls, en eten hier onze lunch (bagel met choco).

Na de lunch rijden we nu de staatsgrens over en zijn nu in Nevada. We stoppen nog in Gardnerville bij Starbucks voor een drankje. We rijden nu richting Lake Tahoe, voor een kort bezoek. En we vermijden bewust de drukke stadjes zoals South Lake Tahoe, die we in 2018 al eens bezocht hebben. We stoppen vlak voor Cave Rock bij een mini parking, om een korte wandeling te doen naar het Cave Rock viewpoint, het is hier mooi weer, met een prachtig uitzicht over Lake Tahoe, het grootste alpine meer in Noord-Amerika.

We rijden na deze korte stop weer weg en rijden nu richting Carson City, de hoofdstad van Nevada (ja, dat is niet Las Vegas). We rijden langs de state capitol, en het ziet er eigenlijk nog een gezellig stadje uit. We rijden nu richting Virginia City, een oud mijn stadje, waar één van de eerste en grootste Zilver ontginning plaatsvond. Het stadje is mooi bewaard, en het is leuk om te bezoeken. We wandelen een klein uurtje langs de vele saloons en winkeltjes.

Na het bezoek rijden we richting Reno, waar we vanavond overnachten. Reno noemt zichzelf de biggest little city. Het is een echte gokstad, het kleine broertje van Las Vegas. Na het inchecken in ons hotel gaan we terug op pad om te gaan eten bij Olive Garden. Lekkere pasta eten .

Vlak naast ons hotel ligt de Reno Riverwalk, een parkje rond de rivier. Hier blijkt vanavond van 18hr tot 21hr een muziek evenement te zijn, met een DJ die house muziek speelt. We gaan natuurlijk even kijken, het is kleinschalig, met een DJ boot en zo'n 50 mensen die wat dansen op de muziek. Opvallend is dat het vooral alternatieve personen zijn met een hippie vibe. Bij ons is dat veel meer mainstream zo'n muziek. Het is leuk om hier even een uurtje te spenderen, wat people watching, even rondwandelen. Wanneer het donker wordt keren we terug naar onze kamer.

Geen ontbijt in het hotel, dus eten we cornflakes aan de grote tafel in onze ouderwets ingerichte kamer met veel houten kasten en spiegels. Een beetje ouderwets interieur maar wel proper.

We verlaten Reno terwijl de zon weer al volop schijnt. Het is eerst een lange rit van zo'n 4hr naar Lava Beds National Monument.

Daar aangekomen gaan we eerst naar het visitor center waar een permit krijgen om de caves te bezoeken na enkele vragen. We bezoeken als eerste de Valentine Cave. Alle "caves" hier zijn eigenlijk geen klassieke grotten, maar lava tubes.

Dat zijn ondergrondse tunnels waar gesmolten lava doorstroomde tijdens de laatste uitbarsting. Valentine Cave is zeer mooi omdat hier nog geen instortingen geweest zijn en je nog mooi de ronde vorm van de lava tube ziet. We hebben beide een hoofdlampje aan want het is pikdonker eens je weg bent van de ingang. De cave is niet zo diep, na een honderd meter loopt het dood.

Als volgt bezoeken we Skull Cave, deze is veel groter maar ook vol met brokstokken van delen van het plafond die naar beneden gekomen zijn. Deze cave gaat veel dieper, met trappen naar beneden en het wordt zeer koud. Helemaal beneden in de grot ligt een schedel van een ram, waaraan de grot zijn naam dankt. Ook is er permanent ijsvorming op de bodem van de grot. Zeer mooi om te zien, zeker het bezoek waard.

Na het bezoek aan de grotten, tenminste de 2 mooiste van de makkelijke variant, waar je niet hoef te kruipen, gaan we verder naar Schonchin Butte, een grote cinder cone heuvel, waar we de wandeling naar boven doen. Het is warm en de zon schijnt sterk, dus we gaan op pad met pet, water en wandelstokken. Ongeveer halverwege besluiten we om terug te keren, Stephanie krijgt teveel last van haar hoogtevrees.

We rijden nu weg uit het park met nog enkele viewpoints, en rijden noordwaarts naar Oregon. We steken de staatsgrens over, onze 3de staat deze reis en rijden verder naar Klamath Falls, waar we overnachten.

We verlaten Klamath Falls en rijden noordelijk tot aan de afslag voor Silver Lake waar we oostwaarts rijden. We rijden nu een dun bevolkt gebied van centraal zuidoost Oregon binnen.

We bezoeken eerst Fremont Point, boven op Winter Rim, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op Summer Lake en het woestijngebied er rond. Om er te geraken moeten we wel 1,5 uur heen en terug over een gravel road door het National Forest. Enkel het begin is een beetje wasboarded en op het einde is het een dirt road met spoorvorming. Niks wat onze Jeep Rubicon niet met het grootste gemak aankan.

Bovenop Fremont Point zien we nog een prachtige dreigende wolk hangen, een shelf cloud (of Arcus cloud) volgens ChatGPT. Gelukkig blijft het onweer en de regen op een afstandje en we nuttigen onze lunch hierboven. Er waren toen we toekwamen nog 2 andere wagens, maar ondertussen hebben we het voor onszelf.

Na de lunchpauze rijden we terug en vervolgen we onze route naar de volgende bezienswaardigheid, Fort Rock State Natural Area. Dit is een tuff ring dat ontstaan is toen lava in contact kwam met het water van het toenmalige meer. De geweldige stoom reactie zorgde ervoor dat lava en as in een ronde vorm opgebouwd werd errond. We doen een kleine wandeling van zo'n 2km waarbij we de binnenrand volgen, tot we weer aan de parking uit komen. Een mooi klein park om te bezoeken.

We rijden terug westwaarts, maar stoppen nog éénmaal bij Hole in the Ground. Ik vermoed dat ik niet de beste weg er naartoe gekozen heb, want onze Jeep kan het, maar ik zou het niet opnieuw doen en niemand deze route aanraden. Hole in the Ground is een vulkanische krater van 150m diep en zo'n anderhalve kilometer in diameter.

Na deze laatste stop rijden we nu verder naar Bend, een middelgrote stad en de enige stad van betekenis in centraal Oregon. We blijven hier 2 nachten.

Voor we inchecken stoppen we nog bij Starbucks, een mug van Oregon scoren natuurlijk, en rijden door downtown, dat er best gezellig uitziet.

We blijven 2 nachten in Bend, dus we hoeven niet uit te checken. Na het ontbijt gaan we op pad en rijden eerst naar The Whole Foods Market, waar we aan de salad bar onze lunch maken voor deze middag. Je kiest zelf wat je schept, zoals coleslaw, groentjes, gekookte zalm enzoverder, dat weer een zeer lekker slaatje.

We rijden verder iets zuidwaarts naar Newberry National Volcanic Monument, om 10hr hebben we een reservatie voor de Lava River Cave. Hier wisselen we eerst naar onze wandelschoenen, want met onze gewone schoenen bezochten we enkele dagen geleden al grotten. En dat wordt gevraagd om te vermijden, wegens een schimmelziekte die zich verspreidt onder vleermuizen, waaraan ze dood gaan.

Deze Lava River Cave is een grote lange lava tube, die nog in goede staat is. Na een korte briefing dalen we af in via een pad en een zo'n 180 trappen. We hebben beide een trui aan, want de temperatuur is slechts 5,5°C. We wandelen het 1,5km lange ondergrondse traject met onze hoofdlampjes tot waar we niet meer verder kunnen. Onderweg trekken we natuurlijk foto's. De grote camera doe ik zelfs de moeite niet om mee te nemen in grotten, de Smartphone kan dat zoveel beter met z'n nachtfoto optie.

Na de wandeling komen we terug in het felle en warme zonlicht, het is op één of andere manier ook een opluchting om terug aan het oppervlak te zijn. Je krijgt toch een soort gevoel van isolatie en desoriëntatie in zo'n lange grot.

We rijden de parking af en stoppen iets verder aan het Lava Lands Visitor Center, waar de parking vol staat. We gebruiken het toilet en wandelen de korte "trail of the molten land" door het lava veld, met mooi uitzicht op de met sneeuw bedekte bergtoppen van Mt. Bachelor & de Three Sisters. Na de korte wandeling zetten we ons aan een picnic bank en eten ons lekker lunchpakket op.

Voldaan rijden we verder naar de regio rond Paulina Lake. De volgende stop is Paulina Falls, waar we het upper & het lower viewpoint bezoeken, een zeer mooie dubbele waterval. Vervolgens rijden we iets verder naar Big Obsidian Flow. Deze wandeling gaat door een lava veld, waar de lava veel silicium bevat en zo krijg je stukken Obsidian wat in feite pikzwart glas is dus, zeer mooi om te zien.

Na de wandeling stoppen we nog even bij de mini winkel aan Paulina Lake om voor mij een ijsje te kopen en even het toilet te gebruiken. We rijden vervolgens nog een klein stukje richting Paulina Peak voor het mooie uitzicht op de meren.

We rijden nu terug naar Bend, om even het centrum te bezoeken en de winkeltjes te bekijken. Eerste stop is Dudley's book store & café, waar je een drankje kan drinken in de boekenwinkel. Zoals Stephanie het zegt, koffie en boeken gaan goed samen (ten minste als je niet morst).
Na het drankje bekijken we nog enkele winkeltjes en wandelen de 2 winkelstraten door. Ondertussen is het na 18 uur geworden, sluiten de meeste winkels en keren we terug naar het hotel.

Onze tijd in Bend zit er alweer op, na het ontbijt laden we alles terug in de wagen en gaan op pad. Maar eerst nog naar de Whole Foods Market om opnieuw een lunchpakket samen te stellen aan de salad bar.

We rijden noord- en oostwaarts via US26 naar onze eerste stop voor vandaag. John Day Fossil Beds National Monument, maar dit park bestaat uit 3 verschillende delen. We bezoeken eerst het Painted Hills deel, waar er mooie heuvels en landschappen zijn, die vooral een verhaal vertellen over het klimaat en de leefomstandigheden van miljoenen jaren geleden. De fossielen hier zijn dus vooral resten van bomen en planten.

We doen de kleine wandeling bij Painted Hills Overlook en daarna de kleine wandeling bij Red Scar Knoll. Bij deze laatste komen we enkele Jeep Wrangler & Rubicon rijders tegen en we slaan een praatje, onder andere over de banden, het rijgedrag, het kleur van onze Rubicon en het feit dat wij leren dat er een heuse community is en een speciale groet. We nemen afscheid en wij starten de kleine wandeling naar Red Scar Knoll. Bij terugkomst aan de auto staan er 2 rubber duckies als cadeau op de auto. Dit is ook zo'n Jeep Community ding, waarbij men een eendje plaatst op een Jeep Wrangler/Rubicon ter appreciatie. Stephanie is helemaal blij met haar 2 eendjes die nu trots op het dashboard staan.

Na deze leuke verrassing rijden we naar de picnic plek om er onze lunch op te eten. Hier staan enkele picnic tafels in groen gras onder de bomen. Echt een oase in deze warme droge omgeving. Na de lunch rijden we verder oostwaarts naar het volgende deel van het park, het Sheep Rock deel. Hier is ook het visitor center waar we binnen springen, er is hier ook een labo waar je de paleontologen aan het werk ziet.

Daarna gaan we naar de Blue Basin waar we de Island in Time trail wandelen. Een korte wandeling van iets meer dan 2km, en langer hoeft het niet te zijn met dit warme weer. We wandelen tussen Grey Claystone heuvels, versteend klei dus. Door vulkanische activiteit zo'n 44 miljoen jaar geleden waren er grote modderstromen (Lahars genoemd) die het grote delen van het gebied inclusief fauna & flora bedekten, waardoor er dus zoveel fossielen te vinden zijn. Na de wandeling gaan we terug op pad, stoppen nog een Overlook en rijden nu nog een lange rit naar Burns, centraal in Oregon, onze slaapplaats.

We verblijven hier in het Historic Central Hotel, een prachtig gerestaureerd hotel midden in het kleine stadje. We eten in het beste (en enige naamwaardige?) restaurant, The Pine Room. We stoppen ook nog even bij de Safeway supermarkt.

Geen ontbijt aangeboden, dus dat betekent dat we cornflakes eten, en dat doen we buiten op de patio in de zon. We hebben ook nog een pakje frambozen gekocht dat we opeten. We laden daarna alles terug in de wagen en nemen afscheid van dit mooie self-service boutique hotel, zeker een aanrader voor wie in Burns wil overnachten.

Vandaag staat een zeer lange rijdag op het programma. Simpelweg omdat er niet echt veel opties zijn in het oosten van Oregon, steken we de grens over naar Idaho. Maar we willen natuurlijk een mooie route rijden. Eerst tanken we de auto terug vol, dat is vandaag zeer belangrijk want we rijden een lang traject waar er zo goed als geen mogelijkheid is om te tanken.

We rijden zuidwaarts op de OR 205 Hwy, eerst passeren we een natuurgebied, waar we ook herten tegenkomen. We stoppen nog bij een Overlook met mooi uitzicht op Malheur Wildlife Refuge. Daarna rijden we verder naar het mini dorpje Frenchglenn waar we afslaan op de Steens Mountain loop. Ik heb vanochtend eerst nog gebeld naar het lokale BLM bureau om te controleren als de weg volledig open is, want normaal gaat deze pas begin juli open, maar we hebben geluk dat hij dit jaar vroeger open is, sinds een grote week al. De weg is een goede gravel road die 95km langs is en weer verder zuidelijk op de OR 205 Hwy uitkomt. Door de afgelegen locatie ben je best wel voorbereid. Onze Jeep Wrangler Rubicon is er uitermate geschikt voor, door de all-terrain banden en het grote reservewiel achterop.

We klimmen gestaag via de gravel road de flanken van de bijna 3.000m hoge Steens Mountain, helemaal alleen zijn we niet, we zien toch een stuk of 5 andere auto's en 1 crossmoto. Na een eindje rijden en een sanitaire stop bij Fish lake komen we bij het eerste spectaculaire viewpoint, Kiger Gorge Overlook. Hier heb je een prachtig zicht op U-vorm vallei door een gletsjer uitgesleten. Er bloeien ook tal van kleine alpine bloemetjes en het gonst van insecten, zoals vlinders, bijtjes, lieveheersbeestjes, sprinkhanen en vliegen.

We rijden verder tot aan de East Rim Overlook, waar we dicht bij de top zijn, op bijna 3.000m hoogte en een prachtig zicht hebben op de Alvord desert beneden in de diepte. We eten hier ook lunch, potato salad dat we gisteren kochten in de supermarkt, we eten er wat chips bij om de toch wel ajuin smaak weg te krijgen. Geen potato salad meer voor mij

We vervolgen de weg, die nu bergafwaarts gaat met op sommige momenten gevaarlijke afgronden naast de weg, tot aan het laatste uitzichtpunt, Big Indian Gorge Overlook. Ook hier weer een mooi uitzicht en vele bloemetjes en vlinders.

We rijden de volledige loop uit en komen weer op OR Hwy 205, waar we zuidwaarts rijden richting Fields, om dan noordwaarts te rijden langs de Alvord desert, een grote zandvlakte dat vroeger een meer was. Het is weer een lange gravel road om terug op OR Hwy 78 te geraken. Het is een eer eenzaam gebied, er is werkelijk niks van beschaving, enkel asfalt en kilometers vreten. Nu rijden we tot aan US Hwy 95 waar we dan oostwaarts rijden via Jordan Valley (de enige benzinepomp die er stond is nu gesloten) de grens over naar Idaho, waar we overnachten in Nampa, een grote voorstad die hoort bij de agglomeratie van Boise, de hoofdstad van Idaho. We eten lekkere ribbetjes in de Texas roadhouse.

Aangekomen bij het hotel geraken we nog aan de praat met de receptioniste. Ongelooflijk wat de kosten hier zijn voor medische hulp. Zij gaf als voorbeeld 4500$ om 2 x-rays te nemen voor haar zoontje, en dat was het zelf nog te betalen bedrag nadat de verzekering die ze hebben tussenkwam. Een normale bevalling met 2 dagen verblijf was 15.000$ eigen kost na verzekering. Waarschijnlijk is er wel de mogelijkheid om een duurdere verzekering af te sluiten (ze sprak van nu 100$ per maand) die wellicht meer tussenkomt, maar dan nog zijn dit astronomische bedragen.

Na het ontbijt gaan we weer op pad en verlaten Idaho alweer. We rijden westwaarts terug naar Oregon. Vandaag bezoeken we Leslie Gulch, de beelden hiervan op Instagram waren de inspiratie om deze reis te plannen.

Maar net zoals veel hier in oostelijk Oregon moet je wel eerst 25km over gravel roads rijden alvorens je er geraakt. Hier en daar is het ook serieus wasboarded en wordt de auto goed door elkaar geschud. Wanneer we Leslie Gulch naderen begint het gebied mooi te worden, met rock spires en ruwe canyon wanden. De weg in Leslie Gulch zelf is niet beter, integendeel, met meer stenen en soms diepe putten. Met een gewone sedan zou ik het niet rijden. We stoppen eerst aan Upper Leslie Gulch waar we even kort de benen strekken door het pad te volgen, maar het is een beetje overgroeid en we keren na 10min terug.

Zelfs hier in the middle of nowhere staan er toiletten (zonder water natuurlijk), maar toch staan we er altijd van versteld hoe goed de voorziening zijn hier. In Europa zou er zeker geen WC zijn in zo'n afgelegen ruw gebied. Onze volgende stop is Juniper Gulch, een zij-canyon waar we in de droge beek wandelen en genieten van het mooie landschap. We hebben onze pet aan en water mee, want het is hier serieus warm bijna 30°C in de schaduw, net zoals thuis in België op dit moment. We wandelen tot het te moeilijk wordt voor Stephanie en keren dan terug.

We eten nu eerst onze lunch op, overschot van gisterenavond, koude ribbetjes met wat chips er bij. Daarna rijden we verder tot aan Timber Gulch, ook zo'n zij-canyon die we ook in wandelen. Ook hier weer prachtige rotsen, en vele mini arches en hoodoos. Wederom een prachtige korte wandeling.

Terug bij de auto rijden we verder tot het einde van Leslie Gulch, waar het doodloopt aan Lake Owyhee. Er is ook een campground, waar we even stoppen om een Brownie te eten. We keren nu terug en rijden weer over de hobbelige weg tot we afslaan noordwaarts, richting Succor Creek State Natural Area. Via deze weg, die ook gravel is, kunnen we noordwaarts doorsteken naar Adrian, Oregon en hoeven we dus niet volledig terug te rijden naar Idaho.

Succor Creek State Natural Area is gelijkaardig aan Leslie Gulch qua mooi landschap maar een stuk kleiner, je daalt af in een mooie canyon, uitgesleten door de Succor Creek. We nemen mooie foto's en rijden verder noordwaarts tot we weer op asfalt uitkomen dicht bij Adrian, Oregon. We rijden nu verder nog zo'n 20-tal kilometers tot onze overnachting van vandaag in Ontario, Oregon. Na het inchecken in ons hotel zoeken we nog een plaats om een koffie te drinken, maar dat blijkt weer zeer moeilijk. Uiteindelijk kunnen we niet anders dan zoals ze hier meestal doen, en dan is met de wagen aanschuiven aan een drive-thru koffiehut van Dutch Bro's.

Alvorens we gaan eten gaan we met de auto naar de carwash, want na al die gravel roads van de afgelopen dagen is de auto zeer vuil geworden. Hij verdient een wasbeurt want is de perfecte wagen gebleken voor deze roadtrip.

In België is er ondertussen een ware hittegolf uitgebroken, met nog hogere temperaturen tot wel 40°C op komst, dat wordt afzien voor onze vrienden en familie. Hier kunnen wij enkel van geluk spreken met telkens mooi weer en temperaturen die schommelen afhankelijk van het gebied en hoogte tussen de 20°C en de 34°C. We hebben ook veel zon en nog geen regen gehad. Dat nu wel beginnen veranderen als we richting de westkust rijden. Oregon heeft namelijk aan de kust vele gematigde regenwouden, en dat komt door de vele neerslag daar. We zullen zien, en kunnen alleen maar hopen.

We rijden vandaag dus westwaarts, weg uit het noordoosten van Oregon terug richting de meer bewoonde wereld. Maar eerst moeten we nog een flinke afstand afleggen. Eerst rijden we een uurtje op de interstate noordwaarts tot we in Baker City er af gaan en nog even wat tanken alvorens we via mooie scenic byways door het national forest westwaarts rijden, i.p.v. alleen maar interstate te rijden.

Dit gebied noemt de Blue Mountains, maar noemen ze soms ook de Little Alps. Na even rijden komen we aan Anthony Lakes, waar we stoppen en we de 4,5km wandeling doen naar Hoffer Lakes. We sprayen met het anti-muggen product, maar niet genoeg zo blijkt. Als we Hoffer Lakes aankomen moeten we letterlijk de muggen van ons afslaan. De wandeling zelf is prachtig en overal staan mooie bloemetjes in bloei.

Na de wandeling sprayen we nog extra en eten onze cornflakes lunch aan een picnic tafel. We gaan weer op weg want het is nog een paar uur rijden. We rijden via de Blue Mountain Scenic Byway via kleine dorpjes zoals Ukiah,Lexington en Heppner tot we de grote Columbia rivier zien verschijnen. Nu is het nog een stukje via de I84 interstate langs de rivier tot aan The Dalles waar we overnachten.

The Dalles is een charmant stadje naast de gelijknamige stuwdam en we gaan eten in het centrum bij de River Tap Pub.

Het ontbijt dat aangeboden wordt in het hotel kunnen we buiten opeten, op een klein terras in aangename temperaturen en met een zonnetje. Na het ontbijt gaan we terug op pad, de eerste stop is Rowena Crest viewpoint, waar je een mooi zicht hebt op de Columbia River Gorge. De bewolking komt nu wel opzetten, en het zonnetje is niet meer aanwezig. Ik heb gisteren natuurlijk te veel geboft met het weer.

We vervolgen onze route westwaarts tot aan Hood River, waar we zuidwaarts rijden richting die enorme berg die voor ons opduikt. Mt. Hood is een actieve (doch slapende) stratovulkaan van 3429m hoog. We rijden op OR Hwy 35 en wel bijzonder is dat je op een gegeven moment Mt. Hood voor je ziet en Mt. Adams, nog zo'n grote stratovulkaan in Washington ziet opdoemen in je achteruitkijkspiegel. We stoppen eerst nog aan het Ranger station alvorens verder te rijden.

De eerste echte stop is aan Mt. Hood Meadows ski area, waar we een wandeling door via Umbrella Falls naar Picnic rock. De wandeling is zo'n 5km en gaat door het bos en over ski hellingen die nu mooi in bloei staan met bloemetjes. Gelukkig hebben we hier geen last van muggen. Bij picnic rock blijven we niet te lang plakken want we zien toch mogelijks regen in de lucht hangen.

Terug aan de wagen eten we eerst een lunchreep en rijden dan verder richting Timberline Lodge. We parkeren ons en bewonderen het mooie historische hotel. De facade werd trouwens gebruikt in de film "The Shining" als het Overlook hotel. We bezoeken nog de gift shop en Heidi, één van de huis Sint Bernard honden alvorens we terug op pad gaan.

De volgende stop langs de route is een klein parkje genaamd Wildwood_Recreation_Site, waar je via een ondergronds venster kunt kijken naar het leven onderwater. Aangezien er nu geen zalm trek is, zien we enkel kleine baby zalm visjes, en vooral veel cray fish, een soort van lagoustines.

Na dit korte bezoek rijden we nu langs Portland, richting de kust. Het is best druk op de weg, maar Waze loodst ons met zo weinig mogelijk files (toch zo'n 10min) er door. Als we de agglomeratie van Portland bijna verlaten, rijden we af aan Hillsboro om misschien nog een Starbucks te zoeken voor een koffie. In de plaats besluiten we eigenlijk om gewoon hier al avondeten te nuttigen, aangezien het al vooravond wordt en er in Seaside minder keuze is. We zien een Inn-N-Out, en daar hebben we nog niet gegeten deze reis, dus dat lijkt ons een goed idee. Maar dat was buiten de massa volk die staat aan te schuiven en parkeerwachters die het verkeer in goede banen proberen te leiden. Deze Inn-N-Out is blijkbaar slechts een week geleden geopend en het is nog steeds een stormloop. Wij hebben geen zin in een uur wachten, dus kiezen we maar Five Guys zo'n 100m verder waar er geen file is.

Na de maaltijd rijden we verder via de US Hwy 26 naar de kust, naar Seaside. Na het inchecken in ons hotel rijden we nog naar de centrumstraten waar we even 5min rondlopen. Je kan het een beetje vergelijken met Blankenberge bij ons, maar iets kleiner. We rijden nog naar de Starbucks voor een koffie en de Safeway voor wat boodschappen.

Vannacht heeft het lichtjes geregend hier, en er hangt nog een dik wolkendek als we opstaan. Na het ontbijt checken we uit en rijden naar Ecola State Park dat op 15min rijden ligt en vlak naast Cannon Beach.

In Ecola State Park bekijken we eerst de viewpoints bovenaan de klif en rijden dan door om even te wandelen op Indian Beach, waar we mooie foto's nemen van de klifwand en het mos die er op groeit. Na het bezoek rijden we het stadje Cannon Beach binnen en parkeren de wagen. We gaan een drankje drinken bij de Chocolate Cafe, voor een lekker drankje en een lekkere chocolade snack. En het mag gezegd worden, de chocolade maken ze zelf en die is even lekker als bij ons. En dat wil wat zeggen! Want meestal trekt de chocolade hier in de V.S. op niks. Na de pauze wandelen we nog een paar blokjes om langs de leuke winkeltjes. Cannon Beach is zeker een aanrader, zeer gezellig.

Na het bezoek gaan we weer op pad en rijden noordwaarts, naar Fort Stevens State Park. Dit schiereiland was de locatie van een militaire installatie tijdens WO2, om de westkust te beschermen tegen Japanse aanvallen. Maar eigenlijk bezoeken we vandaag geen militaire overblijfselen, maar wel de restanten van het scheepswrak van de "Peter Iredale". Deze 4-master liep hier vast op de zanderige kust bij slechte weersomstandigheden in 1906. Pogingen om het schip weer los te krijgen faalden. Tegenwoordig blijft enkel nog een deel van het ijzeren geraamte over, mooi om te zien, een echte bezienswaardigheid.

Na het bezoek rijden we verder naar Astoria, het noordelijkste punt van Oregon. Hier spant een grote brug over de monding van de Columbia Rivier naar de overkant in de staat Washington. In Astoria bezoeken we nog de 100-jaar oude Astoria Column, waar ik de wenteltrap naar boven neem en Stephanie beneden wacht in de giftshop.

We rijden nu oostwaarts richting Portland, via de oude US Hwy 30 en dan even de grens over naar Washington om zo aan de oostkant van Portland dicht bij de luchthaven te geraken. We bezoeken hier de Ariat winkel, en na een lichtere portefeuille en zwaardere koffers gaan we eten bij Famous Daves BBQ. Na het eten rijden we naar downtown om in te checken in ons hotel voor de komende 2 nachten, The Paramount.

Tijdens de rit volgen we in de auto mee hoe de Rode Duivels hun belangrijke match starten tegen Nieuw-Zeeland. Na het inchecken gaan we een drankje drinken in de bar van het hotel waar we de 2de helft van de match nog kunnen volgen op groot scherm. Het wordt een wilde match, met een mooie score van 1 - 5 voor de Belgen. Tegelijkertijd zien we ook een het enorm spannende einde van de wedstrijd Egypte - Iran, en is er triomf omdat we zo toch nog groepswinnaar worden!

Ik haal koffie en ontbijt bij een koffiebar een blok van het hotel. Een chocolade koek voor mij en een vegan cinnamon roll voor Stephanie.

Na het ontbijt verkennen we te voet de stad. We wandelen eerst tot aan Voodoo Doughnuts en kopen enkele doughnuts omdat de rij nog kort is. Naar het schijnt kunnen hier wachttijden tot 20min voorkomen. Tot voor enkele dagen hadden we er nog niet van gehoord, maar het blijkt een hype te zijn met ook al vestigingen elders nu. Ze hebben verschillende doughnuts in alle vormen en kleuren, ook wat speciale vormen zullen we maar zeggen, en ook een selectie vegan!

Daarna wandelen we naar de Portland Saturday market, naast de rivier. Dat zou ik iedereen zeker aanraden die op Zaterdag in Portland is, een zeer leuke markt met vooral creatieve dingen, zoals juweeltjes, potjes, fotografie, decoratie, ... en natuurlijk ook veel foodcarts. Er is ook rond Skidmore street enkele kraampjes, maar dat lijkt meer Ali/Shein brol te zijn, met wel ook een paar authentieke kraampjes.

Met het weer hebben we iets minder geluk, in de voormiddag was het nog zonnig, met af en toe een spetter regen. Maar in de namiddag zijn er lange regenperiodes. Een bezoek aan de bekende rozentuin lijkt ons daardoor ook niet zo leuk en slaan we over.

Het begint net flink te regenen als we Powell city of books in duiden, naar eigen zeggen de grootste onafhankelijke boekhandel ter wereld. En het is inderdaad zeer, zeer groot. Zodanig groot dat je in het begin een beetje verloren loopt. Met een plannetjes lukt het iets beter om de weg te vinden.

Na het bezoek wandelen we nog door het Pearl District, maar helaas begint het ook weer te regenen. Dus een heel leuk bezoek wordt dat niet. We schuilen ook even in de Patagonia winkel.

In de late namiddag besluiten we om met de wagen naar The Grotto te rijden om dat even te bekijken, dat is een soort maria grot met kerk en mooi park. Het is een mooi park met grote bomen, de grot zelf en hun giftshop ben ik niet zo onder de indruk van. Genezend water verkopen tegen kanker vind ik er over ...

We gaan eten bij Olive Garden, een lekkere afsluiter van de dag en leftovers mee in de box voor morgen als lunch.

Wat betreft het probleem met verslaafden en daklozen in Portland. Ik vermoed dat het een stuk minder erg is dan vorige jaren, maar we zien toch helaas nog een aantal verslaafden. Wel zien we ook veel speciale safety & health werkers, die we meermaals zien zich bekommeren om verslaafden. Dus ik denk dat vanuit het stadsbestuur pogingen gedaan worden om deze problematiek aan te pakken. Onveilig hebben we ons niet gevoeld.

We verlaten Portland vandaag na 2 nachten. We waren tevreden van het hotel, ook van de locatie. Portland zelf is beter meegevallen dan verwacht voor mij en Stephanie had er iets meer van verwacht. We vonden het alleszins wel een bezoek waard.

We rijden weg zuidwaarts via de I5 en voor een zondagochtend rond 9h15 vind ik dat er vrij veel verkeer is met hier en daar net geen filevorming. Het is nog eventjes rijden naar onze eerste bestemming, Silver Falls State Park. Doordat het weer grijs is met een nu en dan een spat regen hopen we dat de drukte meevalt. Want dit park, met de bekende Trail of Ten Falls, kan zeer druk zijn en zeker op zondag.

We komen aan bij South Falls day use area en er is nog ruim veel parking en de drukte valt zeer goed mee. Ondertussen is het ook gestopt met regenen. De Trail of Ten Falls is 12km, dus best een pittige wandeling waarvoor we zeker onze wandelschoenen en stokken nodig hebben. We starten aan de wandeling met direct de grootste waterval, South Falls, waar je ook achter kunt wandelen. Zo dicht bij de parking is het hier natuurlijk zeer druk. Wanneer we South Falls achter ons laten verder wandelen via de Canyon trail wordt het een stuk kalmer op het pad. We wandelen verder in de canyon en passeren mooie watervallen, daarom ook de naam van de trail natuurlijk. Bij North Falls verlaten we de canyon en wandelen terug naar South Falls via de Rim Trail. Wanneer we terug aankomen bij South Falls klokken we af op 12,7km.

Ondertussen is het al na de middag en we hebben beide grote honger gekregen. Gelukkig hebben we een lunchpakket dankzij Olive Garden. Na de lunch drinken we nog een koffie hier bij de South Falls Lodge en bekijken nog de giftshop. Ondertussen staat de parking hier bij South Falls goed vol en is het er druk.

We vertrekken want het is nog even rijden naar Florence aan de kust, waar we overnachten. Eerst een stukje autostrade om dan via de scenic OR Hwy 34 te rijden. Langs de kust slaan we nog af naar Cape Perpetua Overlook, waar we een zicht van boven hebben op de ruige kust. Er hangen veel wolken en er is weinig tot geen zon, maar dat geeft de kust ook een mysterieuze sfeer. Maar als ik mag kiezen dan toch liever zonneschijn en blauwe lucht hoor

De reden dat alles hier zo groen is aan de kust, is natuurlijk omdat het een gematigd regenwoud is qua klimaat en dus is het normaal dat het veel regent. Bij Heceta Head zien we geen vuurtoren staan, door de laaghangende dikke wolken. Stephanie merkt op dat het nut van een vuurtoren toch is om gezien te worden in moeilijke omstandigheden, maar deze vuurtoren is net zoals vele anderen niet meer in gebruik en vervangen door elektronische navigatie.

Ons hotel voor vanavond is vlak aan het strand en de stille oceaan. Op ons balkon hebben we een mooi zicht en horen we de golven breken. Na het inchecken rijden we nog even tot aan Old Town Florence, met een mooi zicht op de brug over de rivier.

We eten ons ontbijt van cornflakes op ons terras met zicht op zee, wel met een trui aan, het is hier koud. Na het uitchecken gaan we terug op pad.

Een eerste stop is bij Oregon Sand Dunes National Recreation Area waar we even een klein uitstapje doen in de duinen, het is nog steeds fris maar het regent niet, dus dat is positief. Na dit korte bezoek gaan we verder oostwaarts via OR Hwy 38 & 138. Het is een mooie rit door bossen, heuvels en langs de rivier. Na Sutherlin gaan we verder op de mooie North Umpqua Scenic Byway.

Langs deze mooie route zijn er ook verschillende mooie watervallen, waarvan we er slechts een paar bezoeken. De eerste stop is bij Toketee Falls. Bij de parking van de trailhead loopt een grote houten buis waar via meerdere lekken water uit spuit. Het is een soort grote pijpleiding met water maar in hout gemaakt. Blijkbaar is dit 70 jaar oud en wordt het water gebruikt om elektriciteit op te wekken. Door het gebruikt van hout dat uitzet en krimpt bij verschillende temperaturen is het dus normaal dat hier en daar water lekt of uitspuit. Bizar om te zien.

De wandeling zelf is via een goed pad met hier en daar trappen en leuningen op gevaarlijke stukken. Net iets minder dan 1km tot het einde aan een klein uitzichtplatform op de prachtige Toketee Falls, met mooie basale kliffen ernaast en veel mos onderaan. Terug naar de parking is via dezelfde weg.

Na dit mooie bezoek rijden we verder en stoppen nog bij Clearwater Falls, een kleine waterval met vooral veel boomstammen en mos, ook best mooi. Deze waterval zie je op slechts 100m van de parking. We eten hier ook nog een cupcake en een muffin alvorens we weer verder rijden.

We zien langs de weg nog de fotogenieke Mount Thielsen verschijnen. We zijn nu vlakbij de noordelijke ingang van Crater Lake National Park. Na het tonen van onze pas en bewijs van identiteit rijden we algauw langs de west kant van Crater Lake. Ondertussen is het weer prachtig met veel zon, maar door de hoogte is het hier wel fris, zo'n 10°C. We stoppen voor een eerste zicht op het diepste meer van Noord-Amerika met waarschijnlijk het properste water ter wereld. Er vloeit geen enkele rivier of beek in naar dit meer, het water is puur van regen en sneeuw.

We rijden door tot aan de Lodge om in te checken. We verblijven hier 2 nachten. Het is duur, zeker in vergelijking met wat je krijgt, maar draait allemaal om locatie, locatie, locatie. En het zal natuurlijk niet goedkoop zijn om hier op zo'n afgelegen hoge locatie een historisch gebouw te onderhouden en uit te baten. Na het inchecken lopen we nog langs de rand naar het Rim Village café, en eten doen we vanavond bij het iets lager gelegen Mazama Village.

Een relax dag vandaag, dag betekent wat langer uitslapen en alles op het gemak. We ontbijten op de kamer met cornflakes en een muffin en bekijken samen wat we vandaag willen doen. We beginnen met een bezoek aan het visitor center en bijhorende park store. Ze hebben er mooie stickers, t-shirts en zoveel meer.

Na het bezoek rijden we de volledige rim drive rond Crater Lake, tenminste zo volledig als het kan. Want op het einde is de weg afgesloten voor enkele kilometers tot aan het visitor center. We stoppen bij de mooiste uitzichtpunten zoals Watchman Overlook aan de westkant en Cloudcap aan de oostkant, we stoppen er ook voor een lunch Pic-nic. Als laatste uitzichtpunt is er nog Phantom Ship overlook, waar er uit ziet als een klein eiland in de vorm van een spookschip (met wat fantasie). Dit is eigenlijk het oudste gesteente in Crater Lake, want dit is een restant van een originele lava cone op de zijwand van vulkaan Mt. Mazama voor de grote uitbarsting die de volledige berg omvormde in de diepe Caldera die we nu Crater Lake noemen.

We kunnen net voor de wegafsluiting nog afdraaien naar de Pinnacles Rd, die doodloopt na een tiental kilometers bij de Pinnacles. Dit zijn ook vulkanische overblijfselen, namelijk spitsen in as-steen die vormden toen stoom ontsnapte door de aslaag die gevormd werd door de uitbarstingen. Het stoom verharde het as en zo bleven na erosie de spitsen over terwijl de rest van de zachtere as-steen weg is. Je kan ook een kleine 1,5km wandeling doen langs de spitsen. Een leuke kleine stop. Eerder vandaag werden we opnieuw "geducked", dat is wanneer een collega jeep-rijder een eendje op je auto achterlaat ter appreciatie van jouw auto. We komen hier de vermoedelijke "dader" tegen en slaan een praatje met het gepensioneerd koppel uit California die zo blijkt heel de V.S. rond te reizen met hun RV en Jeep.

Na de wandeling en de babbel keren we terug via de Rim drive in omgekeerde richting tot aan de Lodge. Hier ontspannen we even in de grote zaal met een drankje. Koffie voor Stephanie en een frisdrank voor mezelf. Alhoewel, die koffie moesten ze even gaan zoeken. Amerikanen zijn zo verschillend van Europeanen. Koffie drinken ze eigenlijk meestal enkel 's morgens in grote bekers to-go. Ze kennen de koffie met gebak cultuur van Europa niet, want een zonde.

Na deze pauze gaan we nog terug op weg naar Watchman Overlook, waar we de wandeling doen naar Watchman Peak. Een pittige korte wandeling omhoog via switchbacks naar de top, op deze hoogte is de lucht duidelijk ijler (en koud) wat het extra lastig maakt. Op de top hebben we een prachtig zicht, met het mooie gouden late namiddag licht. Het is ondertussen 18hr geworden en we krijgen honger, dus keren we terug naar de auto en rijden tot aan Mazama village waar we terug eten bij Annie's. Na het eten keren we terug naar de lodge en zitten nog een tijdje in de grote zaal in de zetels te lezen.

na het ontbijt op de kamer met cornflakes, genieten we nog van het uitzicht op het bankje op het terras van de lodge. Het is nog steeds blauwe hemel en volop zon. Gelukkig is die zon er om ons een beetje op te warmen, want het is een frisse 8°C.

Na het uitchecken gaan we op pad en rijden zuidwest, richting Medford, onze laatste overnachtingsplaats in Oregon. Na zo'n 45min rijden zijn we het park verlaten en bevinden ons in het Rogue River-Siskiyou National Forest, waar onze eerste stop de korte wandeling is langs de Rogue River Gorge Trail. Hier gaat de Rogue River door een smalle kloof in vulkanisch gesteente. Een wandeling van 5 minuten langs enkele mooie viewpoints op een asfalt padje.

De volgende stop is de Rogue River Natural Bridge. Maar eigenlijk is dit geen natural bridge in de klassieke zin, want dit is geen opening die uitgesleten is door water of wind. De Rogue river doet hier namelijk een verdwijningstruc, de rivier verdwijnt in een ondergrondse tunnel, en komt er 50m verder weer uit. Die ondergrondse tunnel is een oude lavatube gevormd door lavastromen van langs geleden. Zeer uniek en mooi om te zien. Ook weer bereikbaar via een korte wandeling van nog geen kilometer.

We rijden verder zuidwaarts en slaan af bij Prospoect Point, waar we stoppen voor een boswandeling naar uitzicht op Mill Creek Falls & Barr Creek Falls. We combineren ook met de korte wandeling naar Avenue of the Giant Boulders. Op beide watervallen heb je een iets veraf zicht van de overkant van de kloof. De wandeling naar de boulders brengt je dichterbij de rivier, waar deze langs enorme grote rotsblokken naar stroomt. Terug bij de auto aangekomen eten we eerst een lunch met cornflakes (weeral ja!). Alhoewel ik vind dat deze soort naar karton smaakt.

Ondertussen is het 1 uur in de namiddag en zijn de Rode duivels begonnen aan hun wedstrijd tegen Senegal voor de 16de finales. We luisteren mee in de auto via de VRT radio stream. We rijden nu via de mooie OR Hwy 62 richting Medford. Een middelgrote stad in het zuiden van Oregon. Onderweg zakt de moed ons in de schoenen bij de 0-2 achterstand. In Medford aangekomen stoppen we bij een leuke coffee place om te genieten van een drankje. Juist als we genieten van onze drank scoort Lukaku voor de Belgen de eerste goal, we beginnen er weer in te geloven en dan volgt al snel de gelijkmaker. Er is weer een korte pauze voor de verlenging beginnen, en we rijden vlug naar ons hotel om in te checken, het is ondertussen al 3 uur gepasseerd. In de hotelkamer aangekomen zap ik vlug door de zenders, maar helaas vind ik geen live uitzending van de match. Ook de Sporza/VRT stream werkt niet in het buitenland, dus zetten we ons bij het zwembad en luisteren weer via de radio en volgen mee op Google. Wanneer tijdens de laatste minuten van de 2de verlenging de penalty volgt en scoort zijn we helemaal opgefokt van de adrenaline. Want hebben ze het toch weer spannend gemaakt, te spannend eigenlijk. Maar de Duivels gaan door naar de 8ste finale.

Na deze overwinning gaan we terug op pad en bezoeken Ashland, een leuk stadje op zo'n 15min rijden van Medford. Dit stadje is vooral bekend van z'n Shakespeare festival, maar heeft een zeer leuke downtown waar we anderhalf uurtje door slenteren. In een sport-bar die we passeren zien we de match van de V.S. tegen Bosnia-Herzegovina starten, de winnaar wordt de tegenstander voor België in de volgende match. De bar zit goed vol en de sfeer zit erin. Wij besluiten terug te keren naar het hotel en lezen daar nog even bij het zwembad.

Wanneer we in het restaurant zitten voor ons avondeten, blijkt dat de Team USA hun latch gewonnen heeft. Jammer genoeg voor ons zitten wij net een paar uurtjes op het vliegtuig huiswaarts als de wedstrijd België - USA voor de 8ste finale zal plaatsvinden. In principe zijn de Duivels de betere ploeg, maar USA heeft natuurlijk het thuisvoordeel.

De laatste dagen van de reis zijn aangebroken. Na onze ochtend routine checken we uit en gaan eerst nog eens langs bij enkele winkels. Bij REI kopen we 2 lichte kampeerstoeltjes die we in het vervolg kunnen meenemen op onze roadtrips. We hebben sinds enkele jaren ook een frigobox-zak die we meenemen, zo hoeven we die niet te kopen en wegsmijten op het einde.

We gaan weer op pad, we rijden zuidwaarts en algauw steken we de staatsgrens over en zijn terug in California, tot zover onze roadtrip in Oregon dus. In Yreka gaan we de interstate af en eten een lichte lunch bij McDonalds. In plaats van terug de interstate te nemen richting Redding, nemen we de CA-3 Highway via Trinity Center. Deze bochtige weg gaat door de Trinity Alps, een bergachtig gebied. Er zijn slechts enkele kleine dorpjes die we voorbijkomen.

Ter hoogte van Whiskeytown National Recreation Area slaan we af op een korte zijweg richting Crystal Creek Falls. Deze waterval kan je bezoeken via een makkelijk pad van 1km heen en terug. Het blijkt ook een plek te zijn waar lokale tieners zwemmen in het water, met wat muziek en ambiance. Wij doen niet mee, maar vervolgen onze route

We stoppen nog even bij het visitor center van Wishkeytown National Recreation Area, waar we even een praatje slaan met de medewerkers. Ze kennen België, zijn er zelfs al geweest, en fan van ons bier. Met panelen wordt uitleg verschaft over Whiskeytown, een gold rush mining stadje dat volgens legende zijn naam kreeg door een vat whiskey die van de kar rolde en in de beek bij het stadje. De locatie van het oude stadje ligt nu onder het stuwmeer dat ontstaan is met de aanleg van de dam.

We vervolgen onze route en naderen nu Redding, onze slaapplaats voor vanavond. We rijden even door downtown Redding, wat mooi aangelegd is en gaan dan naar Barnes & Nobles, een grote boekenwinkel, waar ze ook een koffiebar hebben. Daarna bezoeken we nog even de Mt. Shasta Mall en de Macy's department store.

We gaan nu eerst inchecken in ons hotel voor vanavond. Daarna gaan we nog op pad om de befaamde Sundial Bridge van Redding te bezoeken. Een grote voetgangersbrug in het Turtle Bay park, ontworpen door Santiago Calatrava, onder andere ook de ontwerper van het opera huis van Valencia. We wandelen de brug over en nemen enkele foto's. Er is best veel volk in het park, we zien ook voorbereidingen voor de komende Nationale feestdag.

Het ontbijt bij Hampton Inn is één van de betere continental breakfasts tot nu toe, maar het is er wel heel druk. Stephanie is ondertussen een fervent PB&J (peanut butter & jelly) aanhanger geworden. Het ontbijt smaakt en dat is het belangrijkste.

We verlaten Redding en rijden zuidwaarts, eerst een stuk I5 interstate en dan gaan we eraf richting Chico waar we iets verder even stoppen aan Butte Creek Watershed Overlook, waar je een soort van "mini grand canyon" ziet. In Chico stoppen we nog bij Starbucks voor een drankje en dan nemen we CA Hwy 99 & CA Hwy 70 richting Sacramento.

Aangekomen in Sacramento, rijden we eerst naar The Whole Foods Market, waar het ongelofelijk druk is. Wij stellen elk een slaatje samen aan de salad bar en eten het op uiten aan een tafeltje, terwijl we de drukte op de parking gade slaan, er is zelfs file om de parking op te rijden, wellicht omdat het morgen July 4th is, hun onafhankelijkheidsdag en mensen nu nog volop inkopen doen.

Na de lunch rijden we naar downtown Sacramento waar we het state capitol van California (ja, Sacramento is de hoofdstad van California!) bezoeken. Allé, ten minste de buitenkant, want het blijkt gesloten, zij nemen hier vandaag hun feestdag van morgen. Ambtenaren hé

Na even rond te wandelen, zoeken we snel de schaduw op, want het is hier ook zeer warm (32°C). We nemen terug onze auto en rijden iets verder naar Old Town Sacramento at the Waterfront. Het is enkele straten groot en bevat deels originele gebouwen van de begin dagen van de stad, tijdens de Gold Rush, en vooral veel nagemaakte gebouwen vol met winkeltjes. Het is eigenlijk vooral een commerciële bedoening.

We slenteren langs de vele winkeltjes, en zien hier en daar toch wat origineels en mooi, naast veel brol. We sluiten af met een koffie en koude chocolade drank in een kleine maar leuke koffie & thee zaak.

Na het bezoek aan Sacramento rijden we zo'n 15min verder naar universiteitsstadje Davis, waar we overnachten. In het hotel aangekomen spring ik nog even in het zwembad. We eten vanavond bij Inn-N-Out, een bekende fastfood keten hier aan de westkust.

Na het ontbijt, dat zeer druk was, checken we uit en laden alles in de auto. We rijden eerst naar downtown Davis, waar op zaterdagvoormiddag een farmers market is. Ik heb het gisterenavond nog gecontroleerd, ook op de 4th of July gaat de markt door.

Als we 1 blok genaderd zijn blijkt de weg afgesloten voor een wielerwedstrijd. Ik zie nog een plekje om te parkeren en we wandelen naar de market. De wielerwedstrijd lijkt een klein lokaal evenement, niet veel coureurs en niet veel toeschouwers. De markt zelf is wel een aanrader, veel kraampjes met vers (en soms biologisch) fruit. Leuk om door te wandelen, en Stephanie drinkt nog een koffie van een lokale koffiebrander. Er hangt hier een leuke sfeer op dit marktje.

We gaan terug op pad en rijden een stuk via de interstate richting San Francisco. Het is druk op de baan. Misschien komt het door dat we de 4th of July zijn, de national feestdag van de V.S. Het kwam tot onze attentie dat in San Francisco ze vanavond een grote vuurwerkshow doen vanaf de Golden Gate Bridge, ze sluiten zelfs de bug volledig af vanavond tussen 21hr en 22hr.

Net voor Vallejo gaan we de interstate af en rijden via de San Pablo bay en de Marin headlands. Maar eerst stoppen we nog in San Rafael, voor lunch. We stoppen bij de Whole Foods Market voor een slaatje van de zelf bediening salade bar. Je schept wat je wil in het doosje (keuze uit groentjes, coleslaw, kip, bacon, sausjes, ...) en er wordt gewoon 1 prijs per gewicht gehanteerd. Zeer handig voor een lekkere lunch. We eten die buiten op aan een tafeltje. Het is ook hier weer een drukte van jewelste. Het is hier ook een stuk frisser dan in Sacramento.

Na de lunch rijden we verder op US Hwy 101 richting de fameuze Golden Gate Bridge. We willen eerst nog een kleine wandeling doen op Hawk Hill om de brug te bewonderen en fotograferen. Wanneer we naderen is het file aan de afslag, Stephanie merkt nog op dat er waarschijnlijk al mensen zijn die nu gaan kamperen aan die viewpoints voor het vuurwerk van vanavond.

Als het uiteindelijk lukt om af te rijden en we aan Hawk Hill komen staat het er bomvol met auto's, ook al fout geparkeerd. Dat zal dus niet lukken om hier nog te wandelen. De brug zit trouwens ook weer grotendeels in de mist, maar dat is een typisch San Francisco probleem. Als we keren en terugrijden passeren we ook nog Battery spencer met het meest gekende viewpoint van de brug. Ik zeg passeren, maar het is stapvoets rijden en chaos, want men staat al in 3 dubbele rijen geparkeerd. En inderdaad veel mensen met dekentjes en frigoboxen. Die komen hier nu al 8 uur op voorhand kamperen voor het vuurwerk.

We geraken uiteindelijk weer op de Hwy 101 en rijden de befaamde brug over, blijft een indrukwekkend staaltje bouwkunde. Je moet trouwens toll betalen om ze over te rijden in de richting van San Francisco, maar die toll is nu volledig digitaal te regelen via een website of via de autoverhuurder. We rijden nu downtown San Francisco binnen en rijden naar ons hotel, we zijn beetje te vroeg om al in te checken, dus parkeren we de wagen en gaan eerst naar de Starbucks op Union street. Na het inchecken gaan we nog op pad en verkennen Union street en Fillmore street.

In Fillmore street blijkt een Jazz festival gaande, en de gehele straat is verkeersvrij met kraampjes. De meeste kraampjes zijn wel aan het opkuisen want er zijn natuurlijk vieringen vanavond. Wij lopen nog wat rond in Japantown, en bezoeken de Japan Center Mall en eten avondeten bij Panda Express, wel een bankje, want het was enkel take-out door het festival.

'S avonds wandelen we nog naar Marina Green, om het vuurwerk te bekijken. Het is een uitzonderlijke viering, want het is de 250e verjaardag van de V.S. en het vuurwerk wordt afgeschoten vanaf de Golden Gate Bridge, want nog maar 2x eerder gebeurd is. We wandelen samen met duizenden anderen richting Marina Green. Daar aangekomen is de brug met moeite zichtbaar.

Als om 21h30 het vuurwerk start blijkt het inderdaad een grote teleurstelling want het is slechts met moeite zichtbaar vanaf onze locatie. We vertrekken al weer na 5 min en met ons nog veel anderen. Maar zo lees ik deze ochtend is het een jaarlijks fenomeen door de vele mist.