Het tijdsverschil speelt ons parten waardoor we om 3u al wakker zijn. Is echt nog geen uur om op te staan dus lekker koffie op de kamer, beetje TV kijken, Daisy schrijft het verslagje van gisteren en tussendoor nog wat indommelen en slapen.
Om 7u zijn we beiden klaarwakker dus schieten we maar in actie, douchen en ontbijten en om 9u vertrekken we richting downtown Chicago. Het is heel rustig op de weg dus kunnen we zonder stress rijden en genieten van het uitzicht op de skyline van Chicago. Bij de tollbooths nemen we de verkeerde rij en rijden dus door zonder te betalen… wordt dit onze eerste boete??? Ik denk dat we het wel zullen horen als we de auto terug inleveren.
Rond 9u30 zijn we in de stad en vinden een parkeerplaats vlak bij Lou Mitchells Restaurant, een van de plaatsen uit de hoogdagen van Route 66. Het is daar superdruk dus beperken we ons tot een foto en we wandelen de stad in. Koffie bij Starbucks, bezoekje aan het visitors center, onderweg onze ogen uitkijken naar alle hoge gebouwen (en een stijve nek van steeds omhoog te kijken), Millennium Park met de leuke fonteinen en het kunstwerk The Bean, foto’s bij het beginpunt van Route 66, Grant Park met Buckingham Fountain (die uit Married with Children) en daarna wandelen we terug naar de auto. Het is ondertussen al 13u en snikheet. Het is zo maar eventjes 100° !!!! Ik weet niet precies hoeveel dat is in Celsius maar drukkend heet en zwoel, dat wel!
Het ritje met de auto naar Shedd Aquarium brengt wat verkoeling dankzij de airco. Is eigenlijk te gek voor woorden, hebben we een cabrio maar moeten we het dak dichthouden omdat het anders niet te doen is van de hitte. En dan noemen ze Chicago The Windy City….. waar is die koele wind als je hem nodig hebt 
Bij het aquarium staat een superlange rij en we hebben geen zin om een uur te staan bakken in de zon dus dat bezoekje slaan we maar over. Worden dus ijsjes in het park en genieten van het utzicht. Rond 15u besluiten we terug te gaan naar het hotel. Is ondertussen een heel stuk drukker in de stad dus we doen er iets langer over dan deze morgen. Nu betalen we wel netjes de tolweg en om 16u zijn we terug in ons hotel. Tijd voor een frisse duik in het zwembad! We zin doodmoe, niet zozeer van het wandelen maar meer van de slopende hitte dus als we even gaan liggen op bed zijn we al vlug in dromenland. Gelukkig hadden we de wekker gezet want we hebben nog een opdracht te vervullen! (zie het verslagje over de Kiekenstraat Opdrachten) Dus om 20u kleden we ons om en in vol ornaat vertrekken we om 20u30 terug naar de stad.
Eten en foto’s bij de Rock-’n-roll McDonald’s en daarna op zoek naar het supergrote beeld van Marilyn Monroe. Staat nog niet zo lang bij Michigan Avenue en we vinden en zien het wel maar kunnen niet stoppen. We moeten doorrijden en willen terugkeren voor een foto maar dan rijden we verkeerd en zijn even onze weg kwijt in de straten van Chicago. Na een half uurtje rondtoeren geven we het op en keren terug naar het hotel. Dan maar geen foto van een reuzegrote Marilyn. Weer een excuus meer om nog eens terug te komen 
Om 23u30 zijn we doodmoe maar tevreden terug bij ons bedje. Was een lange,superhete dag maar wel heel leuk. Nog even de foto’s overzetten op de pc, verslagje moet wachten tot later want we hebben toch geen internet en dan lekker slapen. Morgen begint onze Route 66!

De Kiekenstraat Opdrachten DEEL 1 (zondag 31 juli)
Mijn lieve, gekke, fantastische ex-collega’s uit de Kiekenstraat kwamen met leuke cadeaus naar de trouw (waarvoor nog eens een dikke merci)
Een onderdeel daarvan was het boekje over Route 66 en de bijbehorende zelf verzonnen opdrachten die we moeten uitvoeren onderweg. (Naar ik heb vernomen hebben we die vooral te danken aan het verknipte brein van Andy, correct me if I’m wrong LOL)
Route 66 gaat door 8 verschillende staten : Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californie. En in elke staat hebben we een opdracht uit te voeren.
Ook al moeten we wat aanpassingen maken en creatief bezig zijn, we doen ons best om die allemaal op een of andere manier uit te voeren.
Dus hier volgt opdracht nummer 1:
Chicago, Illinois. In the rock-’n-roll McDonald’s voor een romantisch hamburgermaal in trouwkledij, opgepast voor ketchupplekken…
Vandaag stond een dagje Chicago op het programma. Even opgezocht waar die speciale McDonald’s te vinden is en ligt niet echt op de route maar voor een hamburger rijden we graag een blokje om  Dus na het afwerken van ons dagprogramma (zie het ander verslagje) doen we dus een omweggetje naar de Rock‘n’Roll McDonald’s.
We hebben onze trouwkledij mee (ja, ik heb het allemaal in de valies gekregen) maar door de hitte zag ik dat echt niet zitten om daar een hele dag mee rond te lopen. Ik ben maar een klein beetje gek hé LOL. Dus spullen heel de dag meegenomen in de auto en we gingen dan wel eens bekijken waar we ons konden omkleden. Om 15u toch maar terug naar het hotel en na een duik in het zwembad en een dutje kleden we ons om en rond 20u30 vertrekken we in vol ornaat terug naar de stad. Is nog steeds warm maar we kunnen rondrijden met het dak omlaag. Is wel speciaal, rondrijden in een cabrio in je trouwkleed, we hebben veel bekijks 
Bij de McDonalds nemen we eerst een foto buiten en dan naar binnen. Ik loop steeds te lachen want vind dit zo grappig en alle mensen kijken naar ons en feliciteren ons. Hamburger eten, foto’s nemen en dan vlug terug naar buiten. We doen nog een ritje in de stad (op zoek naar Marilyn Monroe en verkeerd gereden) en rond 23u30 zijn we terug in het hotel.
Opdracht 1 geslaagd zou ik zo zeggen!!!! 

Vandaag onze eerste dag rijden op route 66!
Terug al vroeg uit de veren (alle, ik toch ) en na een lekker ontbijt pakken we de spullen en vertrekken om 8u30. Vandaag rijden we van Chicago naar Springfield. Het eerste stuk loopt door de stad maar wegens het drukke verkeer op maandagmorgen besluiten we om te starten in Romeoville, even buiten de stad. Dus een stukje snelweg en dan begint eindelijk de echte oude route 66. We hebben het roadbook maar hier in de staat Illinois staat de oude route heel goed aangeduid. Rond 10u30 zijn we in Joliet en daar bezoeken we het welcome center, ze hebben daar ook een leuke route 66 afdeling en de vrijwilliger van dienst verteld ons zoveel zaken dat we daar toch zeker anderhalf uur blijven hangen. Begint al goed, we zitten al achter op schema dus dat belooft! Rond 13u zijn we in Wilmington en gaan we een hapje eten bij The Launching Pad. Een drive in restaurant met de grote Gemini Giant voor de deur. Is 1 van de 3 overgebleven Muffler Men die vroeger langs de route stonden als reclame voor meestal autozaken. We volgen verder de route met stops in Dwight, Odell, Normal en Atlanta. Allemaal kleine leuke plaatsjes langs de route met leuke dingen om te zien en veel foto’s te nemen. In Atlanta staan ook een 2de giant muffler men. Ondertussen is het al 17u30 en door de vele stops die we maken schiet het niet echt op. Het is allemaal heel leuk en je ziet zoveel leuke plaatjes onderweg maar we willen vanavond toch in Springfield zijn dus even doorrijden. Daar komen we moe maar tevreden eindelijk aan om 19u. Vonden eerst het hotel niet en moesten wat rondrijden (de co-piloot had even niet goed opgelet, haar hersenen waren aan het smelten ) maar eindelijk hebben we het toch gehaald. Nog vlug een hapje gaan eten in The Cozy Dog, hotdogs op een stokje gedoopt in deeg en gebakken in de frituur (klinkt weer eens heel gezond maar was zo lekker) Om 20u zijn we eindelijk geïnstalleerd in het hotel, Route 66 hotel & conference center, en kunnen we gaan slapen. Heb nog steeds geen internet dus dat is even balen maar werkt nog vlug de foto’s en het verslag bij en kruip dan in bed. Was een lange en vermoeiende dag met heel veel dingen te zien. En terug temperaturen rond de 95°. Hopelijk lukt het ons morgen beter om toch een beetje op schema te blijven want anders komen we doodmoe terug naar huis  En we hebben vandaag ook voor de eerste keer getankt….. 10 gallon = 40 liter voor 38$ = ongeveer 26euro…… Marc houd zich nog steeds netjes aan de aangegeven snelheid ook al denk hij soms dat hij rijdt als een slak, 55 mijl per uur is denk ik 90km per uur maar met die auto zou je dat niet zeggen, rijd zo soepel dat je niet merkt hoe snel je rijdt. En af en toe laat hij toch al eens de gaspedaal wat verder gaan want hij vindt dat geluid zo mooi LOL mannen hé! ………. Slaapwel!

Vandaag gaan we van Springfield naar Saint Louis. We komen een beetje laat op gang en zijn pas klaar om te vertrekken om 9u30. In het hotel in Springfield hadden we geen ontbijt dus rond 10u30 beginnen onze maagjes te grommen en stoppen we bij een lokale zaak. Scrambeld eggs en toast en voor Marc een omelet. Koffie wordt steeds gratis bijgevuld dus is een goede zaak voor Marc. Hij loopt dan ook happy en heeft het lef om aan twee agenten die komen eten te vragen of ze met mij op de foto willen. We hebben weer eens veel bekijks maar iedereen is supervriendelijk, vooral als we zeggen dat we op honeymoon zijn. Heeft toch wel effect 

We rijden verder de route en hebben de nodige fotostops. Vooral die oude gerestaureerde tankstations zijn leuk.

Rond 12u30 zijn we bij Henry’s Rabbit Ranch. Henry heeft daar al jaren een gift shop met als extra attractie een hoop konijnen in het kleine winkeltje. De man verteld honderduit verhalen over de konijnen en de reizigers langs route 66. Na de nodige foto’s en aankopen zijn we na een half uurtje kletsen weer op weg. Marc had gisteren een route 66 pet gekocht om zijn bolletje te beschermen tegen de zon en koopt nu overal waar we stoppen een pin. Heeft zo al een hele collectie en zijn leuke souvenirs.

Om 14u30 zijn we bij de Chain of Rocks Bridge. Dat is een oude brug over de rivier Mississippi en die was vroeger een deel van Route 66 maar wordt nu enkel nog gebruikt als fiets en wandelroute. Het speciale aan die brug is dat er in het midden een knik zit, is een speciaal zicht. We beginnen aan de tocht en willen tot halverwege geraken maar Marc houd het zolang niet vol. Is toch wel een hoge brug en de hoogte speelt hem parten dus keert hij maar terug. Ik loop verder naar het midden voor de nodige foto’s en ben gaar gekookt tegen de tijd dat ik terug bij de auto ben. Is vandaag weer eens een superhete dag, 105° in de zon, en het zweet druipt me af. Marc staat bij op te wachten met een drankje en een lekker bakje fris fruit en zo kan ik een beetje bekomen. De brug en de Mississippi vormen de grens tussen Illinois en Missouri en als we verder rijden over de nieuwe brug rijden we dan ook de volgende staat binnen.


Even een vlugge stop aan het welcome center voor de nodige info en folders en dan op weg naar het hotel. Weer hebben we geen wired internet op de kamer dus dat begint nu toch een probleem te worden. De man van het hotel raad ons aan om een usb modem te gaan kopen dus dat doen we dan maar. Een mobiele modem en een maandabonnement en ik heb eindelijk internet!
We hebben echter geen tijd om nu al veel dingen te schrijven want we hebben een afspraak met Patricia en haar dochter Ali. Zijn facebook vrienden waar ik al jaren contact mee heb en is nu wel eens leuk om hun ook in levende lijve te zien. Patricia komt ons om 19u oppikken aan het hotel en samen gaan we uit eten. Is een leuke gezellige avond en om 22u zijn we terug in het hotel. Eindelijk wat tijd om de eerste verslagen en foto’s op de blog te zetten en dan toch maar gaan slapen. Was weer eens een lange en hete dag maar zo leuk.

De hitte blijft duren en wordt steeds erger wat maakt dat we slecht slapen en vroeg wakker zijn. De vochtigheid maakt dat alles klam aanvoelt en ik loop te snotteren en hoesten. Is hier toch echt geen gezond weertje. Zelfs de vliegen vallen dood in onze auto, zo heet is het.
Vandaag doen we eerst een rit langs route 66 die de buitenrand van Saint Louis volgt. Het is pas 7u30 als we vertrekken dus nog een beetje te doen qua temperatuur (het is nog maar 80° ) We passeren Calvary en Bellefontaine Cemetery en brengen daar een bezoekje. Het kerkhof is zo groot dat het toertje met de auto en de fotostops onderweg ongeveer anderhalf uur in beslag nemen. We kijken onze ogen uit naar al de monumentale graven en ik neem foto’s van al die fantastische beelden. We zien ook een paar wasbeertje in de bomen, is leuk om ze in levende lijve te zien nadat we er al verschillende keren een paar zijn tegengekomen doodgereden op de weg. Het is 9u45 als we het kerkhof verlaten en de temperatuur is ondertussen al opgelopen tot 95°, de vochtigheid druipt van de bomen en van ons hoofd. Tijd om een nieuwe drankvoorraad in te slaan. We volgen verder route 66 en komen langs Ted Drewes Frozen Concrete. Een zaak uit de hoogdagen van Route 66 maar nog steeds actief. Spijtig genoeg zijn ze nog gesloten dus nemen we enkel wat foto’s.
We rijden verder en doen onderweg nog wat boodschappen en dan rijden we richting St.Charles. Daar is een grote sportwinkel, Bass Pro en gaat Marc een nieuwe hengel kopen. De winkel is supergroot, de hengels spotgoedkoop in vergelijking met in Nederland en Marc is in de 7de hemel (weeral ). Marc koopt een hele visuitrusting met nieuwe zonnebril en een visvergunning voor morgen en na een uur zijn we terug op weg. Een hapje eten en tanken en dan terug naar het hotel. Het is veel te heet om in de stad te gaan rondlopen (het is ondertussen 105°) dus besluiten we maar even wat bij te slapen.
Om 17u zijn we uitgeslapen en gedoucht en klaar voor de stad. We rijden naar de Arch. Is indrukwekkend om te zien, die grote ijzeren boog aan de rand van de Mississippi. Je kan met een speciale lift/kabelbaantje helemaal tot bovenaan maar dat is niets voor Marc dus blijven we lekker met onze voetjes op de grond. Maar het is te heet om een stap te verzetten dus nemen we een romantisch alternatief en doen een ritje in een koets. We nemen de half uur durende toer want om 19u hebben we een dinner reservation op de boot. Is een heel aangename manier van rondtoeren met het verkoelende briesje langs de rivier. Om 19u gaan we aan boord van de Tom Sawyer Riverboat. Was de tweede Kiekenstraat opdracht dus meer daarover in een ander verslagje.
Om 22u wandelen we terug voorbij de Arch naar onze auto. Onderweg zien we nog twee meisjes die in de handboeien worden geslagen door een lokale politieagent. Was wel een grappig zicht, een politieman op de fiets die 2 meisjes arresteert. Vraag mij af wat ze hebben misdaan en hoe ze dan worden meegenomen 
We rijden terug naar het hotel en komen terecht in onze eerste file wegens werkzaamheden dus zijn we pas rond 23u terug. Ik zet nog even de vele foto’s over op de computer en Marc moet nog even op facebook terwijl ik de route voor de volgende dag bekijk. Verslagjes moeten nog even wachten want om middernacht kruipen we toch maar in bed. Morgen terug op route 66……

De Kiekenstraat opdracht DEEL 2 (woensdag 3 augustus)

Missouri, de 2de staat op onze route dus ook de 2de opdracht:

St-Louis, Missouri. Bootje varen in stijl op de Mississippi, zoals in de goede oude tijd met een radarstoomboot.

Na een lange hete dag (zie het andere verslag) en een verkwikkend dutje en douche waren we om 17u klaar om naar de stad te vertrekken. Ik had vanuit thuis al de nodige info opgezocht en geboekt voor een evening diner cruise. Om 19u konden we aan boord gaan van de Tom Swayer, een van de twee riverboats. We werden eerst nog gefotografeerd (leuke souvenirfoto’s) en kregen daarna onze gereserveerde tafel toegewezen. Er was live muziek aanwezig, twee grappige mannetjes die op banjo en piano dixieland speelden. Maakte het plaatje helemaal compleet. Het eten was lekker, kip en vlees met asperges en cheesecake als dessert. Koffie met liters voor Marc en cola voor mij. Enkel de frisdrank was niet inbegrepen in de prijs en moest later nog betaald worden. Onze serveerster was een hele leuke meid die ons de hele avond in de watten legde. Het eten werd geserveerd tijdens het eerste deel van de tocht zodat we daarna nog voldoende tijd hadden om op het dek te genieten van de zwoele avond. Was zo aangenaam om na zo een hete dag toch nog buiten op het water te kunnen vertoeven en een beetje afkoeling te voelen. We hadden een prachtig uitzicht op de Arch en hebben heel veel foto’s genomen. Op het einde van de tocht wou ik de drankjes gaan betalen maar toen bleek dat onze serveerster dat al had geregeld. Marc had haar aan tafel al 10$ fooi gegeven en dat vond ze blijkbaar te veel want tegen mij zei ze dan “the drinks are on me” ……dat willen we dus wel meer horen. 
Overal rondvertellen dat je op huwelijksreis bent en soms gekke dingen doen heeft dus wel een positief effect (zoals Marc die perse een dansje wou doen op de boot terwijl ik mij doodschaamde omdat we de enige waren en iedereen ons bekeek, maar daarna kregen we wel applaus)
Wij vonden het een zeer geslaagde avond en dus opdracht 2 geslaagd!!!!!!

Vandaag stond op de planning om een middag te gaan kanovaren op de Meremac River en ondertussen kon Marc ook zijn nieuwe vishengel uitproberen. We waren voorbereid en hadden gisteren al een 1dags visvergunning gekocht maar toen we deze morgen naar het nieuws en weerbericht keken hebben we onze plannen moeten aanpassen. Er was onweer op komst en het zag er inderdaad heel bewolkt uit (het bleef echter heel warm dus dat bracht niet veel verkoeling).
Nieuw plan was dus om de kanotocht te laten vallen, gewoon te rijden en dan wel zien onderweg wat de dag ons zou brengen.
Vertrokken om 8u30 en het eerste deel van Saint Louis naar Allenton gaat via de snelweg. Aan exit 261 eraf en dan verder via de oude route 66. (Er bestaat nog een ander stuk route 66 van een oudere periode maar die doen we dan wel de volgende keer) Om 10u waren we in Stanton en brachten we een vlug bezoekje aan het Jesse James Museum. Of eerlijk gezegd aan de giftshop want 7$ per persoon vond ik toch wat veel voor zo’n klein museum terwijl je al heel veel kon zien in de gift shop. Na het kopen van een paar souvenirs en een babbel met een ander koppel route 66 reizigers (bleken Nederlanders te zijn die amper 20km van ons wonen, wat is de wereld soms toch klein!) reden we verder de route 66. Ondertussen begon het te regenen en met momenten was die zo hevig dat we bijna niets zagen dus even rustig aan doen. Korte stops onderweg in Cuba (stadje met veel prachtige muurschilderijen), Fanning (trading post met de grootste schommelstoel) en de Route 66 Motors & gift shop. Natuurlijk ook weer overal de nodige souvenirs gekocht, Marc zijn collectie pins op zijn pet begint serieus te groeien!
Tegen 13u waren we in Rolla, al een heel stuk voorop op schema want door het wegvallen van de kanotocht konden we verder rijden dan onze geplande nachtstop in Cuba. Tijd om een hapje te eten, het werd de Maid Rite, een kleine lokale diner aangeraden in het roadbook.
Back on the road om 13u30 en ook de zon was weer van de partij. Onweer was voorbij en direct schoot de temperatuur weer de hoogte in. Marc zijn handen begonnen te jeuken en elk klein riviertje dat we voorbij kwamen werd gecontroleerd op eventuele vismogelijkheden. Met de droogte van de laatste weken bleek dit echter niet zo evident. Rond 14u waren we in Arlington, een uitgestorven plaats met drie grotendeels vervallen huizen, een spoorwegovergang en een riviertje! Bleek echter op privéterrein te liggen dus dat was even balen voor Marc. De eigenares van het terrein kwam toevallig net aangereden en terwijl Marc nog aan het rondneuzen was maakte ik een babbeltje met mevrouw. En ik kreeg het voor mekaar dat we toch konden blijven en konden vissen in de rivier. Haar zonen werden opgetrommeld en reden ons voor op quads tot aan de rivier. Was een stukje rijden over ruw terrein en dan verder te voet maar Marc zag het volledig zitten. (ik wat minder want liep daar rond op slippers enkeldiep in de modder en rotsen maar je moet wat overhebben voor je nieuwbakken echtgenoot hé  )
Marc liep constant de rivier op en af met zijn nieuwe vlieghengel en ik nam de nodige foto’s maar na een uurtje werd het mij toch iets te heet daar in de zon en strompelde ik terug naar de auto. Half uurtje later kwam ook Marc terug tevoorschijn en gingen we de eigenaresse nog even bedanken en we konden terug op pad. Marc had kunnen vissen en was helemaal happy dus zijn dag kon niet meer stuk.
We besloten om toch verder te rijden naar Lebanon aangezien we nu toch al zo ver waren en er daar een heel leuk Route 66 motel is. Om 18u kwamen we daar aan en dat was net op tijd. We arriveerden samen met een Spaans koppel en we kregen de twee laatste kamers! 10 minuten later ging het “no vacancy” bordje branden en de volgende mensen hadden pech.
The Munger Moss Motel is heel bekend bij Route 66 reizigers en heeft een groot neonbord en echte jaren 50/60 motelkamers. De uitbaters zijn supervriendelijk mensen en ik heb een leuke babbel met Ramona. Ze vertelt over de geschiedenis van het motel en route 66 en ik krijg zelfs een oude kamersleutelhanger als souvenir. Ze belooft om s’avonds de neonborden voor ons aan te steken zodat we leuke foto’s kunnen nemen. We hebben geen zin meer om nog weg te gaan om iets te eten dus bestellen we een pizza die 20 minuten later netjes wordt geleverd aan onze deur. En daarna maken we nog een wandelingetje om het prachtige neonbord te bekijken en veel foto’s te nemen. Om 22u liggen we uitgeteld op bed (Marc met zijn voeten buiten bed wegens te klein, in de jaren 50 waren er zeker nog zo geen lange mensen hier LOL). Opnieuw een leuke dag, totaal anders als de vorige maar vol leuke belevenissen.

Om 6u30 worden we letterlijk ons bed uit gedonderd, er is een ongelooflijk onweer uitgebarsten!. Bij elke donderslag rammelt de hele kamer en de lucht wordt constant verlicht door honderden bliksems. Marc vind het allemaal fantastisch maar ik vind dit toch niet zo leuk. We proberen toch nog wat verder te slapen en om 8u30 zijn we klaar om te vertrekken. Het onweer is ondertussen gelukkig al weer voorbij. Het blijft wel regenen dus dat is even wel lekker afkoelend.
Geen ontbijt in het motel dus langsgaan bij lokaal Fay’s Diner. Leuke authentieke zaak maar het Amerikaans ontbijt ligt een beetje zwaar op de maag, ik denk dat we genoeg gegeten hebben voor een hele dag  pancakes, Scrambeld eggs en toast voor mij en western omelet met toast en frieten (ja, om 9u s’morgens, niet moeilijk dat veel Amerikanen zo dik zijn) voor Marc. En dat was dan nog een klein ontbijt in vergelijking met wat de andere gasten allemaal naar binnen speelden. De serveerster was ook wat verbaasd dat we geen dessert namen, kan je nagaan!
Dik gegeten zijn we om 9u30 weer op pad. Wegens de regen besluiten we een stuk te doen via de snelweg. We rijden tot exit 58 en gaan eraf bij Halltown. Even vlug bijtanken (terug spotgoedkoop voor Europese normen) en dan verder via de oude Route 66.
Onze eerste stop is in Paris Springs bij het Gay Parita Gasstation. Het is ondertussen 11u, de regen is weg en de zon brandt terug ongenadig. Op een uur tijd is de temperatuur opgelopen van 85° naar 100°! Drankje, babbeltje, foto’s en souvenirs en we zijn weer vertrokken. Volgende stop is Red Oak II. Dit is een volledig oud stadje, overgebracht naar een privéterrein en je kan er nu een wandeling maken door vervlogen tijden.
Mooi om zien maar nu voor vandaag veel te heet dus vlug foto’s nemen en rondgaan van het ene naar het andere schaduwrijke plekje.
Nog even vlug boodschappen doen in Carterville (onze drankvoorraad gaat er snel door met dit weer) en rond 15u passeren we de grens en zijn we in de 3de staat op onze route, we zijn in Kansas.
Stops in Galena en Baxter Springs voor de nodige foto’s en pins en een paar leuke babbels met de locals en voor we het weten zijn we al weer in een andere staat. De route 66 is maar ongeveer 13 mijl in Kansas en daarna ben je al in staat nummer 4, Oklahoma!
Temperatuur is ondertussen 112° F dus tijd voor ijsjes!!!!
We rijden dan even goed door en rond 18u30 zijn we in Vinita, onze slaapplaats voor vandaag. Het Route 66 motel ziet er maar vervallen uit en ze hebben geen kamers vrij (wat we eigenlijk niet zo erg vinden te zien aan de staat van het gebouw en de mensen die er rondlopen) dus op zoek naar iets anders. Het wordt de Holiday Inn. Vlug een hapje eten in Subway (iets gezondere sandwiches deze keer), dan een duik in het zwembad en daarna een wasje doen en de verslagjes en foto’s een beetje bijwerken. Om 24u vlug slapen want morgen is er weer een dag op de snikhete route 66 in Oklahoma.
(was goed dat ik vandaag een wasje kon doen want ik geraakte door mijn voorraad ondergoed. Had voor het zekerste vandaag extra broekjes gekocht maar die Amerikaanse maten zijn toch niet alles. Ik wist niet welke maat dus koos voor size 12, kassamevrouw zei dat die wel zouden passen. Ja hallo!!!!! Ze passen mij zeker, zelf Marc kan er nog bij LOL Achteraf zag ik dat er een maattabel op het doosje stond, ik blijk dus size 6 te moeten hebben ipv die tenten LOL)

De Kiekenstraat Opdrachten DEEL 3 (vrijdag 5 augustus)

Dit wordt een beetje een twijfelgeval. Even een extra woordje uitleg:
De opdracht luide als volgt:

Springfield, Kansas. Ga op zoek naar Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie Simpson..DOOOOH!!!!
Kansas is onze derde staat op de route dus 3de opdracht. Tot zover geen probleem. Route 66 in Kansas is echter maar 22 km lang dus we passeren niet zoveel plaatsen. En een plaats die Springfield heet al zeker niet want die is er niet in Kansas (toch niet dat ik weet). Er is wel een Springfield in Illinois en een Springfield in Missouri.
Springfield Illinois hebben we maandag aangedaan maar echt veel tijd om de stad te bezoeken hadden we niet. Het is ook de stad van Abraham Lincoln dus overal zie je Abe maar geen Simpsons. Springfield Missouri zijn we vandaag voorbij gereden wegens een te druk schema met zoveel andere dingen onderweg. Dus ook daar geen Simpsons gevonden. (We zitten onderweg wel constant te zoeken of we iets vinden, Marc keek zelf in de telefoonboek )
Toevallig zagen we gisteren wel een aflevering van The Simpsons op tv dus daar dan maar even vlug een foto van genomen. En om bij het tekenfilm thema te blijven, gekoppeld dan wel aan de staat Kansas…….. een foto van de echte Tow Mater uit cars  Zeg nu zelf, die is toch duizend keer beter dan The Simpsons……
Volgens ons is opdracht 3 dus ook wel geslaagd……
what are the points from the Belgian jury?????

Op bezoek bij Jerry, de auteur van ons roadbook
De wekker gezet om 8u30 want we hebben terug een lange dag voor de boeg. Ontbijten en uitchecken en om 9u45 back on the road.
Op de planning stond een carshow in Vinita maar we kregen te horen dat die maar deze middag begon en zo lang kunnen we niet wachten.
Een stuk terug gereden want Marc zag gisteren een leuke shop in Afton maar die was toen al gesloten. En het was de moeite van het terugrijden meer dan waard.
Afton Station/Route 66 Packards is een oud station/garage waar nu een giftshop is en een hele verzameling oude auto’s. Heel veel foto’s genomen en terug een leuke babbel met de eigenaars en we konden verder op stap met weer wat extra pins op Marc zijn pet (wordt meer een helm met al dat ijzerwerk maar zijn leuke souvenirs om te verzamelen)
Route 66 gevolgd voorbij Foyil en tot in Catoosa. Fotostop bij de Blue Whale en dan verder naar Bristow. Was ondertussen 13u45 en met grollende maagjes een vlugge stop bij Subway voor de lekkere sandwiches. Is ondertussen al terug 108°, de hitte houd hier maar niet op.
In Depew nog even de tank volgooien en de volgende stop is in Stroud. Koele drankjes in het Rock Cafe (de eigenaresse was de inspiratie voor het figuurtje Sally in de film Cars) en dan verder naar Chandler. Daar hebben we een afspraak met Jerry McClanahan, de auteur van ons roadbook. Hij tekent en schildert prachtige dingen met Route 66 als thema, schreef verschillende boeken en is een echte Route 66 kenner. Hij ontvangt graag reizigers om verschillende verhalen uit te wisselen. Ik had hem deze morgen gebeld en het was geen probleem om langs te komen. Hij nam ons mee binnen in zijn werkplaats/gallerij en we hadden een heel leuk babbel. Hij signeerde ons boek en gaf osn nog wat tips voor onderweg. Wij konden hem ook een nieuwtje vertellen over een stuk weg dat niet meer berijdbaar was en hij gebruikt deze info dan voor updates voor zijn roadbook. Na de nodige foto’s en het kopen van een paar tekeningen konden we terug op weg. Ondertussen was de temperatuur opgelopen tot 116°…..jullie kunnen je niet vorstellen hoe heet dat is! Maar er is onweer onderweg, we zien de dreigende wolken al in de verte aankomen.
Om 16u45 nog een stop bij het Warwick Seaba Station, een oude garage met nu een heleboel oude motoren i.p.v. auto’s. 0m 17u15 zijn we in Arcadia maar de round barn is net gesloten, dan nog een vlugge stop bij Pops, een grote zaak met een reuzegrote colafles en honderden verschillende frisdranken. We rijden vlug verder want in de verte zien we dat het onweer lelijk heeft huisgehouden, er was een blikseminslag en nu een grote brand maar die is gelukkig een heel eind weg. Toch zien we de dreigende rookwolken die onze kant opwaaien.
Rond 18u30 zijn we in Oklahoma City. We passeren voorbij het Capitol maar de batterij van mijn fototoestel moet het natuurlijk net nu opgeven. Morgenvroeg nog maar eens terugkeren om wat meer foto’s te nemen.
Nog vlug op zoek naar een hotel. We vinden een Hampton Inn vlak bij het museum waar we morgen naar toe gaan dus dat lijkt goed maar achteraf gezien was het toch niet zo’n goede keus. Oud en vervallen en de helft van de kamer lijkt afgebroken maar ja, het is toch maar om te slapen en voor 50$ mag je niet veel klagen hé.
We blijven lekker binnen en Marc ligt al vrij snel in dromenland en ik werk nog wat aan de blog. Is ondertussen ook beginnen regenen dus hopelijk is het morgen wat koeler. Slaapwel!

We zijn wakker om 8u en na ons karige ontbijt (dit hotel is dus echt geen aanrader) zijn we om 8u45 klaar om te vertrekken. Het museum gaat maar open om 10u dus we maken eerst nog een toertje in de stad. Opnieuw een stop aan het Capitol voor wat extra foto’s en dan een bezoek aan het memorial. In 1995 blies de Oklahoma bomber hier een gebouw op met veel doden als gevolg en op de plaats van het gebouw staat nu een indrukwekkend memorial.
We nemen de nodige foto’s en hebben een babbel met de opzichtster en kunnen daarna onze 5de opdracht gaan vervullen in het cowboy museum. We hebben 2u plezier in het museum (zie het andere verslag) en rond 12u beginnen we toch wel honger te krijgen. Een stop bij Wendy’s (wat ons trouwens een beetje is misvallen, de hamburgers bij McDonalds zijn toch veel beter  ) en rond 12u30 zitten we terug op route 66 richting Clinton.
Het is een korte rit vandaag met maar 1 geplande stop bij Lucille’s Roadhouse maar daar hebben we pech. Wij waren er om 15u15 en ze waren net gesloten. Dus even vlug foto’s nemen en dan maar verder rijden. Rond 16u zijn we lekker vroeg in Clinton en brengen we nog een bezoek aan het Route 66 museum. Is een leuk museum met heel veel info over route 66. Echt de moeite waard (ook weer leuke souvenirs gekocht, die extra valies zal zeker nodig zijn) Het oude motel rechtover het museum ziet er toch wat uitgeleefd uit en we zoeken toch maar iets anders. Volgens ons roadbook heeft Elvis hier ooit geslapen maar in zijn tijd zal dat wel een stuk moderner zijn geweest. Het wordt dan maar de Ramada Inn en dat valt reuze mee. We hebben een magnetron en koelkast op de kamer dus vlug boodschappen doen, een hapje eten lekker languit op het bed en een avondje rustig niets doen en vroeg gaan slapen.
(Bij Kmart hadden ze een tax free dagje en heel leuke kledij dus toch wat meer spullen gekocht dan enkel wat eten  ik heb nog wel plaats over in die nieuwe valies LOL )

De Kiekenstraat Opdrachten DEEL 4 (zondag 7 augustus)

We zijn in Oklahoma City en klaar voor onze 4de opdracht:

Oklahoma City, Oklahoma. Daar mogen jullie eens cowgirl en indiaantje spelen in het National Cowboy Hall of Fame

Het museum gaat open om 10u en wij zijn paraat. We bekijken de plattegrond en kijken een beetje rond in de verschillende zalen maar al vlug gaan we naar de kinderafdeling. Cowgirl en indiaantje spelen doe je het best daar. Er zijn niet echt veel indianenspullen maar we amuseren ons rot en lachen wat af. We gaan ook nog naar de zaal waar een klein frontier stadje is nagemaakt en ook daar hebben we heel wat lol, Marc berooft een bank en beland in jail, Daisy kookt een potje op de prairie en amuseert zich bij de rodeo. We zijn niet echt gekleed zoals het hoort maar we doen ons best. Binnenkort komen we bij de echte cowboys en indianen en doen we het nog wel eens over want we are having fun. De foto’s spreken voor zich dus ik denk dat ook deze opdracht wel weer is geslaagd.

De wekker loopt af om 7u30, uitgeslapen en klaar om te vertrekken om 8u30. Er was geen ontbijt inbegrepen bij het hotel dus even langs bij de supermarkt voor wat broodjes en een spuitbus verf. Hebben we later op de dag nodig dus dat komt nog wel. 
Veel stukken route 66 lopen vlak naast de snelweg of zijn er zelf helemaal onder verdwenen dus zijn we gedwongen om af en toe een stuk snelweg te nemen. Als de weg er vlak naast loopt maakt het niet veel uit als je op vlak land rijd en kan je wat tijd winnen door sneller te rijden dus dat doen we dan ook af en toe.
We nemen de snelweg tot aan exit 26 en hebben onze eerste fotostop in het plaatsje Sayre. Daarna verder via de oude route naar Erick. Hier is de Sand Hills Curiosity Shop maar we hebben opnieuw pech. Geen mens te bespeuren in dit boeregat dus geen foto’s van de twee lokale gekke muzikanten die de boel uitbaten. Zal weer iets worden voor het lijstje “volgende keer”.
We rijden verder naar Texola en om 11u passeren we de grens tussen Oklahoma en Texas. Staat nummer 5! Shamrock heeft een prachtig gerestaureerd diner/tankstation maar is zonde dat het niet meer volledig gebruikt wordt, de helft van de boel staat gewoon leeg.
We rijden verder naar McLean waar we tegen de middag aankomen en daar brengen we een bezoek aan het Devil’s Rope museum. Daarna iets zoeken om te eten maar dat blijkt niet zo evident. Een klein lokaal winkeltje/diner serveert pizza dus wordt het maar dat. 1 pizza voor 2 die we zelf niet helemaal opkrijgen, goed ding dat alles hier meevalt van prijs.
13u30 en terug op de route tot in Conway. En nu komt de spuitbus verf naar boven want we laten wat graffiti achter op de Bug Ranch. Zijn 5 oude volkswagen kevers met hun neus in de grond en vol gespoten met graffiti. Dit is dan wat ze noemen folk art. Is een satire op de beroemde Cadillac Ranch in Amarillo waar er 10 caddillacs staan maar dat doen we morgen. Dus nu even oefenen met de spuitbus en na de nodige foto’s terug op weg.
Laatste stuk snelweg tot in Amarillo en om 15u30 zijn we lekker vroeg op onze hotelkamer. Leuke kamer met western thema in The Big Texan, de plaats waar je ook die reuzegrote steaks kan eten. Marc gaat zich mentaal voorbereiden op zijn nieuwe opdracht en we rommelen lekker wat aan op de kamer. Douche, tv kijken en gewoon lekker niets doen.
Om 18u30 gaan we naar het restaurant en daar doet Marc een poging om Kiekenstraat opdracht nummer 5 de vervullen. Hoe dat is verlopen lees je in het andere verslag.
Was een korte rijdag vandaag maar opnieuw heel leuk. Tot morgen.


De Kiekenstraat Opdrachten DEEL 5 (maandag 8 augustus)

De staten volgen elkaar snel op dus ook onze opdrachten. We zitten al aan nummer 5 en eigenlijk is dat er eentje voor Marc alleen want ik waag me er niet aan.

Amarillo, Texas. Hongerige reizigers kunnen een steak van 2 kilo bestellen, lekker, echt lekker!!!!

Zodra je Amarillo nadert beginnen overal de grote reclameborden op te duiken voor The Big Texan en hun gratis 72oz. steak. Gratis is enkel voor diegene die hem ook effectief binnen het uur opeten, met zijgerechten!!!
72oz is ongeveer 2kilo maar je kan je echt niet voorstellen hoe groot zo’n steak wel is. Maar Marc loopt zichzelf al weken voor te bereiden en hij doet een poging. Rond 18u30 zijn we in het restaurant. Marc moet nog even wachten want er zijn nog een aantal deelnemers voor hem maar dan kan hij eindelijk beginnen. Wordt met veel stijl aangekondigd en krijgt een applaus en dan begint hij eraan. Eerste 10min verlopen rustig, Marc voelt zich een filmster en zit constant te poseren voor alle mensen die foto’s willen nemen. Een beetje aanmoediging is wel nodig want zo haalt hij het niet. Hij eet rustig verder maar die steak is echt gigantisch. De deelnemer die een halfuur voor hem is begonnen krijgt het moeilijk en moet opgeven maar Marc doet verder. Hij heeft het wel moeilijk en weet dat het hem ook niet zal lukken maar wil niet opgeven want hij vind de steak wel lekker. Na 45 min heeft hij ongeveer de helft van de steak naar binnen gewerkt en de zijgerechten (een gebakken aardappel, een salade, een broodje en drie gebakken garnalen) staan nog onaangeroerd op tafel. Het wordt dus geen grote finale. De laatste 10min moet Marc de stukjes steak echt naar binnen proppen en wordt het hem teveel. Ik zie dat hij het lastig heeft en hij gooit de handdoek in de ring. Hij krijgt een T-shirt en een groot applaus en ik krijg de rekening. Marc zit dik en voelt zich een beetje misselijk maar hij is toch tevreden dat hij het tenminste heeft geprobeerd. De rest van de steak wordt gewogen en Marc heeft 36,5oz opgegeten dus ietsje meer dan de helft.
Vlug naar onze leuke hotelkamer waar hij uitgeteld gaat slapen. Opdracht 5 niet gehaald maar wel eervol geprobeerd. Andy, de volgende is voor jou!

De route 66 in Texas is vooral rijden via de snelweg en er af en toe af gaan in plaatsen die ons interessant lijken. We besluiten om de Santa Fe loop en de overnachting in Las Vegas, NM over te slaan en direct door te rijden naar Albuquerque. Zo sparen we een dag uit en hebben we morgen een rustige dag in Albuquerque.
Om 9u zijn we klaar om te vertrekken, we slaan het ontbijt over want Marc zijn steak ligt nog steeds zwaar op de maag. Eerst maken we nog een toertje in de stad en daarna is onze volgende stop Cadillac Ranch. Even buiten de stad staan midden in een veld 10 cadillacs met hun neus in de grond en volgespoten met graffiti. Het is een prachtig zicht om te zien en ik trek zeker 30 foto’s. We halen de spuitbus terug boven en leven ons uit als echte graffitiartiesten. Na een half uurtje zijn we terug op weg. We nemen de snelweg en aan exit 36 zijn we in Vega. Daar brengen we een bezoek aan Dott’s Mini museum. Dott is al een tijdje gestorven maar haar dochter en kleindochter proberen de boel draaiende te houden. Het is een privéverzameling van allemaal souvenir en andere hebbedingetjes vooral uit lang vervlogen tijden maar is toch wel leuk om te zien. En vooral de vriendelijke mensen en de hartelijke ontvangst is overal langs route 66 zo gezellig en speciaal. Tegen de middag zijn we terug op route 66 en onze volgende stop is Adrian. Daar is het Mid Point Cafe dus tijd om te eten (Marc probeert de beroemde Ugly Crust Pie en die smaakt hem goed) en foto’s te nemen want we zijn halfweg route 66 tussen Chicago en LA.
Er komt net een groep Noorse motorrijders aan die de route volgen van LA naar Chicago en één van hun is een Nederland. Hij woont al 30 jaar in Noorwegen maar is oorspronkelijk van Zaltbommel, zo’n 20km van ons huis. Nog maar eens een bewijs dat de wereld soms toch klein is. Hij verwittigd ons dat we nog heet weer te verwachten hebben, zij hadden zo maar eventjes 49° in Arizona dus dat belooft.
We volgen verder eens stuk snelweg en net voor de grens met New Mexico gaan we eraf voor een kort bezoekje aan Glen Rio, een uitgestorven plaatsje dat er vervallen en spokachtig uitzicht. Toch leuke foto’s gemaakt.
En dan passeren we de grens met New Mexico en moeten we de klok een uurtje vooruit zetten. Dus een uurtje winst en onze 6de staat op route 66.
Na een vlugge stop aan het welcome center rijden we verder met een stop in Tucumcari voor boodschappen en tanken in Newkirk.
Om 15u20 zijn we in Santa Rosa en daar is het tijd voor een bezoek aan het Route 66 auto museum. Ze hebben een prachtige collectie auto’s en Marc kijkt zijn ogen uit. Er zijn er zelf een paar te koop maar ja, is wat moeilijk meenemen hé. De pin die Marc wil kopen krijgen we wel gratis als we vertellen dat we op huwelijksreis zijn  (ja, we blijven het rondvertellen, is altijd zo leuk)
0m 16u rijden we verder en nu helemaal door tot Albuquerque. Enkel nog een stop bij Cline Corners, een megagrote gift shop maar Marc kan zich beheersen. En rond 18u zijn we dan eindelijk in Albuquerque. Honderden motelletjes om uit te kiezen langs Central Av. Dus we nemen er eentje waarvan we een kortingsbon hebben van het welcome center. Lijkt op het eerste zicht ok dus we checken in voor 2 nachten en betalen maar 69$. Is dus een koopje. De kamer zelf ziet er niet zo goed uit maar om te slapen zal het wel lukken. Een lekkere rustige avond en het vooruitzicht om morgen een beetje uit te slapen. We zitten helemaal goed!

Van ons voornemen om eens lekker uit te slapen komt er niet veel in huis want om 7u zijn we al wakker van het lawaai. Onze bovenburen hadden tijdens de nacht ook al het nodige kabaal gemaakt en nu was er al weer gebonkt. Ons koopje is ondertussen uitgedraaid op een ramp want er zijn een heleboel dingen niet in orde op de kamer. Als ik na mijn douche een grote kakkerlak zie dan pakken we vlug de boel in en gaan uitchecken, we vinden vanmiddag wel een ander hotel. Dus de Luxury Inn in Albuquerque (what’s in a name) heeft dus nu de titel van slechtste motel op onze reis.
We maken een toertje op Central Avenue en vinden een leuke plaats om te ontbijten, Mannie’s. Veel maar heel lekker en heel vriendelijke mensen. Daarna gaan we shoppen. Belooft aan Frank om een Ray Ban zonnebril voor hem mee te brengen en volgens internet is die verkrijgbaar in Cottonwood Mall. We hebben een uur rondgereden maar dat winkelcentrum konden we nergens vinden. Zijn waarschijnlijk ergens verkeerd gereden. We willen er verder geen tijd aan verspillen (sorry Frank, maar we kijken wel nog eens verder) en we rijden naar Old Town. Het oude centrum van Albuquerque met allemaal Spaanse koloniale huisjes in adobe stijl. Is een mooi zicht maar alle zelfde souvenirwinkeltjes verstoren een beetje de sfeer. We brengen een bezoekje aan het rattlesnake museum en rond 14u gaan we op zoek naar een nieuwe slaapplaats voor deze nacht. We kiezen voor de Sandia Peak Inn. En dat hadden we beter gisteren direct gedaan. Heel vriendelijke dame die ons de mooiste kamers toont en we krijgen de suite met jacuzzi met korting als ze ons verhaal hoort. Een nachtje extra luxe hebben we wel verdient na ons kakkerlak motel dus we gaan akkoord.
We blijven een middagje lekker in het hotel, relaxen en ondertussen de blog bijwerken en een wasje doen. Even een onweersbui er tussendoor maar tegen 19u30 is alles terug opgeklaard en gaan we cruisen op Central Avenue. Even een toerke in de auto en al de drukte en neonlichten bekijken en dan gaan eten in de Route 66 Diner. Om 21u30 zijn we terug in het hotel, nog even vlug de blog bijwerken (en ik heb eindelijk mijn achterstand weggewerkt) en dan lekker slapen. Morgen rijden we door de indianenreservaten dus dat wordt weer een leuke dag.